968 resultaten.
Ogenblik (Breitner 1895)
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
492 de handkarren ratelen geluidloos
over de keien
het carillon geeft de beurshandelaren
taal noch teken
vastgelopen voetstappen
op het plein
stakende stemmen
overvleugeld door het bronzen
bevroren klokgelui
kinderen rennend gestold
in woordeloze beweging
ongehoorde straatventers
prijzen schreeuwend
hun koopwaar aan
ze overstemmen…
Slagschaduw
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
700 Ik vroeg alleen maar
of mevroi veel pijn had,
het leek alsof de oorlog
haar bevroor.
Ze keek me aan of ze
een doodsslang zag.
Ze heeft toch niets te klagen
dacht ik nog.
De lacherige kinderen,
ze komen elke dag,
weten zij iets van oorlogspijn,
wat zegt hun overlevingsstrijd?…
Leeghoofdig
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
495 dozijn, ongestreken, onbevlekt
vormeloos tot zinnenbeeldend
als bescheiden naakt
blauwe regen, fontanellen, ondenken
weggaan, zonder voorbijgaan
door vrieskou in lopend vuur
van, opnieuw, regenachtige aard
nachtwilgen hangen, bedekken
het hart van het ijskonijn
tot weer een ochtend zal rekken
overspoeld met verse vrijheid
ik zal een bevroren…
Mijn speels talent
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
479 grote woorden
hebben me pijn gedaan
bevroren knoppen die
nog open moesten gaan
joegen stormen
door het groenend blad
kaalden de takken
die ik al ontwikkeld had
met scheefgroei
vocht ik voor balans
in afzijdig blijven
vond ik zo mijn kans
leerde in pareren
mezelf te verweren
liet kansloos verschijnen
mijn toekomst niet ondermijnen…
Een trage zon
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
591 je wuifde
ik lachte terug
herinner me wolken
drijvend op hun rug
een trage zon
waarvan de stralen
stil leken te staan in het
verloren gaan van tijd
in wachten bevroren
keken we naar elkaar
het moment van breken
kwam snel daarna
jouw transparantie
knapte toen ik met een
woordloos afscheid
jou diep op je ziel trapte
onoverbrugbaar…
snert
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
631 vanwege roerloos omhelzen
afgemeten ooghoeken
slaapwandelen, groeten in het
voorbijgaan, nog gauw even
een chocoladereep tegen
ingezwachtelde vorst
twee kommen soep
een emmer die overloopt
een studie naar de akoestiek
van een toiletpot
de laatste druppel
voordat kruiend ijs alles bedekt
mijn hoofd schijnt te ontwaken
in bevroren…
lentewoorden
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
489 bijna bezweken onder
karrevrachten sneeuw
spraken we met vederlichte
schone lentewoorden
de kleine krokus schudde het
laatste restje winter van zich af
een sprankelende ontsnapping
aan witte winterlagen
gesmolten en verstijfd
dropen winterwoorden af
geurige lentewoorden openden
onze bevroren zielen
zoveel lentes later toen
onze…
Witruimte
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
554 Laat mij ook toe tot jouw stilten,
lief,
laat mij daar
scheppend in de sneeuw
jouw diepere sporen ontdekken,
onttrekken aan bevroren grond.
Jouw nachten wil ik warmen
tussen verstarde regels door.…
Een vriend
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
612 hij voelt zich niet thuis in zijn huis
waar stilte pijn doet aan zijn oren
hij zou zo graag weer stemmen horen
een kinderlach, het leefgedruis
zijn lijf is oud, zijn hart bevroren
maar buiten hoort hij het geruis
van verse sneeuw en windgesuis
hij wil niet langer binnen smoren
hij gaat de bergen in en zingt
weemoedig echoot zijn gezang…
Koning Winter
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
430 Hoe sterk was hij eens al die eeuwen weleer
als hij streng regeerde in die donkere lucht
die boven een star bevroren wereld lag,
op zijn witte paard onstuimig en zo wild,
het regenvocht wit blies tot dikke vlokken
en het sneeuwen liet dagenlang.…
Doodlopend spoor
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
442 De bevroren aarde
protesteerde krakend,
leek, overal waar ik liep
om antwoord te vragen,
maar de in nevel
gehulde bomen zwegen
en zuchtten diep.
Het dwarrelend bewegen
nam snel toe,
de natuur sloot
mij onontkoombaar in,
het pad sneeuwde
met dikke vlokken dicht,
het spoor liep dood.…
Jouw afwezigheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
483 ik raakte
langzaam
aan aarde
nadat ik
op wolken
gelopen had
een eerste touché
kwam hard aan
op de bevroren
bodem van een
witte nog niet
belopen wereld
recht op
neus in de lucht
met langzaam
meerderend zicht
dat nieuw voor mij
paste in beginnen
horen en voelen
hoe hard leegte mij
zijn alleen zijn
toeschreeuwt en
hoe verloren…
Mijn liefde
hartenkreet
4.0 met 11 stemmen
4.346 Mijn liefde is een koude maan
Vol gaten en vol kraters
Mijn hart voelt zo verloren aan
Zo zeldzaam maar verlaten
De kleur van mijn bevroren zijn
Wordt niet een tintje warmer
Alleen als ik de zon aankijk
Glanst weer mijn treurig marmer
Het licht dat in haar ogen ligt
De woorden die ze spreekt
Geven mij weer evenwicht
Voorkomen dat ik breek…
dit is stilte
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
1.276 moeder, waarom zijn mijn benen zo dik
zo rood, de stappen die ik zet
of bloedend de borst waartegen ik sliep
jij leerde me lopen, de schoenen dragen
waardoor de aarde kantelde en vaak
bevroor op het hout van mijn lippen
waarom zijn mijn armen zo dun
zo doorzichtig, de leegte die ik voel
door het naakte kind in mijn keel
ik heb het zo…
vers
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
834 de duistere nacht verlaat
mijn kamers en ik ontwaak
wenkbrauwen vol rijm
rillerig van bezwete dromen
huiver voor de naakte dag
het bevroren winterveld mijn thuis
als onbeschreven blad
zie de roerloze reiger
zoekt vergeefs zijn prooi
in dichtgeslibde vijvers
onmachtig met lamgeslagen vleugels
kijk ik verbaasd en leeg
naar de vlucht…
hebt uw broeder lief
netgedicht
2.6 met 15 stemmen
2.493 dan nog wegen banen
worden dagen weken jaren
van op automaten stromen
die tere insteken weg drukken
om op de weg verder te gaan
volwassen en bevangen
de zekerheid blijft
het moment zal weer komen
dichtbij zullen we weer zijn
voor we ooit verstommen
dat we elkaar verstaan
tot je op een dag verstijfd
in een hoekje zit te grommen
bevroren…
En het verdriet dan
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
775 zo stil, zo doods
het wintermuseum
ver weg van wijsheid
en brede straten
ik hoef niet na te denken
binnen zijn ramen, verdwenen vaders
en kinderogen zonder voedsel
de nacht naast me, ellendig
als een koud, kil huis
en ik schep geraamtes
in de bevroren spoelbak
naast label nummer één
de opgehoopte sneeuw
scheur ik tot stilte
ineengedoken…
Scheur
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
1.062 Voorbij die eindeloze dag
werden alle dagen nameloos
de verscheurde nachten slapeloos
en zie ik zoals ik nimmer zag
Het vergane beeld
van stap en stem en aangezicht
nooit meer door zon of maan belicht
de bloedende wond die nooit meer heelt
We zwerven doelloos door de uren
door een stil bevroren leven
oorverdovend haar stil verdriet…
bij jou zal blijven
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
2.245 De oever van de maas lag
glimmend op het droge land
waar de kou het water in een
licht bevroren schijn haar
anker in een trots van welvarendheid
had uitgegooid
de koffie parelde aan je lippen
terwijl je ogen twijfelden
je stem minder sprak dan voorheen
voelde mijn hart jouw emoties
van heel nabij
de kiezels waren koud en maakten
wind…
Keuze
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
985 Als het ooit weer vriezen gaat
de vaarten stijf bevroren
de ramen met ijsbloemen bedekt
jouw ogen die naar buiten kijken
De tuin gelijkt een woestenij
de bomen kaal tot op het bot
op hun bast onze handen gelegd
voel het kloppen van hun sap
Zullen we blijven voor de maan
of weggaan met de sterren
Wil je niet meer het licht delen
van een…
wedergeboorte
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
761 de stilte is gestorven
aan prille woorden
zwijgende strakke lippen
ontdooiden
aangeraakt door de echo
van zachte golven
die de duwende lucht
ontkooiden
een nieuwe schepping
werd onstuitbaar
verworven
bevroren in diepe
levensaders
verstokt in
lijfelijk gelid
waar een moedeloos
verloren gemoed
de keel vernauwde
door een hart dat bloedt…
kerstgedachte
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.568 Vogels schrijven onze namen
ondertussen in de bevroren ijs-
blauwe lucht. en wij ademen
wolkjeslucht uit. En thuis
bij de ecologische kerstboom
nog een verhaaltje voor het
slapen en/of vrijen gaan.
en morgen staan we op
met een echt nieuwe zon.-…
Winter(2)
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
519 nevel graast en rijmt op de verlaten velden
omheiningen worden er ijzig uitgelijnd
het gras schijnt als verzilverd
takken en struiken lijken van kristal
stil de witte huizen
in de blauwe vrieskou
de wind bijt rode neuzen
overvalt de zuchtend adem
behalve de kraaien die zichzelf
weerspiegeld zien in de bevroren sloot
lijkt het hier zo stil…
Dichtersangst
netgedicht
4.7 met 39 stemmen
887 Ik zwijmel gezever ik kijk om me heen
De tongval zoekt spreken dicteert onderworpen
maar de dichter ziet woorden in gal en steen
Hij spreekt hier de letters in onrust gedropen
Zijn wereld bevredigd het blok aan zijn been
De dichter bevestigt zijn wezen stilzwijgend
Geluidloos verstokt in gekrabbel bevroren
De rebel wordt immers vermeden door…
DROOMZICHT
netgedicht
4.3 met 21 stemmen
539 In mijn droomwereld
tekent jouw naakte onschuld
lijnen van pure vrouwelijke schoonheid
waarbij elke omtrek wordt omschaduwd
door wazig diamanten stoflicht
tot de geboorte van de zon
de schatkist van de dag
in paarlemoeren licht opent
en bevroren traan ontdooit
op 't pronkend blad van de lotusbloem.…
Seizoenen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
796 Onbewoonde klokken in lentetijd
tikten tot een nieuw seizoen
zich vol goede moed had aangemeld
waarin elk uur verstreek
Bevroren bloemen in zomertijd
verwaaien deden ze graag
in het hart van jouw aanwezigheid
die me altijd raken kon
Verzonnen boeken in herfsttijd
waar bleef het ware verhaal
wat een ieder lezen zou
de dag versneld voorbij…
schoonrijders
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
565 (in zijn koude mantel hangt nog
een winter van toen)
nu vorst de aarde dekt-
wit en stil rond vogels waadt, laat ik niets na
de ijsdans van een glijdend paar
draait achten boven water
sierlijk als een kleinood in vergeten glans
hun wals smelt weg
waar ik herinneringen leg, leg jij
het beeld van nu
zwierend, zwevend tot bevroren lof…
IJskoud warme vogel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
470 Min zoveel
Is het,
Een behoorlijk
Aantal graden
Onder nul -
Ongeveer zo
Als mijn hart
Zich van binnen
Toont op dit
Moment, bevroren
Tot in alle hoeken
En gaten -
En dan zie ik
Plots jou hier
Voor me dansen
In de ijskoude wind
Je vleugelslag
Verraadt zoveel
Gratie, beweging
Die als vanzelf
Lijkt te gaan,
Zonder…
Zonet
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
633 , een klagen
zonder zich uit te kunnen spreken leed
een blanco bladzij van jouw kleed
zich lezen laat op deze stille dagen
Een zeilschip vaart sloom voorbij
wij liggen op het nog warme zand
ons wacht geen verre overkant
slechts eb en vloed en dood tij
Jouw blik beroert een verdriet
grijs als de maan in de nacht
koud als ijs op een bevroren…
Nog is het ijs te dun
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
574 er speelt winter
in bevroren takken
die wit besneeuwd
naar de hemel reiken
je lach wolkt
in de heldere lucht
stralend jagen blauwe kijkers
sombere gedachten op de vlucht
nog is het ijs te dun
om jouw bestaan te dragen
ik ken je angsten die om
hulp en bescherming vragen
jij danst door de dagen
met de constante pijn
van er plotseling…