585 resultaten.
Waar de doden spreken
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
437 Als de doden niet
meer zwijgend berusten
Beëindigt de strijd.…
Exit
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
2.608 later
als mijn Hollandse kater
volledig is uitgejankt
wegspint in berusting
hoop ik zijn echo te horen
wordt zijn roep herzongen
als weerklank van mijn protest
heeft dat toch wat uitgehaald
verliet ik niet voor niets mijn nest…
Als ik dood ben
netgedicht
3.1 met 20 stemmen
2.878 Als ik dood ben
zal er niets veranderd
zijn
de lege straat
het warme asfalt
je naakte schouder
de jeugd van mijn zoon
zal eeuwig zijn
en hoe ik aan mijn
zachte wang
je tranen weet
er zal niet veel veranderd zijn
berust in mij.…
Kom gerust
hartenkreet
2.7 met 13 stemmen
2.296 Hij
Verwachtte ons reeds lang
Berustend glimlachend
-
Hij
Met ingevallen mond
In zijn steriel-witte bed
Fluisterend zeggend
Kom gerust dichterbij
Kom
Wees niet bang…
Wortels in mijn ziel
hartenkreet
4.0 met 26 stemmen
1.170 Berust in mijn gedachten
achterwege de lange nachten
van achter de coniferen
mijn hoofd aan het verweren
wortels in mijn ziel
verstrikt als een debiel
verweven in lange melancholie
was ik maar als A. Jolie…
Over tussentijds.
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
561 Op welk logisch feit
Berust eigenlijk de tussentijd.
De onstuitbare gang der dingen
Laat zich toch niet ergens tussen dwingen,
Dat gaat toch wringen.
Maar intussen
Is het wel ondertussen.…
vooralsnog...
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
647 nog éénmaal
een gedicht geschreven
over het bulderen
van een laatste lach
het galgenmaal tot
het dessert verslonden
zo nam ik een voorschot
op het afscheid
kwam er in de schemering
van oktober de berusting
in het ongewenst vertrek…
Vertelling
snelsonnet
3.1 met 18 stemmen
1.975 Dus dat ik van mijn loon niks overhoud
Berust alleen maar op een rekenfout.…
DE GOEDE MENS
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
855 Quillama godistar
berustende suprematie
in navolging
van bevochten
en geschonken
eeuwig leven
uitbouw
van intelligent leven
verachting van zonde
de GOEDE MENS bestaat
waarachtig
MANAN!!…
vooralsnog...
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
878 toch nog éénmaal
een gedicht geschreven
over het bulderen
van een laatste lach
het galgenmaal tot
het dessert verslonden
zo namen wij een voorschot
op het afscheid
en kwam er in de schemering
van oktober de berusting
in het ongewenst vertrek…
Het einde
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.123 het pierement speelt
het oudjespaar danst
een zomerregen valt
de dichter is moe
zijn laatste ballade
een weg naar berusting
op het lelieblanke blad
het woord 'EINDE'
als ultieme poëzie
met slotstuk…
Hoe zal het zijn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
449 ze denkt aan
volgende maand
volgend jaar
of later
hoe
en waar
zal ze dan zijn
zo zinloos
dat denken
maar toch zo sterk
zo graag willen weten
en toch liever niet weten
berusting
afgewisseld
door onrust
want hoe
en waar
zal ze dan zijn…
Man van de wereld
snelsonnet
3.8 met 13 stemmen
1.736 De LPF voelt Nawijn aan de tand
Die is daar dom genoeg voor en geen kwaaie
En dat hij vreemdelingenhaat zou zaaien
Berust natuurlijk op een misverstand
Hij is voor buitenlanders juist niet bang
Hij diende immers graag het Vlaams belang?…
vooralsnog
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
748 toch nog éénmaal
een gedicht geschreven
over het bulderen
van een laatste lach
het galgenmaal tot
het dessert verslonden
zo nam ik een voorschot
op het naderend afscheid
en kwam er in de schemering
van een laat seizoen de berusting
over het ongewenst vertrek…
miniatuur 10
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
435 schaduwrijk is de sobere kapel
waar stilte vermenigvuldigt
in die ruimte van
ondoordringbare leegte
waar volheid als maar groeit
berust ik in mijn lot
mens als mens, nietig,
vergroot tot een denkende zot…
Luwen van boosheid
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
266 Boosheid sterft niet
Zij vergeet waarom zij ooit werd geboren
Als water dat zijn bedding niet meer kent, kiest zij de laagste plaats
Daar wordt zij geen vergeving, geen berusting,
maar een vorm waarin het zwijgen zichzelf eindelijk verdraagt.…
Verzoening
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.297 Wanneer de droom van de jongen
angstvallig zijn idealen koesterend
sterft
Maakt de illusie plaats
voor het geloof
in zichzelf
Berusting in het leven
zoals het is
brengt kracht
En wijsheid is de motor
voor hem alleen
die moed heeft…
Over ruimte.
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
569 Die ruimte berust op het feit
Van beschikbare uitgestrektheid
De ruimte is van iedereen.
Je kunt zelf pas voluit leven,
Als je de andere ook de ruimte wilt geven.…
WAARHEEN?
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
574 Gedwee, berustend
wenden ze zich langzaam af
van het warme licht.
Koele duisternis
verwacht hen geheimzinnig,
belooft nieuw leven.…
Grote Onbekende Dienaar 2
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
461 Berusting heb je meegebracht.
Grote Wonderlijke Dienaar,
ik wil je helpen voortbestaan,
door je eenvoudigweg te dienen,
en daarmee dankbaar dóór te gaan.…
Zinnen minnen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
433 Zinnen minnen
woorden strelen
liefde op papier
maagdelijk wit
koesterend, doch bedekt
spelen met vuur
door vonken geboeid
in lichterlaaie
zwart geblakerd
lust geblust
in eenzaamheid berust.…
Hemeltranen
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
2.437 maan probeert haar schone schijn nog vol te houden
en hoog verheven blauw plaats maakt voor diepgrijzend grauw
dat zich droef vol tranen zoog
Waar wolken zich verweven tot dichte deken van de nacht
die zich over het daglicht strekt en haar met duisternis bedekt
als tijd de eeuwigheid verruild
Mijn stille schaduw vleit zich moe en in berusting…
de boekenvlinder
netgedicht
4.4 met 57 stemmen
2.090 Ik zag een prachtige vlinder een boek lezen.
Op elke bladzijde zag zij slechts één letter.
Bladzij voor bladzij woorden tot één zin vormend
viel er op mijn licht beslagen bril een spetter.
Een zuchtje wind deed de vlinder rustig vluchten.
Het boek viel en lag daar zacht opengeslagen.
Ik pakte het; zette de letters op een rij,
wat ontstond vervulde…
uitgedoofd
netgedicht
1.3 met 6 stemmen
1.985 zijn hart kent de kilte
die tocht onder de deur
al jaren terug gesloten
voor degenen die beter niet
maar het kan nog bloeden
druppels zonder kleur
opgeleefd en uitvervaald
een verschoten orgaan
dat enkel nog kan slaan
vanuit zijn eigen natuur
levend, maar veel te zuur
spreekt hij in azijn
de taal van verdord
met in zijn herinnering…
Versteende golven
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
569 Beweend,als ze neemt,
onbemind na razernij, om
wat de mens haar sleet,
verstenen golven in aangezicht
van kunstmatige stranden,
getij haar wijsheid weet
gesticht in onbegrepen handen
kalme berusting breekt geduld
ritmisch in eigen zilte bad
om de zondaars te verbergen
strijkt zij haar plooien glad.…
Verlicht
netgedicht
4.5 met 10 stemmen
651 een traan verlicht
je bleke aangezicht
voor jij je ogen
eeuwig sluit
ik kuste je mond
en hield je hand
nu uitgebrand
jij rust weervond
de dood is wreed
maar wat hij deed
deed mij berusten
na al jouw leed
je laatste feest
dat is geweest
in onze kring
vertedering
je schoon gelaat
licht op met vlam
de geest verlaat
zoals hij…
Erev Kol Nidrei*
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.003 IJskoude rails langs het perron
sneden bruut haar verleden af.
Waar haar dode leven begon
kwam de herinnering als straf.
In haar rug leest men de jaren
en de klok tikt in haar gezicht
de rimpels en grijze haren,
haar broze lichaam vederlicht.
Haar ogenvuur steeds niet gedoofd,
haar verloren Heer hervonden
in de Duitse doodsmachine.…
in het voorbijgaan
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
598 voorbij een plek in het landschap
hoorde ik mensen praten over de dood
'berusting daar komt het op aan'
sprak een krachtige stem
zoals vanzelfsprekend bij mooi weer
de blauwe lucht boven het groene land
en de laatste streep aan gindse horizon...
ik moest even slikken want ik was juist
op weg naar gindse horizon…
Och, ween toch niet
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
1.003 och lief,
ween toch niet om zwarte randen
rondom blauwe dagen
toe,
laat wassende wind de zeilen bollen
en adem lucht in lagen
vaar,
ver voorbij de ingedutte zon
door het wijde water
en landt,
waar dorst zal verdrinken
in warme armen van een tweede later…
oponthoud..?
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
753 op het eerste perron
loopt een man in looppas
met een windzak op z'n rug
het is alsof hij zeggen wil
hier leef ik van...
doch met de wetenschap van
dat er treinen zijn vertrokken
met de haast van ergens
op tijd te moeten zijn
blijf ik zitten waar ik zit
morgen gaat er weer een trein...…