9635 resultaten.
durf jij?
hartenkreet
1.6 met 5 stemmen
1.196 ... mijn ziel likt jouw stilte
die zalig is.
zie jij?
... er zijn veel "wouw!"
uitziende vrouwen.
kan jij?
... mijn vrouwelijke vibraties
als een blinde waarnemen.
durf jij?
... met open hart
met de rivier meestromen
richting 'wij zijn'...…
Een reis te maken
netgedicht
4.4 met 13 stemmen
554 wanneer ik
naar de ogen van je kroost kijk
mosgroen en zilverscherp
wordt de afstand tussen het gemis kleiner
of je hier naast me zit
en praat
zoals vanouds
twee handen op één bolle buik
te dun is het licht
genadeloos in zweepslag
slaat de klok
de werkelijkheid raak
achter mijn borst
bloeit de witte roos open
de stilte kabbelt traag…
Ezelsporen
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
728 Ik zoek mijn weg door ezelsporen
en als we stoppen, luistert de stilte stiekem mee.
Wie kan mij zien, kan mij horen?
Ik ben er niet,
heb onderweg mijn ziel verloren.
Mijn tenen stromen in de aarde.
De weg zit vol verrassingen.
Hier word ik opnieuw geboren.…
Pasen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
631 gedragen klonken de koralen
alsof de dirigent daarmee
de sfeer van pasen wilde verhalen
een sopraan vertaalde stilte
van het graf en een bariton
de zwaarte van de steen die daarvoor lag
tot in de ijlte van de hoogste tonen
de ontsteltenis van vrouwen zichtbaar werd
door de ontdekking van de lege tombe
opgewonden stemmen gonsden
keer…
Gedachten
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
775 In stilte zoek ik om me heen.
De koele ochtend bries verkoelt mijn geest.
Dromerig staar ik voor me uit.
En losse flarden van mijn denken
Dansen in het rond, ongrijpbaar stil.
Lachend kijk ik naar hun dansen.
Een verlegen zon verwarmt mijn denken.
Een gevoel van overgave is mijn deel.…
Rinkelend zilver
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
474 Het was in de laatste dag
van die zomer
waar stilte dwaalde tussen woorden
hij naam kerfde in hout
en zocht naar voetstappen van haar
die hij droomde
in lange nachten
van samenzijn
de herinnering
aan rinkelend zilver
ragfijn
verstopt in heden van bestaan
dwaalt hij nog eenmaal
langs het maanmeer
veegt zout van zijn ranke lijf
streelt…
as en rozen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
877 de stilte draagt een oud seizoen
waar stammen dansen in de mist, alleen
en lang verlaten
nu niet meer
in handen vol liefde droegen we jou
een trotse vrouw van rood en wit
heel zacht in duizend lichtvallen
viel jouw liefde mee
rond de herinnering van mooie zomers
glanst jouw glimlach in vakantietijd
en altijd weer
weten we
ik ben…
Vader
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
668 Gesloten ogen vragen om stilte,
wat wil ik zeggen in het laatste licht?
Van alle ondenkbare dagen
houdt nu de gevreesde dag halt.
De handdoek onder de kin is opgerold
zodat zijn mond niet openvalt.…
In diepte van mijn heimweeklacht
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
712 De eenzame stilte
die jij in mijn ziel
wilt ontroeren
ademt in mijn twijfel
als hoogste noot
van heimweelied
de wind neemt misschien
geluiden mee, fluisterende
beelden, die nooit zwijgen
uit wanhoop, toen je wegging
in de boot zonk de moed
mij in de schoenen
ik weet nog steeds niet
wat te doen, bij de notaris
die mijn testament reclameert…
Uit verwaaide sporen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
478 heb altijd geschreven
kijk naar de mensen om mij heen
waar zijn mijn boodschappen gebleven
de stukjes hemel
die ik gretig deelde
voel ik soms in een warme hand
de schouderklop en tranen
lees ik in verhalen
uit verwaaide sporen op het strand
veelzeggend blijft de stilte
die in dialoog nog echoot
nadat wij al lang uitgesproken zijn…
Het onbezonnen uur
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
497 Ik heb mezelf uit mijn slaap ontwaakt
Weet niet wat het was, waken of dromen
Zelfs niet hoe lang ik heb genachtbraakt
Momenten, doorregen met sluiers van demonen
Het niemandsland zwijgt in de langzame nacht
In die stilte zwerft het brein tweeslachtig
Zo kort voor het wisselen van de wacht
Dan de rede, dan de radeloosheid indachtig
Ik heb…
kracht van fictie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
524 soms hang er verzwegen stilte van eeuwen
in de lucht als achter de blinden
van heel oude huizen...…
ONDANKS DE LENTE
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
691 Toen ik de zware deur opendeed
even stil stond om die kamer te overzien
Pa op de rug aankeek voor het tafeltje
met het Brabants bont tafelkleed
hij in alle stilte langzaam naar mij omkeek
en fluisterde: ‘ ik ben gestorven Lau,
om de tijd te doden dam ik nu
met Wilhelmina pepermuntjes ‘.…
'Voor altijd in onze gedachten'.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
831 Ik dacht aan de begraafplaats, aan de stilte
zo sereen.
En tevens besefte ik wat kan de natuur
meedogenloos zijn en gemeen.…
Sterrenwachtcyclus
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
542 We zijn het plot
van de verscheurde brief
samen in dezelfde
adem van de achterbuurt
ik zie je daar nog staan
in stilte van het oerland
tussen dansende mensen
alleen met het besef
van het verliefde begin
er gaan allerlei deuren open
kamers vol wellust en mystiek
laten hun meest intieme geheimen zien
je hebt het met een lach…
Een blakerende kust
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
449 met een waaier wit
golft de groenblauwe zee
het verre schip zweeft mee
caleidoscopisch krioelt
leven zonder rust
op een blakerende kust
flaneerders
bang voor plakkend zand
kiezen charmant de boulevard
pas avonds laat
verdringt de wind met zilt
de stank van frites en bitterbal
zakt de zon in zee
keert stilte terug met op
het…
Tegelijkertijd
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
554 In de brief die jij nooit schreef
is het heuvellandschap groener
dan de polders van onze jeugd
alsof een vreemde mijn bestaan volgt
beamen we de doodse stilte
in het nachtrijk zonder dromen
tegelijkertijd zijn we niet samen
door stormen uit elkaar gegroeid
in een dagboek zonder toekomst
we volgen de rivier zonder wanhoop
onder het maanlicht…
Intens geluk
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
569 ontplooien
adembenemend mooi
het vergezicht met bergen
dalen groen na warme dooi
surfte snel en kon
je bijna raken in
groenblauwe golven die
de hoogste omslag maakten
voelde de hitte
van je inwendig vuur
wist de grootsheid in erupties
aan je voet de stralende natuur
zag je onder mij verglijden
daalde langzaam door de lucht
kon de stilte…
Een afhankelijk bestaan
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
465 ook in deze vroegte drijft het sterven
op het karkas van water, stilte
is het moment dat deze morgen spreekt
en de dood voltallig is zoals het koren op het land
kleine rimpelingen in de grote zee, het besef
dat nooit altijd kan zijn en tijd de vrucht is
van een afgekalfd verleden, deze morgen leest
zich in eerbied gezeteld in de leegte van…
Afscheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.058 delen wij met elkaar
wat de dag met ons deed
te midden van hazen en konijnen
verzetten wij onze zinnen
dichter bij de kern
oog in oog met alerte reeën
gekleurde veldboeketten
brengen ons terug in Polen
in langzame tred
weten wij ons verbonden
een laatste blik naar haar
onder rozenblad bedolven
enkel vogels fluiten
in de serene stilte…
Driftig bewegend
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
505 van leven om je heen
komen kleine geluiden
op tal van plaatsen
onverwacht naar buiten
achter de knak
van een simpele tak
schuilt de muis
in bladergestuif
zoekt de merel
driftig bewegend naar buit
ieder vertelt hoe het gaat
in verhalen van klein
naar steeds groter formaat
als de wind
in overheersende vlagen
maar even stilte…
Een wereld zo dichtbij
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
469 gordijnen bewegen
zonder lichte tocht
het tikt en kraakt
waar je ook gaat
beladen is de stilte
met een hoge toon
herkenbaar zijn wat
elementen uit een droom
er is aanwezigheid
in het wachten
met ingehouden adem
voel ik gespannen krachten
nog kan ik niks raken
heb geen mogelijkheden
om contact te maken
met een wereld zo dichtbij…
Elementen wens
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
539 Ik wens je de schoonheid van de stilte,
de glorie van het daglicht,
het mysterie van de duisternis,
de magie van het vuur,
de zuiverheid van het water,
de zachtheid van de lucht,
de kalme kracht van de aarde,
de liefde die aan de wortel der dingen licht.…
uit: getuigenis van een vriend (2)
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
726 witte golven
nevel tracht
woorden vast te houden
't vertrouwen in een stem die verzen las
ik keer de stilte in
de wind steeds zwakker
en jij die de dag vervoert
naar uitgewiste dialogen
werpt bloemen tussen lucht en water
in een opkomend getij
ik blaas nog een keer
tegen een bleke duintop
en stoot het beeld om
dat ik eens bezat…
Meestal in het klad,
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
462 Wespen larven wentelen
zich in de palm van een
eikenblad, de synthese
laaft zich uit de palmen
van het hart, tonen in een
opkomende synergie van
stilte.
Van niets te leven dan
van de lucht en van de
zwijgzame wintertooi uit
de aarde om weer in de
gerijpte mist te vergaan,
waaruit de purperen zon
hem baarde.…
Duiven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
535 Duiven nemen de echo mee
van mijn Katholieke jeugd
in warmere streken
soms hoor ik ze roepen
om de stilte van de kerk
dan vliegen ze
naar hemels onvermogen
voor mijn verwarde ik
zijn er geen betere duiven
dan zij, die de post bezorgen
om mij te laten weten
dat het leven alsmaar liegt
maar ik laat mij niet
uit het woordenveld slaan…
Tot binnen buiten werd
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
437 weer roept angst
met hol geluid
dat voortvluchtig
verre vleugels krijgt
echo’s kaatsen
hun niet thuis
gevoelloos tegen
zwarte muren
mijn citadel waar
stemmen dwalen
zonder verhalen
omdat een oor ontbreekt
waar tijd
vandaag vergeet
omdat gisteren
alles overschreeuwt
heb stilte laten groeien
tot binnen buiten werd
zie eindelijk…
Liefde als taal
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
527 ik probeer de talen
te verstaan van allen
die hier langs zijn gegaan
met hoop en vertrouwen
hebben zij hun gebed
in fluisterende stilte gezegd
pilaren aangeraakt
met warme handen
hun wensen kenbaar gemaakt
de stenen zijn hard
maar glanzen zacht in dialoog
met duizenden kaarsen
zij kennen de ogen
in donkere gezichten die
vol verwachting…
een nacht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
395 zullen we
de nacht verdragen
elkaar niet in woorden vatten
ons in stilte oefenen
zullen we
gekleurde herinneringen dragen
elkaar blind omarmen
ons in dromen hullen
zullen we
gewichtloos samenvallen
elkaar vinden
ons ingraven in licht
zullen we
de loden uren vergeten
elkaar troosten
ons vermengen met zilte tranen
zullen we het…
Aangelicht door eeuwigheid
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
438 waar wij in kleur
het leven in balans houden
ontstijgen gouden momenten
onverwacht het bestaan
als zwart en wit
bij gelegenheden samengaan
straalt soms de gloed
van een stukje hemel ons tegemoet
tussen diepe stilte
en overdonderend applaus
bloeit de saamhorigheid
in wederzijds respect en trouw
zij zijn niet weg
maar aangelicht door…