1372 resultaten.
Tormentil
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
545 hoe kun je iets woordenloos vertellen,
diepgeworteld in oude grond
zonder het hart te kwellen
door een glazen afstand die diep in de ziel snijdt
ergens ver weg vangt een maaltijd
aan met linzensoep
wist je dat zonlicht
er acht minuten over doet om de aarde te bereiken
dat getallen een verzameling zijn van gedachten,
netjes op een rij…
De lach van je ziel
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
549 jouw steen
kende het fenomeen
van ontwijken
heb talloze keren
geprobeerd het
dwarse stukje te splijten
wilde diep
in je kijken naar
de lach van je ziel
jouw vormen spreken
in licht provoceren
dagen uit om te leren
accepteren of
voortdurend schuren
met wanhoop en pijn
pas toen het vroege zonlicht
je raakte zag ik dat in…
een korte schittering 6
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
561 gisteren beitelden we engelen
in de schaduw van de taxusboom
op tedere schouders droegen we de aarde
het groene gras de azuren zee
witte meeuwen in de strakblauwe lucht
het zonlicht in onze handen
vandaag verbreken we
Ariadne’s oneindige draad
voorafgaand aan de pijn
de roerloze arend die
het dal overziet
gisteren heel het verleden…
zand tussen mijn vingers
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
2.000 zoekt -
nog steeds laat ik me door verdriet verblinden
verbeeld ik me dat jij mijn naam nog roept
het lukt me niet, ik kan je niet uit handen geven
ik wil de sneeuw bewaren; besef dat het niet kan
mijn hart schreeuwt nog om jou, terwijl mijn zinnen beven
ik wil nog liefde geven, ik wil nog ‘houden van’
ik wil op wolken varen
ik wil het zonlicht…
Dons
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
1.935 Dromerig volgde jouw blik
Twee om elkaar heen buitelende vogeltjes
Ze dansten verliefd
Over fladderend zonlicht
Door de slagwiekende vleugels aan flarden gereten
Als donzige veertjes over jou heen
Ook jij kwam in mijn armen
En met een vertederde stem schonk je mij dat moment
Het prille geluk dat verliefdheid heette
en ook ons weer…
Dons
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.406 dromerig volgde jouw blik
twee om elkaar heen buitelende vogeltjes
ze dansten verliefd
over fladderend zonlicht
door de klapwiekende vleugels aan flarden gereten
als donzige veertjes over jou heen
ook jij kwam in mijn armen
en met een vertederde stem schonk je mij dat moment
het prille geluk dat verliefdheid heette en ook ons weer dartel…
Afgunst
gedicht
1.5 met 109 stemmen
8.731 Met niets dan zonlicht en lucht
versterken zijn wortels hun greep
op de wereld en neemt in zijn kruin
het overzicht toe. Zonder beschutting
wordt het leven in alle seizoenen pas
echt getrotseerd.…
klein wonder
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
694 -ode aan een viooltje-
niet te geloven hoe jij
in die smalle ruimte
tussen twee plavuizen
jezelf naar boven stuwt
een schamele plek in
het zonlicht bevecht
waar jij zo fragiel als
je bent de kunst van
overleven verstaat
waarom je hier elk jaar
weet te ontluiken, zo
trouw je stekje vindt
zolang de zomer duurt
zo sierlijk…
losgelaten
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
892 als ganzen boven 't taaie veen
in tomeloze vlucht
of glinster van het zonlicht
op het dreigend zwarte water
zo min kan ik nog hechten
aan dat wat mij beweegt
langs de immer saaie snelweg
als in een flits de heidevelden
en o, het late zomers zandpad
dat ons het vrijen geeft
de melodie die niet beklijven kan
verlangen in een fado die…
Vriendin
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
1.218 Laat mij het zonlicht zijn
dat verwarmt, mag ik naast
je staan verdriet helpen dragen.
Laat mij de weg verlichten
nu jij hopeloos strijdt
wanhoop in je ogen lees.
Laat mij de stille kracht zijn
die met je mee vecht
pijn verzachten
als ik mijn arm om je heen leg.…
Laatbloeier ( 40 jaren )
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
556 Ik verlang ernaar
om in zonlicht, de stralen
van mijn bloem te laten dalen
over al wat leeft.
Ik ben bang
dat degene, die van mij houdt,
de bloemblaadjes telkens plukt
met de woorden in vragen:
"Houdt ze wel
houdt ze niet van me...?"
Ik vrees nimmer
ik zal mijn geur verspreiden
en uniek bestaan.
Mijn bloem zal opengaan.…
Dor en doods.
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
568 Ze hangt slap in de vensterbank in het zonlicht.
Ik weet dat ze haar blaadjes niet meer opricht.
Met slechts een blaadje,
verbleekt, verdord,
dan weet ik zeker
dat het nooit meer wat wordt.…
Resumé
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
530 Toen zonlicht ons
in de ochtend tegemoet scheen
bewoog mijn hersenarbeid
voorbij de beperking waar
de hele reut hetzelfde was
nabij de horizon van een land
dat ik zelf had verzonnen
vond ik jouw onschuld
in een droom die het verlangen
deed zwijgen met de toezegging
van jouw temperament
achter de grens waar alles anders was
met de belofte…
Wat ik je wens
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.357 Een plekje om te schuilen
Dat je niet meer rennen hoeft
Nooit meer stille tranen huilen moet
Die van blijdschap dan weer wel
Jezelf te kunnen zijn
Nooit meer hoeft te twijfelen
Aan wie of wat je bent
Want van binnenuit is het zo goed
Handen die je vast kunt houden
Om te delen, warm en zacht
Heel veel zonlicht dat zal schijnen
Geen kou…
KLEINE GROOTHEID
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
545 Door luchtig eikenlover
dalen vleugels zonlicht
op groepen bosanemonen
hun verblijdende witte kleur
glanst en spreekt van
zuivere wil tot teer bloeien
en ontembare kracht
om na gezamenlijk vergaan
en verborgen wachten
steeds weer opnieuw te leven
in sommige kroontjes
vertoont zich wat ijl roze
een schier verdampte wijndruppel…
schommelboot
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
571 wij zijn toch van alles
van het leven van het begin
van het eind tot de dood
in een bootje stappend
dat wankelt, onze voetstappen
erin en schommelend
beginnend, we zijn fris
door kou en gewassen zijn
maar ook verward door
de vroegte van dit uur en
de mist, en dan er doorheen:
het zonlicht.…
waar ik mij vinden zal
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
784 toch zijn er weer die warm oranje dagen
waarin de wereld klopt in mij
verlaten wil ik dan de schemer van voorbij
om blije vogel tussen groen- en blauwe veren
hoger dan hoog het leven in te dragen
de onderstroom verdwijnt en ook de kou
daar waar het zonlicht tovert tussen groen
van geel tot blauw en vermiljoen
baad ik me vrij in alle kleuren…
Lichtgevend
hartenkreet
3.4 met 40 stemmen
5.592 Wensen en dromen zijn
als zonlicht dat
groeikracht geeft na regen.
Als het winter wordt,
de zon haar kracht verliest,
wordt het donker.
Dan steken we een kaars aan
om onze wensen en dromen
brandend te houden.
Elk lichtje
hoe klein ook
is een daad
tegen
duisternis.…
Een oud web
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
851 Een oud spinrag nestelt zich
in de herfst van het laatste zonlicht.
Draden breken onder een pijn
van afgestorven bladeren,
geweven op een zilveren lentedag.
IJskristallen treuren
om de kilte
van een zwijgende maan,
gevangen in een web
van een ingekraste traan.…
Betaalde liefde
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
1.312 Ze is gekooid, de dure dame
Ondanks haar schoonheid in mineur
Zonlicht schijnt door rose ramen
Maar haar gevoel mist elke kleur
Zo charmant, de laatste mode
Die ze als een harnas draagt
Kil van binnen, als een dode
Waar verdriet aan alles knaagt
Ze kent zijn tekens van verlangen
Weet precies wat komen gaat
Speelt het spel, met goud behangen…
nomade
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
774 Bewegen doe je in spreidstand
En dansen op het slappe koord van
Hypotheses en vermoedens
Doorheen zand en woestenij
Over de gegolfde daken heen
Je bent weerloos en toch ongekwetst
Je kijkt me in de ogen
En zet je weg verder
Door de voorsteden en minaretten
Je kruipt waar gaan niet kan
Je zengt in het zonlicht
En zelden rook je een sigaret…
Jouw Normandië
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
923 Het strand vol stenen
en ik zoek je stemmen
maar er is geen zonlicht
of zout op de huid
Zo slaan wij dood,
aan een kust kwetsbaar
en ketsbaar de keien
die opspatten wijsheid
die ons zo ontcijferbaar maakt
Ik zal ooit begrijpen
hoe de geur van je armen
ons daar overvleugelde,
rotsen door regen en wind
kiezels werden.…
Betaalde liefde
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.644 Ze is gekooid, de dure dame
Ondanks haar schoonheid in mineur
Zonlicht schijnt door rose ramen
Maar haar gevoel mist elke kleur
Zo charmant, de laatste mode
Die ze als een harnas draagt
Kil van binnen, als een dode
Waar verdriet aan alles knaagt
Ze kent zijn tekens van verlangen
Weet precies wat komen gaat
Speelt het spel, met goud behangen…
Verval van blauwe eenzaamheid
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
138 Mist kruipt over de graven,
zwart water spiegelt de wolken,
zonlicht is al lang gedoofd.
De wind huist in de muren,
gestalten dwalen door de schemer,
wat stierf, keert nimmermeer.
Een traan van de hemel,
de eenzame luistert in stilte,
de kamers van de dood staan open.…
elspeet
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
788 ‘maar ’t vrome volk
in u verheugd
zal huppelen van zielevreugd’
stampend zingt de zwetende
in het zwart gehesen gemeente
in dreunend en slepend walstempo
blijde en hemelse verzen
lange noten hangen onder de gewelven
ontsnappen door een openstaand bovenraam
in blij zonlicht en onder witblauwe luchten
zingen lijsters hun hoogste lied…
Rivieren
hartenkreet
4.6 met 16 stemmen
1.149 Rivieren weerspiegelen
beelden
van hem en haar
geboren uit liefdesvocht
verliefd jong paar
door zonlicht weerspiegeld
stroom langs
inheems geurende bloemensoorten
voel neergebogen varens strelen
zwem met gouden vissen
en beleef
de waterval als
een parelend spetterfeest
de echte watergeest
drijf door regenbogen
onbewogen…
Illustere ideeën
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
564 jouw oogopslag
zat altijd boordevol
illustere ideeën
vandaar mijn wat
afwachtende lach
je handen spraken
gaven vorm aan
wat jij al tijden
in gedachten had
dat nu het zonlicht zag
plannen groeiden
maar tijd en geld
snoeiden hun bloeien
met wanhopige groet wierp jij
het boeket de hemel tegemoet
ik heb de bloemen
in armoe opgeraapt…
Lente 2006
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
647 kinderen spelen
met jong verworven
idealen nog niet klaar
delen groeien tot meer wezen
blozen zonlicht in elkaar
een accordeon weerklinkt
laat de buren
muren breken
tot een tuin die voelen zingt
stemmig
zonder dat er
echt iets spreekt
of het moet de lente wezen
die de zomer in zich leegt
rustig zit ik in mezelf
te wachten…
De bloemenwei
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
399 je vingers
vlammen energie
in alle kleuren
van het leven
met het zachte
zonlicht en wat
groen kun jij snelle
groeiers weven
als extraatje
kleur jij aan het
einde van seizoen een
schitterende bloem
in het lieflijk
lispelen van de wind
praat je met ze
zoals moeder en kind
zij hebben al
hun hart getoond
als zij meegaan in…
Verblinding
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
406 ik heb je
nooit zien vliegen
toch heb jij altijd
vleugels gehad
je danste en liep
zonder de grond
zichtbaar te raken
liet elegantie je dragen
ook de bewonderende
blik van de mensen
gaf jou de spirit om
zwaartekracht te temmen
daar waar
zonlicht jou
schaduw gaf koos
jij de zwevende pas
op de rand van
contrast wist jij
verblinding…