119 resultaten.
Mijn behoeder de duivenvoeder
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
508 de hebzucht
danst op horentjes
kijkt met een
dikke laag
eelt op de ellebogen
honend
op mij neer
ziek en hulpeloos voel
ik hoe veel het
is geweest dat
mijn klein mensenhart
heb moeten
verdragen
en wacht op mijn
behoeder
de duivenvoeder
in hemelvogels
komt hij mij nabij
om mijn ziel
niet murw te laten
worden de Here
is mijn…
Grijzig zwart
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
552 tochten
waar eens de
vlammen schroeiden
het blauw en geel
afwisselend gloeiden
daalt nu de
hamer van de smid
vormt het
zachte ijzer tot een hoef
het slaan der gaten
voor het koelen moet
om wat extra te houden
op de nieuw beslagen voet
diep in mijn herinnering
ruik ik het branden
van het nog hete ijzer
in geschoond eelt…
Zonneklaar
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
856 Met de laatste rollende golf
slaat het bootje op het zand
alle kracht kan niet voorkomen
dat een weg terug verzopen is
eelt op beide handen toont
het knokken tegen de stroom in
haar huid, inmiddels licht getint,
verbergt bont geslagen blauw
lippen gebarsten door verbijten
en pijnlijk bijtend zout trekken
een harde streep in het eens zo…
Handschrift
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
488 Handen,
bezitten niet
doch raken aan
zijn gezichtloos
kunnen zonder naam bestaan
werken hard
getuige knoestig eelt
strelen teder zacht
zodat een lichaam heelt
hoeven in samenspraak
niets meer te zeggen
omdat zij zich op
gekrenkte schouders leggen
lezen louter wat
tussen regels is gehoord
omdat zij spreken
zonder een overbodig woord…
Het niet weten
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
473 De dood onderaan de lijst schraapt
mijn eelt van de dragers van de pion
die hier schrijft, voeten tillen niet meer
maar slijten als verstekelingen die bij verstek
niet worden gehoord
de weg van adem, vergezeld door kokers
gevuld met lood, gaat met lange halen die
de vlucht van een buizerd volgt op haar jacht
naar het aangeschoten wild
schitteringen…
vergeven
hartenkreet
2.7 met 15 stemmen
2.069 groot
de liefde nog zó intens
ik heb jou vergeven
nu nog praten, een laatste wens
of wil jij dan verder gaan
tot één van ons wat gebeurt
en degeen die achterblijft
een leven lang treurt
met spijt dat woorden
niet meer werden gesproken
gevoelens niet meer gedeeld
dat de liefde verwoestend was
ons hart van binnen verbrand
van buiten eelt…
vluchtsporen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
502 op
vertwijfeld op zoek
naar wat niet deert
sporen vormen paden
uitgesleten in het zand
na iedere nieuwe storm
onherkenbaar toegedekt
maar als het lot
niet valt te keren
vluchten een redding lijkt
maken rode druppels
telkens nieuwe sporen
in het zachte zand
tot tijd de wonden heelt
alle littekens verandert
in overgevoelig eelt…
baardag verjaardag
hartenkreet
2.6 met 39 stemmen
14.974 tanig eelt in palmen
van handen herbergt korrels
zand al jaren aangedroogd
in plooien vastgeloogd
verjaren gaat per dag
steeds korreliger tijden
troebel lijfljk ingeteerd
traan zout hand op lijnen
vingers aangebrand onthand
tasten mis mens in 't verband
hitte heilig vuur de doofpot
schrijnen de ziel de strot
zachte lach ogen glinsteren…
loopt op stof van verre schapen
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
3.456 ik zie je vingers dwalen, handen
kunnen ook geen woord vertalen
je laat de binnenkanten zien
met het eelt van veel misschien
je hangt geesten aan de muur
loopt op stof van verre schapen
in uren voel je nog geen duur
je weet dat honger zal doen gapen
je ziet wanneer de mannen gaan
bent klaar als ze weer komen
je schoont de kinderen en…
Mijn hart ontbrandt
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
990 vanmorgen is mijn hart ontwaakt
het laagje eelt op mijn ziel verdwenen
verdriet in het leven vrijgemaakt
daarvoor zijn hoop en geluk verschenen
rode rozen zien bloeien
in een wereld vol zonneschijn
waar kinderen angstloos opgroeien
in hun eigen vertrouwde domein
het lichaam met warmte overspoeld
door smeulend vuur in mijn hart
dit fraais…
Ongekend
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
611 Als het leven mij zoekt
ik me niet laat kennen
gaat het mij onbeschaamd voor
strooit met liefde
die z’n plaats niet kent
waar geen mens me ziet staan
bekijk ik de dagen
buiten mij om gevuld
met gulle minnaars
die hun eelt
op handen dragen
stille killers die doodleuk
op facebook foto ‘s
van slachtoffers…
Ode aan de terreinknecht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
529 De boel aan kant om ruimte te creëren,
in ochtendstilte loopt een man, hij zucht
en uit zijn mond ontsnapt een wolkje lucht,
hij schudt zijn schouders los en schikt zijn kleren
Nog gisteren werd op dit gras gespeeld,
de noppen hebben veel geruïneerd,
de man, hij bukt, bekijkt een pol en keert
de sprietjes in zijn handen vol met eelt
Vakkundig…
moeder
netgedicht
3.6 met 49 stemmen
6.810 moeder in uw omhelzing kan ik rust terugvinden
gij legt mij de zachte woorden in de mond
stillend, een schuilplaats voor stormwinden
in u is de bal van mijn geluk wel rond
en kan hij rollen, mij de lach aansteken
moeder gij schonk mij een grote mond vol tanden
al moet gij hem vaak zelf eerst openbreken
tussen de eelt schuilt er fluweel in uw…
Leeg
netgedicht
3.2 met 18 stemmen
1.364 Vazen in de keuken kuchen
neerslachtig stof)
(Kinderlaarzen dromen water
en weten niet meer of ze lekken)
(Een deuntje tracht met dof geluid
voorbije sferen te behouden)
(Het tapijt zal nooit meer vlekken
Geen gestoei meer op haar huid)
(Boven verliest speelgoed
zijn felle kleuren in de kast)
(Gereedschap in de schuur
mist het eelt…
geitenpad
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
752 Gegroefd en doorspekt met eelt zijn de knuisten.
De haren geplakt de schoenen voor de zondag gepoetst.
Handenvol gras en grint uitgestrooid voor de voeten.
Vuurbloemvlinders spelen traag met vaag danslicht.
Het ochtendorkest strijkt de stokken voor de ogen.
De blauwe zondag wijst opnieuw het lange geitenpad.…
Binnenstebuiten
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
991 door de tijd
krassen in mijn huid
die mijn spiegelbeeld
steeds vaker verrassen
Ik word kriegel
van rimpels die niet passen
bij een man als ik
zo jong van geest
draai me maar
binnenstebuiten
waar het beest in mij ontsnapt
door de openstaande deuren die
niet altijd even goed meer sluiten
slijtage sluipt stiekem
in mijn lijf
als eelt…
L'adieu,
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
579 Hoe verder ik dit pad zal gaan,
hoe meer ik eelt verzamel
op het bot.…
Fictie
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
666 Eelt verdwijnt weer van m'n handen,
'k ga weer blozen als ik lieg
en op schoolbanken belanden.
Dra verschijnen melktanden
en dan op tot aan de wieg.
Zal 'k op tijd realiseren,
want gevolgen zijn zeer groot,
dat het tij niet valt te keren
en ik dus moet accepteren:
M'n geboortedag word m'n dood!…
Clint Eastwood
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
685 Ik ben een vreemdeling
dichter onder de mensen
het spreken het spekschieten
in een verdikking, het klontert
onder het eelt het spervuur
holle frasen breedspectrum pleister
op de wonden die afgeschoten worden
beleefdheidsverzoeken en handwapens
Ik schrijf liever voorbij de streep
van de dood waar het gezegde
geen naam meer heeft
ik leef…
IMPRESSIE
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
554 Vier gaten in een lege muur
Het ‘Pedicure’ is verdwenen
Zeker te weinig eelt en tenen
Of misschien gewoon te duur
‘t Is zondag zo rond negen uur
De kerkklok luidt en in mijn genen
Worden ze vederlicht, de stenen
En voel ik me weer rein en puur
Mijn kerkgebouw ligt in de polder
Mijn hond kwispelt een prima preek
Binnenin klinkt een oude…
WEEMOEDIG KWIJNMEISJE (2)
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
541 Alice, de ogen zedig neergeslagen
Moest lachen om de rol haar toebedeeld
Later heeft ze -wat moest ze- nagespeeld
Wat anderen nu eenmaal in haar zagen
Ze wilde Eddy du Perron behagen
Maar deze had een ander afgodsbeeld
Platonischer, en op zijn ziel veel eelt
Hij wist Alice te pesten en te plagen
Ze dreigde zich van kant te willen maken…
Zee en zand (2)
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
805 Jaren geleden heb ik je voor het laatst gezien
Mijn geliefde zee
met je schuimende golven
die troostend over me heen dansen
alles wegspoelen dat niet meer
in mijn leven hoort
Te lang geleden dat ik jou heb gevoeld
Mijn geliefde zand
dat mij doet aarden
natte klei tussen mijn tenen
vaste grond
verwarmend poeder
dat het harde eelt…
Je eigen blote bips
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
491 voorrang hadden
geld hebben
en vreemd doen
rollen vaak de
rode loper al uit
in de verte lonken
snel roem en
een vette buit
om dat kacheltje
te laten branden
zijn er genoeg
ongure types
voor handen
de artiest krijgt
zoveel zorg daarvoor
tot hij zij of het de
maatschappij ingaat
rugzakken worden
geleegd door handen
zonder eelt…
We noemen hem Kees XI; ‘de zaak’
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
531 weer een nacht
abominabel geslapen
ik lag daar voor apegapen
denkend aan ‘de zaak’
aan dat verse eelt
op de toppen
van zijn linker vingers
hij moet
vlak voor zijn dood nog
hebben gespeeld
‘deinend als de zee’
in zijn laatste gedicht
bekommert hij zich
slechts om de melodie
boven elke ritmiek
en zelfs thematiek
die
amper ter zake…
Schuld
hartenkreet
2.6 met 19 stemmen
4.404 Nooit geweten ongewild
Bekent met besef van toen
Ik zoek tranen, geen gedood
Vergissing ooit gedacht
Wijsheid komt met jaren
Eelt slijt gevend zacht…
Mens zonder naam
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
494 Een vreemdeling werd kaal
geboren, de huid en broek
zaten hem te wijd, de riem te
strak, het gewei van corruptie
stak tussen beide oren, liep
voorop in een verloren strijd,
achtervolgde de balans van alle
ongeboren stemmen, die de wereld
in bezit namen, dat kon de
gedachten niet remmen, respect
is niet te temmen, gevat in het
eelt…
Onweer
netgedicht
1.1 met 10 stemmen
2.081 Ik heb me er op toe gelegd,
eelt te vormen, laag op laag.
We lopen noodgedwongen wel
dezelfde ruimten in of door,
maar lenen elkaar niet het oor
doch draaien om, als op bevel.
Na een stille avond, komt de nacht
voor beiden als een loden last.
In bed wordt de ruimte afgepast,
elke ademtocht een stille klacht.…
DICHTER OP TERRA
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
560 Elk in hun eigen capsule
Verwijderen de poëten zich
Van hun planeten van ijs, hitte,
Grijs, roze soms
Eenmaal aangemeerd bij
Hun eenpersoons ruimtestation
Tanken ze gewichtloos bij, maar
Blijven mens
Spieren verslappen, botten ontkalken
Eelt op voeten en zielen verdwijnt
Terugkeer wacht
Eenmaal geland trainen ze, sterken
Aan en…
Danser in Elysion
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
662 Mijn zus beitelde haar afscheidswoorden
diep in mijn hart, in het eelt op mijn ziel
was vrij toen ze in vergetelheid viel
zoekend naar het licht dat elders gloorde
Zag haar weer in droom - vanop 'n grazig strand
haar drijvende graf deinde zachtjes mee
op Darckheims groen-golvende meersenzee
'n wijze wind blies d'r naar de overkant
Want…
gemaskeerd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
372 nu langzaam de deuren weer
naar de wereld ons opengaan
dekmantelen wij ons aanzien
met een schijn van veiligheid
tot gezichten zonder mond
met daarin ogen van paniek
die bang de afstand blikken
waaraan wij nu gehouden zijn
nu langzaam de deuren weer
naar de wereld ons opengaan
is er als onzichtbaar korstje
het eelt van gebleven angst…