17694 resultaten.
Zij
hartenkreet
4.4 met 12 stemmen
3.577 Kunnen haar handen
de wonden dichtstrelen
die jij hebt achtergelaten?
Kunnen haar ogen me
geruststellen en me doen
weten dat het dag is?
Ik heb nog niet zo dichtbij
durven kijken niet zo
dicht durven voelen.
Jouw verdwijnende lichaam
is nog warm en levend
in het nu van mijn gedachten.…
Begeerte,
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.910 twee voeten in het water
gedachten in de wind zo vrij
denk geen moment aan later
alleen aan jou zo hier bij mij
wil jouw handen voelen
je vingers door mijn haar
verdrinken in jouw ogen
intens opgaan in elkaar
vliegen zonder vleugels
altijd blij van zin
hou ik mijn ogen open
anders mis ik het begin…
Erosie
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
564 De kopiëen van jouw voeten
staan nog vers in het zand
Ze vagen langzaam weg
Door de zee, de wind, een hand
Ik volg het spoor
dat steeds duidelijker begint te worden
Tot ik eindig bij nu
Er was nog veel te moeten
Dromen al op papier
De letters stromen weg
Door tranen, de dood, nu hier
Ik kan niet door
zonder het samen eeuwig oud worden…
Failure to launch
hartenkreet
4.5 met 13 stemmen
1.861 Mijn handen zijn al snel bezweet.
Mijn ogen glazig en mijn hoofd zo leeg.
Neem je het me kwalijk dat ik zweeg?
Want alle woorden konden niet beschrijven
Wat ik voelde die middag op dat terras in de zon.
Toen jij zei dat je niet zou blijven
En ik ineens niet meer fladderen kon.
Failure to launch.…
een stil boeket van pijn
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
672 je kent mijn woord
het spreekt
soms lieg ik even
om de waarheid
te bewegen niet zo
hard voor jou te zijn
je hebt mij
bloemen laten zien
een stil boeket
van pijn
geleden door
herinneringen
die je slopen
je ogen vragen
wie ik ben
mijn hand
voor jou
achter mijn rug
breekt rozen
de kleuren
heb ik zelf helaas
ook niet…
vol is de maan
netgedicht
4.8 met 10 stemmen
786 de maan is weer
weggegaan nu
jij de stilte leeg
naast het janken
van de hond legt
ik draag het gehuil
uit armoede
omdat mijn handen
en ogen moe zijn
en ik geen andere
slaap kan vinden voor
deze besmette dood
doortrokken in de grond
zinkt het braaksel
naar zilte nachten
zelfs de hond ligt
aan mijn voeten
overdag…
pueblos blancos
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.245 wit van trots te paard
of hangend aan de rots
blaak je van pracht
spierwit van gebalde kracht
ik heb je weergaloos
in steegjes en op pleintjes
openhartig en oprecht
ontdekt
je oude kern
ijzersterk gesmeed
keihard geplaveid
krijtwit gekneed
op een pleintje
tasten mijn handen verliefd
naar de milde stilte
van de wind.…
ben links geboren
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
692 zette letters
op papier
de kroontjespen
weerspande met geklier
mijn linkerhand
en ik werd bang
schoof vlekken
op het
zelfbeschreven
blad hoe ik ook bad
de inkt wilde
niet drogen
mijn hand verpakt
in rechts model
zou ik wel scoren
was eigenwijs
verdomde het
ben links geboren
zo was
een kinderleven
uit balans
want ik…
vooral het groen
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
813 zag je staan
in bloeiend groen
bewonderde
het trotse wiegen
buigen strekken
tegen wind
hart in kleuren open
zodat de zon je
geur kon kopen
nam je bloem
van heel dichtbij
plukte liefde
uit je leven
adoreerde je
vooral het groen
maar slechts
verwelken is in
mijn hand gebleven…
edel is de dankbaarheid
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
749 Zijn helende handen
genageld aan een kruis
tussen twee anderen
uit het helse gespuis.
Hij gaf zijn woord
bleef ongestoord
als verzoeningsteken
over liefde spreken.
Als ik mij afvraag
waarom ik vandaag
het danken vergat,
voor 't brood dat ik at.…
Schaduwkant
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
637 ’s nachts dwaal ik eenzaam
door duistere nauwe stegen
verlaten, vergeten, verzwegen
zo kom ik jou daar tegen
en vraag je naar je naam
beduusd, bevreesd, bang
zoek ik naar jouw hand
raak deze langzaam aan
ik sidder, huiver, doch verlang
naar de donkere, zwarte kant
van jouw onverlicht bestaan…
Schaduwkant
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.896 ’s nachts dwaal ik eenzaam
door duistere nauwe stegen
verlaten, vergeten, verzwegen
zo kom ik jou daar tegen
en vraag je naar je naam
beduusd, bevreesd, bang
zoek ik naar jouw hand
raak deze langzaam aan
ik sidder, huiver, doch verlang
naar de donkere, zwarte kant
van jouw onverlicht bestaan…
Cello Sonata - Hindemith
netgedicht
4.6 met 21 stemmen
1.169 De cello huilt
de glazen van de avond breken
de cello huilt onophoudelijk
zoals regen huilen kan of de wind
de cello is ontroostbaar
en huilt om verborgen gevoelens
om verre stranden
om magnolia
om alles wat mooi is
en onbereikbaar
om de dode vogel in mijn hand
huilt de cello
het hart wordt gewurgd
door zilveren snaren.…
Grijs artistiek
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
641 hij schuifelde
zonder houvast
geruisloos want
de stoep was nat
zijn armen
onbeweeglijk in
een lange regenjas
handen in de zak
zijn haar
grijs artistiek
en op de schouders
zo kruiste ik zijn pad
een trotse kop met
felle blauwe ogen
een scherpe neus
mediteraan gebogen
hij lachtte zon
en jeugdigheid
de regen maakte in zijn…
En bestaat niet
gedicht
2.9 met 15 stemmen
10.050 Stil
tegen de grond en stiller
tegen de muur daarna, gevlucht voor je hand
of daarvan de schaduw. Kloppend tegen beton
weggedrukt hard te worden, onopvallend
hard als het hardste gevaar.
-------------------------------------------------------
uit: 'Een leeuw is eigenlijk iemand', 2006…
Het zwart van besef
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.627 Veel van mijn schaduwen
blijven achter in het zwart van het besef
eigentijds en voorbij de polder
is eenvoud de vrijbrief van mijn bestaan
niets verontrustends moeder
laat mijn hand nu maar los
want jij kent de dood
zoals geen ander
geleefd heb jij zeker
al was je afscheid voor mij een feest
maar nu weet ik wel beter
zonder jou was ik…
Landschap
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
718 Het was gewoon ik
die mijn hand uitstak
en wat objecten
uit mijn vel strooide!
Nu ben ik moe
en laat alle meren
zich terugtrekken
onder mijn oogleden
want mijn tong is van leer
en mijn huid staat vol eelt
door het afwerpen van
onderhuidse spinsels.
Ik noem het geen afscheid
het is een land van helen in wording.…
Hereniging
gedicht
3.0 met 61 stemmen
16.438 Het ging onverwacht goed,
ze lachte veel, een hand kroop
langzaam door het gras,
het mes leek vergeten -
Ik begroef mijn gezicht
in haar helblonde haar,
dat geurde naar warme tarwe.
Transparant als een ader lag ze in mijn armen.
-----------------------
uit: 'Toendra', 2006.…
Ramingen en remmingen
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
563 getrokken naar getekend licht
nader ik de hand die nodigt
zo het lijkt
de mot in mij is bang te branden
voorkomt dat ongeremd verlangen
neder strijkt
tastend draai ik om de bron
van alle zijden op te nemen
tot er blijkt
waar duister inbegrepen is
en bespiegeld zicht gebroken stenen
goud verrijkt…
De Reizigster
gedicht
2.2 met 38 stemmen
13.419 Achter de deuren stelt
zich de wet die hem
aan mij bindt, maar
achter het behang
wacht wat blijft als ik
wegga: hij hoort mijn
stilte als een vonnis
aan, langs mijn wang
verglijden zijn handen
als rimpels op stilstaand
water: nooit blijf ik lang
de zinkende stenen
staan als avondkoffers
gepakt in de gang.
---------------------…
Voor een dubbeltje geboren
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
573 hij had ze
zelf gegoten
geschuurd en gepolijst
beschilderen kwam
later pas gezichten
met een blik van ijs
de neuzen
naar een kant
met wapens in de hand
op het slagveld
van zijn jeugd speelde hij
de strijd van klein en groot
hij kleurde rood
met het succes zijn
wereld was het best
toch is zijn tin
nooit goud geworden hij was…
Onthuld in geborgenheid
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
787 Verontrustend en gelijkend
op een kale implantaat
stroomt het leven weg
het is alsof de nageboorte
nog schreeuwt met de stem van het kind
doch de genade is eindeloos
en het bloed dat van voren en
van achteren de rijmelaars laat dichten
hecht zich nu aan mijn handen
al vond de nacht niet wat ik zocht
en zie ik in de spiegel
van jouw…
In lichtende kristallen
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
1.397 ik zag je
al van verre
in glanzend onderscheid
je duikt en danst
zweeft wollig lang
in winters vrije val
komt met velen
zacht dalend
op de dwarrelwind
ik vang je schoonheid
op mijn hand
in lichtende kristallen
je gloeit nog één keer aan
en langs mijn huid traant
nu jouw kort bestaan…
Passen in het zand
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
603 verdwaald
in niemandsland
groette mijn hand
de wolken in
hun door de wind
bijeen geveegd verband
lege einders
keken terug zonder
de ogen neer te slaan
en voeten maten
passen in het zand
zonder te gaan
mijn menselijkheid
had afgedaan
werd niet gevoed
toch heb ik jou
ontmoet in niemandsland
mijn broeder jij maakt alles goed…
Vrijheid
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
998 Vrijheid, neem me mee,
naar de mooiste plekken,
die je kent
Vrijheid, pak mijn hand,
toe, verlos me van de pijn
Vrijheid, sla je open,
glans met al je glorie,
wees mijn waanbeeld
Vrijheid, zeeën, bossen,
laat me zien wat leven is
Och vrijheid, draag me met je mee,
Ik ben op zoek naar oneindigheid.…
Mag ik even
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.291 Alleen jouw handen
warm om mijn gezicht.
Alleen jouw stem die
troostend praat.
Mag de wereld even weg?…
Nachtelijk spinzen
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
484 Het water rimpelt de wind die zucht
donkere wolken pakken samen
zit onweer in de lucht
Vogels schuilen, hij neemt voorzichtig haar hand
begint het zachtjes te gieten
samen door liefde overmand
Rennen zij samen onder de grote boom
beschermt hij haar liefdevol
schrikt zij wakker uit haar droom…
voor het overleven
netgedicht
3.5 met 24 stemmen
2.019 zoals ik verzen schrijf
voor het tijdelijk behoud
zo werkte hij destijds
dagelijks aan het overleven
er moet zelfs nog ergens
een foto zijn waarop hij
met een zakdoek om z'n hoofd
geknoopt (tegen de zomerhitte)
met een troffel in zijn hand
prachtig is vereeuwigd
dat zie ik bij mezelf
met versjes schrijven
nog niet gebeuren…
Verlossing in de alchemie(?)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
548 Je vouwt je handen zacht samen
geboeid en gekneveld in een eeuwig amen
Je kijkt met betraande ogen door
de verregende ramen
De wind tekent striemen op de verweerde muur
op dit steenkoude uur van waakzaamheid
Je bent getekend door een christelijk stramien
Dan kies je liever geen kruisiging
aan een crucifix
maar een martelgang door de dierenriem…
Het gezicht overbelicht
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
471 hij was geen clown
want in zijn woorden
klonk het leven als muziek
met bloem en bolhoed
het gezicht overbelicht
zong hij zijn lied
de wereld donker in
décor de zaal met
sterren in de ogen
er bloeiden sprookjes
uit de handen van de man
die heden uit verleden nam
zijn mimiek is generatieloos
de woorden internationaal
mijn troubadour…