1304 resultaten.
Ogen dicht
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
999 Niet meer te redden, zeiden alle mensen,
Want hij overschrijdt wetten en grenzen.
Met mijn ogen dicht liep ik door het leven,
Niets te ontvangen, laat staan weg te geven.
Niets of niemand waarvan ik ooit kon leren,
Of die een poging deed om het tij te keren.…
Woordmagiër
netgedicht
4.8 met 12 stemmen
887 Ik raakte aan de grenzen van het niet
en proefde van de angsten voor de dode tijd:
mijn wezen scheurde over grenzen van ondraaglijkheid
en liet mij achter als een reiker uit een ver gebied,
waar pijn en licht elkaar verdragen
tot alle roerselen omslaan in hun tegendeel,
waar angst en haat elkander schragen
zolang ik over ’t golven van de pijn…
Gebalanceerd
hartenkreet
4.0 met 31 stemmen
1.604 Ik heb al mijn reserves verspeeld
Mijn geduld op de proef gesteld
Tussen hoop en vrees gebalanceerd
Op de rand van de wanhoop geheld
Ik heb alles zomaar laten gebeuren
Al het onacceptabele geaccepteerd
Mijn grenzen te ver overschreden
Nu weet ik dat was echt verkeerd
Ik ben er niet beter van geworden
Het heeft me niets goeds gebracht…
ik heb de bloem geplukt
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
1.295 vrijheid
door een open raam
door zinsbeteugeling
wordt nu een sprankelend
stukje leven weer
teniet gedaan
jij goochelt met zinnen
raakt mensen aan
zij willen ongestoord
hun eigen keus beminnen
je haalt de hengsels aan
sluit onbetreden paden
laat niemand gaan en stelt
de grauwe massa zo tevreden
ik heb de bloem geplukt
en grenzen…
Zaagsporen
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
1.296 Een wakend oog, mijn opstaan
er zijn geen grenzen aan de dagen
heldere nachten bij volle maan
vetverchroomde volle magen
Een starend oog, mijn leven
er hinkelt een treurwilg door het beeld
vage zaagsporen, achtergebleven
onze huid als behang verspeeld
Een slapend oog, mijn dood
er roest een spijker in mijn hart
verzwolgen in de moederschoot…
Zaagsporen
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.639 Een wakend oog, mijn opstaan
er zijn geen grenzen aan de dagen
heldere nachten bij volle maan
vetverchroomde volle magen
Een starend oog, mijn leven
er hinkelt een treurwilg door het beeld
vage zaagsporen, achtergebleven
onze huid als behang verspeeld
Een slapend oog, mijn dood
er roest een spijker in mijn hart
verzwolgen in de moederschoot…
kilometers vol liefde
hartenkreet
3.5 met 10 stemmen
1.310 zit me af te vragen
hoelang onze liefde nog zal duren
Ver woon je van me vandaan
en elke dag ben je in mijn gedachten
houden we dit vol
wat kunnen we samen van de toekomst verwachten
Maar als ik je dan weer zie
en je weer kan kussen
dan geniet ik en weet ik het zeker
dit vuur kun je niet te blussen
Onze passie
kent geen grenzen…
windkracht
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
2.232 de man luistert naar krachten
van de wind rondom zijn hart
waar pijn niet wil verzachten
en de grenzen telkens tart
van de dood die naar hem grist
en de tijd die hij nog heeft
en hij sluit de koude buiten
zolang het kind in hem nog leeft
de wind fluistert gedachten
tussen afgevallen blad
dat zwijgend ligt te wachten
langs het uitgesleten…
De belofte...
hartenkreet
4.8 met 92 stemmen
2.623 Ik verken je lijf, met
zachte handen,
weet, wat je grenzen zijn,
voel je lichaam hevig
branden,
bruist mijn hart als een
fontein...
Het is een spel, van jou
en mij,
en voelen mijn handen als
verdoofd,
ook al liggen wij hier
zij aan zij,
zou niets doen, had
ik beloofd...…
vrijen in den vreemde
netgedicht
4.1 met 30 stemmen
1.232 vrijvrouw zonder enige scrupule
is hangen aan gekleurde ballonnen
of zweven in wilgenbomen van chocolade
het is zuigen aan slagroom met aardbeien
ongeremd, verblind en onbezonnen
alhoewel het naast zo'n schone neervlijen
reeds het ervaren is van genade
eer ik werkelijk ben begonnen
ach, wat kan ik zo fijn fantaseren
over onbekende grenzen…
Eigen weg
netgedicht
1.5 met 6 stemmen
718 wetten en boze ogen
loop ik telkens het begaanbare pad
dat ik alleen het gangbare wil is gelogen
soms ben ik de vanzelfsprekendheid zat
vanaf vandaag mijd ik de mode
verlies ik mijn bewustzijn
laat alles over aan de goden
kijk mij alternatief zijn
vanaf vandaag maak ik mijn eigen weg
en morgen is een nieuwe droom (wellicht)
als ik mijn grenzen…
Moeders lijstje
hartenkreet
2.7 met 21 stemmen
3.922 Moeders lijstje
heeft geen einde,
en mijn dankbaarheid
kent geen grenzen.…
Vier maanden.
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
864 zon gegeven
je schonk je lach aan de wind
als was het je laatste wens
In mijn herinneringen
voel ik weer je huid, zo zacht
en in mijn dromen
raak ik je aan
Je schaterlacht,
maakt me weer verliefd
die lieve blik
herken ik nu nog in je kind
Vier maanden zonder jou
hebben mij veranderd
ik ben een ander mens,
ik heb mijn grenzen…
ode
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
586 de zon
is niet bescheiden
haar ontwaken
scheurt de hemel
in flarden van vuur
uit duizend vogelkelen
trilt een ochtendgroet
de zon
is een moeder
zij koestert en warmt
doet leven en groeien
zij voedt en maakt vrolijk
de zon wordt bemind
de zon
kent geen grenzen
geen wetten geen maat
zij brandt ongenadig
schroeit akkers en huid…
breng ons niet in verleiding
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
610 menselijke meer mondige
die voor de grote kunst der kunsten
het onbezwaarde voluit gaan
door de ander aangedaan
stapje na stapje
liefde adoratie
omzetten met volstrekte toewijding
in gepaste ambachtelijke verleiding
niet gehinderd door bijbelse limieten
in voelen geven nemen onthechten
voor het grote gelijke samen genieten
na remmen en grenzen…
kom bij me
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
1.234 of laat pijn
de nieuwe grenzen
trekken in je leven
lijm je scherven
met de barsten
van een ander z'n geluk
zijn je tranen
nog te vers
om al verdriet te zijn
kom maar
en durf verder
dan de eerste deur
geef ook als
er bijna niemand
liefde in je ogen ziet
kom want
pijn zal leven zijn
scherven zullen barsten
tranen worden…
PROSPERITEIT
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
537 De hemel hangt ontroerd
Boven novemberweide
Ik wijk niet van zijn zijde
De doodsdrift is ontvoerd
Met peperkoek gevoerd
Niemand kwam tussenbeide
Zij kreeg een vrijgeleide
Die knibbel knabbel koert
Ik voel me, hemel, zo content
En kijk u zielsgelukkig aan
Skeletten vol ontbladering
Staan met mij in omkadering
Van grenzen in een nieuw…
over het water.
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
540 Op het land bezijden hoor ik
koeien loeien alsof er niks
voorbij is gegaan, geen
Tijd, geen grenzen lijkt het,
op deze zachtbewegende
op en neer gaande lijn,
die me verbindt met mijn
Wezen, die ik maar amper
voel. Ja, nu dan, op t water.
maar verder? Nee, laten we
Vandaag vrolijk zijn.-…
- Cirkels op een stuk papier -
netgedicht
3.8 met 48 stemmen
461 cirkels op een stuk papier,
vreugde en verdriet worden weggehaald
uit vicieuze ondoordachte lijnen
jij tekent mijn grenzen,
een tweedimensionale figuur
perfect en rond,
stuiterend teken je op stevig gekleurd papier
via de rand van het onvermogen,
als een naald die weleens over de stiklijn gaat
..en die de pijn kent.…
EENZAME UITVAART
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
633 ontferm gebed
Tevergeefs in gang gezet
Want je bent al koud als ijs
En het laatste eerbewijs
Samen met een klein boeket
Werd gebracht door een poëet
Van wie ik de naam niet weet
Schilder, dichter, kunstenaar
Van de waanzin tekenaar
Kerfde met een vlijmscherp mes
In grisaille het proces
Van de wieg tot aan de goot
Waarna hij zijn grenzen…
Gebroken liefdesband
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
489 zij kijkt verder dan het venster
overschrijdt de troebele horizon
waar liefde plotseling verdween
zij verdrietig eenzaam achterblijft
haar grenzen liggen dichterbij nu
tegen de wanden van haar hart
deerlijk lijden wil ontsnappen
tot barsten overgaat in breken
hardheid delft het onderspit
de avond brengt geen uitweg
nergens kan zij soelaas…
In Gouden Handen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
603 bloot op de eenzame weg waar donker
moed in de schoenen zoekt drijf ik rond
zwarte rozen op klanken van engelenzang
tot aan mijn grenzen laat ik jou komen
oude schoenendoos vergeeld om tranen
adem jij schaam momenten in zwart wit
de geur hangt nog steeds rond het eiken
lik ik wonden uit mijn tijd losgelaten etter
zal ik nooit meer knielen…
Belijning uit het niets
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
725 die de tere pas gestreken eenling bezoekt
met een zacht gezoem op rijm
de schetser zalft de huid die geen trots
herkent in de ogen van de spiegel waar
gisteren de dader was van het nog
onbesponnen huid, misschien maagdelijk
doch zeker onbevreesd
een machine op geluid, toekomst
in niemandsland laat de naalden
slaan en maakt nieuwe grenzen…
DROMENDANS
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
698 De glazen dansvloer
van mijn dromen
met muziek sereen en zacht
neemt me mee
naar stille verten
waar jij vol verlangen wacht
Hand in hand zweven we samen
van alle last en druk bevrijd
langs het licht
van duizend sterren
door de grenzen van de tijd
Begeleid door zang van koren
ijl van zuiverheid en pracht
dansen wij
langs zilveren golven…
Globaal of alleen verbaal?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
514 grenzen op een kier, wie laat
de tolbrug zakken?
Papieren humaniteit,
mozaïek wordt nooit transparant.
barsten in haar voegen.
Oude wereld haalt
de bruggen op, ademen
onze mussen vrijer?
Zinloos geweld perst
verwachting en schrale hoop
tot bittere sappen.
Vrouwen, kinderen
weven dromen, waarover
de wereld struikelt.…
Zin vol waan
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
567 gevoel van onbehagen
aanvankelijk onbestemd
verspreidt zich als een virus
opgelucht wordt opgelost
in bezorgdheid vol met weifel
de ruimte die de vrijheid meebrengt
om te proeven van onzekerheid
wordt beperkt door opgelegde grenzen
waarin het ideaal verdrinkt
in te veel perfectie
nagejaagd tot in absurd
in de schemer gloort nog grijs…
Zou ik kunnen zijn als..
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
681 een lentemadeliefje bloeiend
tussen het gras
dat enkel maar groener lijkt
het winterkoninkje
dat in een helder gezang
haar grenzen te kennen geeft
de dwarrelende sneeuwvlokken
in een schreeuwende storm
dalend als een warme sprei
*
zo bestendig
zo weerbaar,
evenwichtig, blij…
Nooit meer
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.386 levend als een stel
Wat een blunder
Wat viel dat tegen
Die schone schijn
Dat bleek de hel
Jouw mooie lach
Die is verdwenen
Waar ik voor viel
Bleek niet zo fijn
Daar sta je dan
Verzopen in de regen
Ik trek een muur op
Om mij heen
Hou nu iedere vrouw
Angstvallig tegen
Mijn hart is koud
En voelt als steen
Het is teveel
Ook ik heb grenzen…
Een balanceren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
528 ik heb de grenzen niet bepaald
die jij nooit zal overschrijden
respecteer ze om een crisis te vermijden
natuurlijk raak ik in verkennen
het gevoelige gebied lichaamstaal volstaat
zorgt dat er niets geschiedt
een lach en afleiden
zijn de gebaande wegen
toch komen wij elkaar vaak tegen
het is als dansen
op het slappe koord een balanceren…
Domein
gedicht
2.5 met 2 stemmen
6.150 Stenen
zijn inclusief, grenzen staan
vast. Mijd Eden. Die hof lijkt
uitgediend; de boom die in het midden
staat, kraakt onder vrucht en blad,
muurvast dringt het seizoen
rond het verleden. Blijf ervan
af.…