35281 resultaten.
In de schaduw van licht
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
523 zacht vloeien herinneringen ineen
van het kleine beginnen
tot de meest sprookjesachtige dingen
in de carrousel van tijd
glijden emoties en formaliteit
moeiteloos door vele jaren
van woestijn tot oase
bergen gletsjers en zee
wij hebben het allemaal ervaren
toch tonen bijna alle foto’s
in de schaduw van licht
het nog nooit uitgesproken…
Speelde blond door je haar
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
467 wij keken uit over zee
wat verder op het strand
gleed de zon over zand
wind speelde blond door je haar
ogen wolkten nog donker
langzaam werd de bui geklaard
snel als de golven
kwamen je woorden
in oneindige stromen
ik liet ze komen
als een tsunami
van ijskoude dromen
het luchtte op
samen te praten en niet
op de vlucht voor jouw…
Aangelijnd
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
638 Als een vlieger laat ik het eiland op
ik draaf de grote leegte binnen
een zilveren draad verbindt mij
met opstijgend strand
de dorpen zijn in zee gegleden
het vee is door de horizon verzwolgen
alleen galopperende paardenhoeven
achtervolgen mij
het wad toont de sporen van dode golven
de wind baart stuifzand en fluisterzang
slechts één…
Vergane glorie.
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
595 De zee is woest en zilte ogen
vol vergane glorie voeden de kilte.
Verdwenen alle hartstocht, de jaren
gebonden aan onverbiddelijkheid,
terwijl menigeen daar onder lijdt.
De wolken grijs, grijzer en de mens
wijs, maar in wezen toch niets wijzer.
Terwijl een regenboog altijd blijft
bestaan zullen kennis en macht vergaan.…
- Silhouet -
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.104 Met het wassen van de maan
bezit jij de kracht om te verbeelden
zoals de zee haar spiegel overstijgt,
grenzen voorbij gaan aan het heden
buitensporig trekken beelden
zachtjes eensgezind hun schreden,
de glans van lang beroet verleden
langs de duistere hemelwand,
Zilverblauw valt het sterren strass
waar blinkend maan verankerd was
in de…
Terug naar Texel
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
741 Hoe schielijk werd de wilde zee
teruggetrokken en verlegen.
Zij ebde weg van lieverlee.…
Ik houd mijn jaren in de hand
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
440 vol verzen
Die jij voor ons achterliet,
Je band met de Eeuwige,
Met zijn onvolprezen natuur,
De schepping die Hij
Voor jou en mij achterliet -
Ik doe mijn ogen dicht
En draag mijn jaren in de hand,
Droom van mijn studentenjaren
Waarin jij ons begeleiden mocht
In de zoektocht van ons leven,
Ik open ze weer en zie jouw
Door de zee…
Aan het eind van hun latijn...
gedicht
4.7 met 3 stemmen
3.786 Ga dan
zoals je gekomen bent
naakt
de zee in, de nacht in, het niks in,
waad door het water, schreeuw, ween
en loop heen.…
Uit dezelfde bron
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
546 hij is mijn vriend
of toch niet
onze dialoog put
uit dezelfde bron
welt op en verloopt
verdroogt stroomafwaarts
of bevriest in beweging
ik wil zon
zand zee en golven
de onder bloemen bedolven
ogen en lach van een vrouw
hij zonden en berouw
twijfels en lijden
zekerheid in vaste tijden
ik licht op
hij weerkaatst
spiegelt genadeloos…
(Zw) even
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
505 De trossen gaan los
en zilvermeeuwen verschijnen
Met sierlijke bewegingen
buitelen ze hier
door de lucht
Zo eindeloos bevlogen
tussen land en wad
En soms bijna roerloos
zweven ze even op de thermiek
naar hogere sferen
Na een duik in zee
glimt hun verenpak
als gepoetst zilver in de zon
Krijsend vliegen ze rakelings
over zilt…
Victoria Martin
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
522 Jouw jongensachtige schoonheid verwondert mij
zoals ooit de zee deed, toen ik een jongen was
waarom flirt je met mij
lieve punkmadam uit Parijs
terwijl je weet dat ik onschuldig ben
nauwelijks droog achter de oren
een enthousiaste scholier
mag ik het schip op jouw oceaan zijn
je schilderen, omdat het leven eindig is
met de twinkeling van…
Hervonden
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
509 Opnieuw op zoek gegaan
naar de bron van eeuwig leven
gevonden deze keer
Vervallen fontein en het water
verontreinigd door landbouwgif
vergane glorie en grandeur
Een beek stroomt
naar een rivier op weg naar zee
zoet water verdwijnt in zout
verdampt en de wind draagt
de wolken mee
tot zoete regen
valt en vindt zijn doel
gefilterd door…
BEGIFTIGD (2)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
460 Het kind ontkwam niet aan het groeien
Het zat vol meegevoel en zilt
Heeft visemmers vol traan getild
Het wist niet beter dan dat boeien
In zee met wind en golven stoeien
Het wist niet wat het was; een schild
Het werd door dominees bedild
Die bleven kortwieken en snoeien
Zij, één met duinroos en met meeuw
Liep eenzaam langs de havenkade…
venster op de wereld
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
580 onder de kastanjeboom
temidden van dezelfde
grijze flats zingt een man
met gebroken stem
traag als kruiend ijs
liederen over het verlangen
om er niet te zijn
te verdwijnen in de zwarte
golven van de nachtelijke zee
uren onder die kastanjeboom
niemand staat stil bij dit
venster op de wereld
gesloten gordijnen sluiten
zonlicht en…
Adem
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
541 De moralist is nooit een dichter geweest
met zijn opgehemelde optimisme
terwijl de zon die om een moeder huilt
iedere avond diep in zee zakt
hij praat tegen je
in zijn duisterslaap
maar wakker in het licht
ben je er niet
kinderen worden volwassen
zien meer grijs dan grijs kan zien
als wolken wandelen boven het stedenland
en de zedenmeester…
Het zout der aarde
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
561 ik rook ziltige lucht
proefde het zout der aarde
zag in de duinen
wat verlaten eieren
van vogels op de vlucht
zand knarste
in losse gedachten die
zich niet lieten ordenen
tot een vriendelijk geheel
alles werd me te veel
maar zee spoelde
de bitterheid weg
door monologen
van talloze golven
kwam ik langzaam tot rust
heb het strand…
Waarzo
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
677 jouw babytje
lachte dit
speciaal voor
jou
het voelde
jij bent
het waar
ik intens
van hou
het kindje
vocht voor
haar leven
doch de
engel nam
haar liefdevol
mee
in die
veilige hemelse
armen door
het heelal
ver van
deze aarde
met haar
kolkende zee
lieve dappere
mammie/pappie
verder trouwelijk
samen dikke
kusjes kortstondig…
De queeste
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
766 De onmogelijke zoektocht
hem te vinden
die zij liefheeft
die in stukken gesneden
verstrooid op de bodem van de zee
de jaloezie van zijn broer
niet overleefde
Hem te vinden
hem te helen
opdat haar kind
- de Horus -
kan ontstaan
De queeste van Isis
die haar zoeken doet
haar broer
- haar geliefde -
haar Osiris…
De zevende brug
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
588 Wil ik je in mijn hart ontmoeten
bij het afscheid op de zevende brug
dan zullen we dansen tot de ochtenddauw
met alle aardse ellende achter de rug
of zomaar op een wolk naar zee
neem je stilte in mijn zwijgen mee
nu we niet meer durven te dromen
beleef ik deze wereld met jouw laatste
nee
nooit meer die vlinders in zalen zo naakt
nu…
1 april grap....Peukenpot(je) verplicht vanaf overmorgen!
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
637 het verplichte peuken-pot(je) onder het milieu-wetgevingsmotto:
Rokers hebben een plek en dat is buiten
peuken hebben ook een plek en dat is in het peuken-pot(je)
Overmorgen, zaterdag gaat het in met als sanctie 100 euro boete
per geconstateerde weggegooide peuk op straat, de weg, brug, 't plein, park, bos, weiland, meer, rivier, sloot of zee…
Een hele weg ligt open
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
481 Opent een rode zee van tulpen
met bloemenvriendschap zonder
enig persoonlijk gevaar.
Zie mijn wereld kleurt de lente.
Geurt een gans nieuw honingrijk
bestaan. Terwijl ik mijn weg bloemrijk
voortzet sluit achter mij een rode weg
uit nog immer terug te gaan.…
jij en ik
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
500 Zichzelf vergeten
stroomt hij door al haar dalen
de zee tegemoet.
De schaamte voorbij
drinkt zij de eeuwige bron
zo blijft zij nergens.
Stamelend schreeuwend
klanken van over de grens
klinken zij samen.
Dan breekt de hel los
of gaat de hemel open
wat maakt het hun uit?…
Genesis (Spiritueel)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
526 Het lied van de schepping
spreekt nog altijd van bewondering
in brullende stilte van de zee
wind die dat zacht teweeg bracht
het maagdelijk ochtend licht
voor de geboorte van de zon
de maan met al haar verschijningen
in een heldere nacht
meer kon er niet worden gedaan
het is voldoende dit alles zien
voelen en te ervaren
dat goddelijk woord…
Barentszzee
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
434 Draag geen water naar de zee.
Op weg door de Barentszzee danst ons schip.
En wij? Wij dansen dankbaar met haar mee.…
daar staat zij dan
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
736 daar staat zij dan
wijd gespreid in t mulle zand
armen trekken lichaam open
laat zij haar fantomen razen
alle gekte en het dazen
en de storm jaagt over zee
met ‘t snerpend krijsen mee
waar haar mond op stukgelopen
wat haar hart woest wilde slopen
jaagt zij met de noordenwind
zij is de vrouw - zij is het kind
dat stormen tegenspreken…
berouw
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
579 geef het water mij als een
herinnering als het drijft tot
ver na mijn tijd, schrijf mijn naam
op het spiegelend vlak en dicht
haar oever mijn geschreven woorden toe
het sterven in mij oogst het
laatste leven terwijl de zee aan mijn ogen
kantelt tegen het licht tot na het duister
het gemis zal slechts een vondeling
beroeren wanneer zijn…
Intieme kameraad
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
637 gebleven
leefde je in landschap van andere verhalen
dan die we ons herinnerden in het bed
vol verlangen namen we afscheid
zinnen leken te dansen in verbeelding
verslaafd aan jouw genegenheid
gezelligheid die je bracht bij nacht
wanneer adem zijn reis had
door het universum
van dode bomen
verdorde bloemenvelden
rivieren vol lust
zee…
Bodemvriend
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
489 Ik heb de centen verdiend
om de grond te bewerken
ploegen, zaaien, maaien, oogsten
met de blik naar het Zuiden
en de vruchten aan de boom
dikwijls staarde ik naar de zee
als naar een lang vergeten heimwee
dan schreef ik jou brieven
bij het kaarslicht van de nacht
er lagen hier lijken begraven
schreef een oud potlood op vergeeld papier…
een dauwdruppel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
597 Zelfs de zee fluisterde me altijd
al vanaf zo' n lange afstand
op zulke grijze dagen toe
volg ook op deze momenten het licht.…
een gevallen vrouw
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
599 de schellen vielen
haar van de ogen
toen ze tenslotte
in een zee van
mogelijkheden
viel…