7546 resultaten.
BLOEMEN-TENTOONSTELLING IN DE HAARLEMMERHOUT.
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.438 Hoe heffen zwarte stammen 't dak omhoog
Van baldakijn of luchten glorie-boog,
Hoe wijken hier bossaadjen tot beminnen
Verlokkend, zoden om de dans te ontginnen
Van reien, daar zich licht-gewiekt bewoog
De voet, die droeg de schoonste bloem omhoog:
Gestalte, onwis zijn 't vrouwen of godinnen?…
Open en onvoltooid ?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
493 Wie nog tranen over heeft zal
zich daar tegen moet weren, of
opgaan in een bodemloze wereldzee,
waarop zwarte zwanen leren zich
spiegelen met de sterren mee.
Als beleven kijken is, te wijken
voor alles in het nietig menselijk
stof, geen pakkende gelijkenis en
worden ideeën snel geschiedenis,
verleer mezelf niet te overschatten.…
LAMPEDUSA
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
593 wachtte hem immers een zilvervloot
Er rustte niet veel zegen op zijn tocht
Want er brak brand uit op de volle schuit
De schepelingen sprongen overboord
Er werd nog lang naar levenden gezocht
Waarbij op steeds meer doden werd gestuit
En heel Europa vond het ongehoord
De Paus sprak schande van de wantoestanden
Een Europese Poort kreeg zwarte…
Oceaanspectrum
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
557 kon ik mezelf maar bevolken zonder mensen
of adem te verliezen in een tekstloos rondeel
kon ik maar ontwaken zonder grenzen
daarvoor hebben alle dagen woorden teveel
het lijkt dat de overvloed die ik ooit bezat
al lang is vervlogen met alle winden mee
de wind opent deuren naar het zwarte gat
dat verschijnt aan ons geestesoog gedwee
aan de…
Grijs landschap
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.047 De bomen staan ontloverd en gebogen,
Hun zwarte takken grillig voor de hoge
En strakke hemel die, tot grijs verbleekt,
Geen milde zon of troost van blauwte breekt.
En hier en daar scheemren de lage daken,
Wier heerlijk rood fel en ondoofbaar praalt,
Als kleurge vlekken in het grauw verdwaald.…
SCHAAP EN HAZEN!
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
620 laat me opjagen door de hond
met bovenmatig gezag voor de herder
Maar ik wil één ding laten weten:
“Ik weet hoe hazen lopen” of
springen, dansen, spreken en juist niet doen;
dan krijgt noch hond noch herder mij te pakken
Maar als ik neig tot 'het verloren schaap'
zoek ik de weg naar de kudde terug
kan dan heel goed leven als 'het zwarte…
kindervriend
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
730 elke nacht word ik klaarwakker van zacht kindergehuil
dan eet ik beschuitjes pekelvlees en luister naar Mozart
elke ochtend trek ik een zwart uniform met ijzeren kruis aan
stop in brievenbussen pamfletten met opvoedingswenken
wekelijks predik ik onvermoeibaar voor volk en vaderland
over de noodzaak kinderen te behoeden voor het kwaad
zondags…
euridice
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
434 Als ik langs het water dool
bij valavond
hoor ik fluisterflarden door de branding
ruisend als een korenveld
van grauwe troost
en zwarte marmervlekken.
De golven deinen om me heen.
Hun schuimkoppen staan hoog
als duizend kruisen,
open-armig.
Er drijven kransen
op het water.
Nu is ze terug.…
Maankompas
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
407 Aan het einde van mijn langste schaduw
absorbeert het diepste zwart, onverlichte zuil
die de kristallen nacht van stilte zal doorbreken
dat het in de gelaagde stenen de wil tot spreken
ijler dan nog in de ongeboren dood, gaat de horizon
over in een andere horizon, gedragen op een roerloze schaal.…
oma
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
745 maanden wacht
op de zo dikwijls beloofde hemel
onder anjers en gerbera's
omdat ze daar zoveel van hield
en de kleine steen met naam en data
maar niets over hoe lief ze altijd was
Toch loopt ze daar,
zo tastbaar in haar wollen jas met
de sjaal als vanouds stevig om haar hals,
dat de jonge vrouw haar naam roept
en rent over de zwarte…
Oranjezon
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
506 Een zwarte kip intussen
scharrelt om hem heen
met veren als een vacht
van beren
die je vreten kunnen.
Eenden volgen kwekkend
hun eigen route
op dit landelijk terras.
Zij foerageren in het niets,
misschien, maar een bioloog
is niet voorhanden.
Of zont hier anoniem.…
Voor onbepaalde tijd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
461 wolken stroomopwaarts
ergens toch
moet het daglicht stranden
in resten, in randen,
in veilige handen
voor het geval
alledaagsheid aan invloed
zou winnen, morgenstond
zich in overuren zou ontginnen
tussentijds
zijn generaties vervlogen
naar interstellaire ruimten,
genoeg voor eindeloos
verleden, onbevangen,
onuitputtelijk
ik sla zwarte…
Als de avond is gevallen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.568 even met de zon
die langzaam ondergaat
en haar rode gloed
aan de horizon achterlaat
verliest de onzichtbare wind haar kracht
en het groene kleed van de bomen
roerloos laat hangen
als bevroren watervallen
vogels nog zingen
vertederend zacht
en ons nog een moment tot luisteren dwingen
dan wordt het stil en sereen en
trekt de nacht haar zwarte…
DE VERLOREN VROUW
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.009 ik geef mij laf verwonnen:
Ik ben een wrak op zwalpend-zwarte zee.
Ach vond ik één die zat van vreugde en zwerven
De troosting zoekt die ik zo droef ontbeer
En die als ik 't geluk heeft moeten derven:
'k Zou hem weer vrouw zijn, balsem voor zijn zeer,
En willoos in zijn armen zou ik sterven
Die zaalge dood die ik zo fel begeer.…
Vuilstort
gedicht
3.2 met 14 stemmen
5.592 Vocht,
zwart vocht dat uit een koelkast welt. Voorgoed
kapot, versjacherd, mensenhanden moe
tijgt me een stad van afval tegemoet.
En ik kijk en ik kijk. En als ik loop
verlies ik haar, ik voel een baard, mijn jas
verrafelt waar ik sta en alle wolken
jagen Greenwich achterna.…
Verdronken in oktober
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
809 We nemen de trein, dat wil zeggen,
de trein neemt ons mee
de jaren van volhardend vervoeren
druipen van de geharnaste huid
een kort signaal blaast de wagons
het palet van het seizoen op
gesproken wordt er nauwelijks
mannen schommelen mee met de dans
van de uitgewoonde salonwagen
bleke gezichten onder zwarte hoeden
schaakstukken achter gebroken…
Vergankelijkheid
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
494 Er staat een Conifeer in onze tuin
Uit zaad ontkiemd en groeiend zonder zorgen
Jaar in jaar uit, van d’ ochtend tot de morgen
Op fiere stam, geen centimeter schuin
Er staat een Conifeer in onze tuin
Ooit aangewaaid, een eigen plek verworven
In zwarte aarde, nooit door gif bedorven
Goed negen meter hoog van grond tot kruin
Er stond een Conifeer…
Oktober-rozenknop.
poëzie
2.0 met 1 stemmen
985 Die bloem voorvoelt, in pronk van bonte kleuren
Vermomd, verborgen, zwarten bomenrouw,
In vleiend zoeltje, zoenend zonnelauw,
Kil-wrede wind, die ruw haar zal verscheuren.
In 't groene pantser, dat haar eng omkleedt,
Houdt zij beloken, als een kleinood veilig,
Haar smartehartje, zwaar van aardeleed.…
Vriesdag.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.261 En zonverguld, in fel-licht luchtkristal,
De starre bomen, hard en zwart als git.
In doodgevrozen rozen heb ik al
Mijn zomerdromen zacht een graf gespit,
Waarbij ik trouw de handen vouw en bid
Voor de arme zieltjes, die God redden zal.
O dromendoder Leven, steen en staal!…
de duivel
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
589 het kan ook zijn
dat kleuren zijn opgelost
in zwart-wit
omdat de werkelijkheid
zich aan dromen botst
of in de stroom des levens
hecht aan lucht en
door het zoet wordt verleid
het zet de wereld op zijn kop
daar denken wordt gesmoord
in niet te doven vuren
veel tijd wordt vermoord
in slapeloze uren
het is wachten
op een baken verderop…
Doodlopende weg
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
527 wanneer ik weer eens over akkers stap
door brede voren ga, zo diep bevroren
de kraaien zie daar op de torenkap
hun jassen zwart, ze lijken hier te horen
en winter weer zijn glazen offers schenkt
aan sloot en vaart waar reigers onverdroten
ondanks ’t stille wit van dood die wenkt
nog zweven tussen hoop en niet geschoten
besef ik, deze streek…
Koningswater II
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
504 Als een jager kijk ik naar het woud
bevend en onzeker treed ik het binnen
ik weet waar het goud ligt
kan het delven
Zij heeft haar ogen gesloten
haar zwarte manen dansen langzaam
op en neer, ze weet het niet,
maar ik ben gekomen om mijn schat op te graven
Eenmaal uit het woud
onder de modder,
voel ik mij de koning te rijk
In het badhuis…
"Cederen van het toegeven”
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
457 Onmogelijk iets te zien in de grote brei van zwarte duisternis.
Zijn stem honingzoet met een steek erin verborgen in de mist.
De longblaasjes in mijn binnenste worden steeds nauwer dichtgedraaid en springen kapot.
Een letterlijk gevoel voor een pistoolschot.
Trillend als een naakthond in de sneeuw.…
Kolk
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
539 een leeg, kleien vlakte
Rijzen ijle bomen omhoog, populieren denk ik
Rechte wegen, een geometrisch oppervlakte
Ik stop en denk, een ogenblik
Dit achtergelaten lichaam van de zee
Omsingeld door koude voren klei
Ontlokt aan mij een gevoel van heimwee
Mijn jeugd is nabij
Hier viste ik als kind
Aan de rand van de kolk gezeten
Een oog zo zwart…
In het park
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
723 De modderspetters komen
Uit de zwarte plassen op het voetpad
Als kleine kruisraketjes gelanceerd
Terecht tussen mijn dijen. En de stad,
Concentrisch rond mijn rondjes gedrapeerd,
Gaat langzaam licht voor lichtje op mij schijnen
Terwijl ik hartslag, hartslag, hartslag tel.…
Heer Dood
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
464 Kijk daar komt heer Dood weer aan,
met zwarte pij en zeis op pad,
om bij hem of haar, na ziekte,
ongeluk of zatheid van jaren,
onverwijld de ziel te halen.
Bij aankomst wordt niet aangeklopt:
heer Dood kent zo zijn rechten,
er voltrekt zich immers geschiedenis,
want wie nog is, is spoedig was,
voorbij is al het vechten.…
Onder de zon
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
806 Het lukte me om jouw ziel op te kleuren,
om jouw tragedie van zwart naar wit te knallen,
rust vredig uit, lieve vader, er kan je niets gebeuren,
je haters kunnen je eeuwige ziel nooit meer vergallen.…
Wat gebeurt daar?
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
538 De groep gaat in strak zwart
beboeid richting waterlijn
Zou die ene zonder pak hun offer
of juist hun hogepriester zijn?…
Oorlogsbegin
poëzie
5.0 met 7 stemmen
4.302 Vast in de vrede, die geen angst kon deren,
Verdonkren de gezichten, die zich keren
Van waar de zon nog flauw in 't Westen brandt
Achter het hoge bergkam-woud, als speren
En bajonetten, dreigend zwart, geplant.…
Overstijgende stap?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
526 Het doet er alles toe,
de echo’s die zich nestelen
in een onvoltooide wereld op
de spitzen van het avondrood
in een transparant decor
de plotselinge verschijning
van de muzen zelf die zich
willen bewijzen achter het
zwart van de mascara
als magistrale aftiteling
op het gespannen vel
van onze getijdegong
het maakt verschil, als…