12648 resultaten.
Avond aan ‘t strand
poëzie
3.8 met 25 stemmen
7.478 Nu is ’t of alles rusten wil,
De hemel wijd en de duinen stil,
En ’t dorpje in ‘t duin gezeten,
Wat nestjes bruin, ‘t kerkje in hun schoot,
En wat venstertjes blozend nog van rood,
Door zonne in ‘t west vergeten.
En naast de duinen de grote zee,
Zo droomrig loom of zij zachtjes mee
Wil slapen en niet meer zingen;
Haar scheepjes, gevlijd op…
Herfst en Hoop
hartenkreet
2.9 met 11 stemmen
831 De dagen van de herfst
worden steeds langzamer
en langzamer.
Mistroostige uren glijden
traag in minuten over,
minuten worden
weer lange uren.
Zelfs de zon vertoont
vlagen van neerslag
en weent om de duisternis
van de dag.
De herfst verliest haar
bladeren aan de winter,
vergeefs hunkeren ze nog
naar een laatste geborgenheid.…
Golfstroom
poëzie
3.2 met 18 stemmen
2.656 I
Waar zonnedagen tot koralen stollen,
En vlijt van vroom-geduld'ge madreporen*
Bouwt, rood in 't blauw, toren naast holle toren,
De ontzaggelijke bekers van de atollen*,
En, eb en vloed van steeds nieuwe trezoren*,
Door 't licht vloeibare paarls*, de golven rollen,
En spieg'ling van nachtlijke wereldbollen
In 't groene vuur van de…
Golfstroom
poëzie
3.8 met 17 stemmen
2.609 II
Er is een poort - Twee kapen van koraal
Zuilen omhoog: welvende bliksem spant
Van top naar top zijn roodgetakte brand,
Plots'ling koraal zelf, groeiend, straal na straal:
Dat is de Lichtpoort Equatoriaal;
Vlammende wonderboom aan elke kant
En tovergroei van bliksem-slingerplant
Strepen met rood het zeevlak, blauw als staal.
Door die…
Golfstroom
poëzie
3.6 met 16 stemmen
2.678 III
In grandioos gracelijk evenwicht
Zwenkt de aarde om 't eindpunt van haar winterbaan;
En, blauwgroen-fosferende karavaan,
Trekt voort de Golfstroom, naar de pool gericht;
En de optocht van zijn golven zie ik gaan
Diep onder vlaggen van koralig licht;
'K zie hoe, rechtlijn'ge zomerdag, hij ligt
Op grensloos vlak van nachtlijke oceaan.…
Donker bos
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
1.157 waar voeten
langzaam voortbewegen
krakende takjes vermijden
haast sluipend met
schaduwgevoel achtervolgd
de ril over rug en hart
dat onbedoeld
een keer teveel over-
slaat
scheelkijkend alle richtingen
hand als spoorzoeker
verdwijnt steeds even
af en toe
mag de misthoorn
even blazen
wanneer
tot grote schrik
geantwoord
bijna…
De Bron
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
893 Wij hebben ons stilzwijgend, in de loop der jaren
de luchten toegeëigend, die van de vogels waren
eens in het begin, was het water van de vissen
ook daar grepen we in, en zonder compromissen
de bomen in het bos, we hebben ze vermoord
het evenwicht van groen en blauw, gaandeweg verstoord
op alles wat ons te pas komt, leggen we beslag
en niemand…
Slaaplied
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
1.135 Een teder zachte windvlaag
Bespeeld met eeuwenoude kunde
Een fluister lied voor het slapen gaan
Op de stralen, die als snaren
Zacht ontspringen aan de maan…
Duiken in de diepte, duiken in de dampkring
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
864 Kustslag: water dringt de branding binnen.
Asfalt, betonnen kering, weert de wolken
die regen wel beloven maar niet geven.
Flarden grootspraak storten neer in de zeeketel
die sist en slurpt.
Wie baant zich een weg door de sporaden?…
Vurige Sisyphus
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
912 Vurige Sisyphus,
mocht je ooit
vrijkomen,
ga dan zuidwaarts
de kilte in.
Zon, sta op,
vergeet het vonnis
en sla de luiken
open.
Het is dag.
Dag, hoor.…
Ik zat aan 't roer
poëzie
3.7 met 15 stemmen
2.360 Ik zat aan 't roer; jouw half blote armen roeiden;
Door verre rietkrans zwierf karkietgeroep.-
De plantjes zag 'k door 't meer - reusacht'ge loup -
Die ginds in licht als van Davinci groeiden.
'K zag, hoe diep onder mij, boven een groep
Van avondwolken, die roodvlokkig gloeiden,
Blauw op oranje, twee libellen stoeiden,
Aëroplanen, scheen…
oktoberstilte
netgedicht
3.4 met 36 stemmen
9.959 Cabanes eind oktober – grijs bruin oker groen
Een door nevels van vuurtjes versluierd seizoen
Waar de roofvogel langzaam haar spied-rondjes draait
De barmhartige zon alle herfsttinten aait
De winterslaap nadert de kou is op til
De natuur komt tot rust - een merkbaar verschil
Met de brandende zon van de bloedhete zomer
Het tempo de kleuren zijn…
Chrysanten
gedicht
3.4 met 42 stemmen
13.370 De chrysanten,
die in de vaas op de tafel
bij het raam staan: dat
zijn niet de chrysanten
die bij het raam
op de tafel
in de vaas staan
De wind die je zo hindert
en je haar door de war maakt,
dat is de wind die je haar verwart;
het is de wind waardoor je niet
meer gehinderd wilt worden
als je haar in de war is.
----------------…
Februari,
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
914 door weer en wind
geen zondagskind
vier weken in de schaduw
tussen maretak en bladerdak,
geen droomhuis voor de zwaluw
maar noch door zwart of groen of grijs
laat jij je camoufleren,
fier tussen ijs en ereprijs
staan je klokjes te flaneren…
sporen
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.020 Als de maan het hoogste punt bereikt
valt weerschijn in twee felle ogen
worden blikken omhoog gezogen
naar de hemel waar zij lichtend prijkt.
Het snel kloppend wolvenhart versmelt
met de diffuse gloed van boven
huilend kan hij enkel vleiend loven
als hij zijn liefde aan haar vertelt.
Gevangen in de manestralen
roerloos bezinnend zijn aards…
Lokroep van een gifkikker
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
703 Jij zat met gespreide armen in mijn nek
proevend van het uitzicht
gierend om het melkzuur
dat zich nestelt in mijn schouders
Als ik nu eens een bosuil wordt
en wacht op de nacht
Dan geruisloos fladder boven de woelmuis.
Gedachtensprongen…
Wauw!
Moeras waaruit gekwaak opsteeg.
Jij noemde dit de lokroep van de gifkikker
Ik noemde jou…
gespaard van wat wind
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
697 gedachten
geven me vleugels
gespaard van wat wind
hoop
zal me dragen
naar waar ik je vind
ik reis
door de dagen
door morgen geboekt
graai
naar beloften
die de tijd me vergoedt
met jou
wil ik zweven
me helemaal geven
jij bent
de lucht waarin
ik eindelijk vlucht
met een lachend
gebaar blaas je
mijn storm uit elkaar…
Neptunus' kind
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
793 Het rompje stil
schiet het schielijk
door rimpelend water.
Soepele schepjes
glijden glad
langs het hoofdje
door spiegelend nat.
Vlugge voetjes stuwen
als een vissenstaart
het kind nu in volle vaart
naar open zee.
Vaarwel mijn kind,
Neptunus neemt je mee.…
Oogsttijd
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
1.029 de warme oogst, de snelle hap uit de appelboom
met discjockeyachtig kabaal gegrepen
door de verzamelde eksters
nog voor de eerste vleugelslag.
De prachtvol groenglanzende muggen
direct aanwezig via hun alarmnummer
samen een bewegend lijkkleed
stellen het schoonheidsbegrip op de proef.
Vanzelf doe je een stap achteruit.
En voelt toch even…
Iris (fragment)
poëzie
3.7 met 38 stemmen
7.306 Ik ben geboren uit zonnegloren
En een zucht van de ziedende zee,
Die omhoog is gestegen, op wieken van regen,
Gezwollen van wanhoop en wee.
Mijn gewaad is doorweven met parels, die beven
Als dauw aan de roos, die ontlook,
Wen de Dagbruid zich baadt en voor 't schuchter gelaat
Een waaier van vlammen ontplook.
( --------------------------…
ik hoorde de gebeden
netgedicht
3.2 met 51 stemmen
11.100 de wind droeg
stemmen over strand
van lang geleden
ik hoorde de gebeden
in het jachten
van het zand
in het golvenruisen
zag ik ogen huizen
jouw spatten groen
de branding schuimde
licht in je gezicht
het wit van toen
handen speelden
luchtkastelen met
wolken in de zon
verbrande ruggen
keerden zich in
eindeloze uren om
je bent…
Maitiid
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
1.187 Hielendal neat mear dwaan
driuwe op it skerp fan
net witte wêr te hearren
it swabberjend kringeljen fan
in bletterlamke yn in eineflaach,
libje oan de kant fan waan -
yn boeken ferswine tusken
rigels, tinzen dy’t lûke oan ‘e
traaljes fan it fjouwerkant,
blierens risselet út it ferline,
yn in papieren hoale
fluezen fan dysels wer fine…
Ik kom om 't groene hout
poëzie
3.8 met 8 stemmen
3.177 Ik kom om 't groene hout. Daar is de vrede
voor me, in malingen de bochtpenseelde
lucht en de zon de hoge ongesteelde
bloem en der hoogste bladen lucht'ge schreden.
Het liggend blauwe met zijn vrouwenzeden
strekt zich en lacht met de uitdove weelde
verflauwend tot het niet veel meer verscheelde
van warmte en wolken die het maken heden.…
Maart,
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
960 schizofreen als geen één
schommel je gestaag
tussen talloze humeuren:
dicht en dicht
de kleuren
die je ontsloot vandaag
doch één karakter
domineert
dat kriebelt en begeert,
is in het charmeren
rijk getalenteerd
het pronkt en lonkt
en weet vanouds
hóe te zegevieren:…
strand
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
1.704 wandelen langs
verlaten stranden
blote voeten
in het zand
met de zon
hoog aan de hemel
samen lopen
hand in hand
lekker luieren
schelpen zoeken
uren zwijgen
uren praten
boeken lezen
echt genieten
en de boel
de boel maar laten…
Maan
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
773 Waar zij de nacht ontdekt
zich onder toeziend oog verlegd
speels schaduwen langer rekt
en zetelt in haar recht
zo donker licht vergeelt
en jaloerse blikken steelt…
Nevel
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
909 Geruiloos zweeft de nevel
Over het koele meer
In de koude ochtend
Gehuld in mystiek
De kleur is niet te lezen
In de eerste zonlichtstralen
Lost de nevel langzaam op
Schaduwen worden zichtbaar
Geruisloos zweeft de nevel
Terug naar het onaantastbare
De avond maakt zich op
Om de aarde te laten slapen
Geruisloos sluit de nevel
De avond…
Voetstappen
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
1.071 Voetstappen in het zand
Aan de zoom van het strand
Langzaam vult de zee
De afdrukken met water
En neemt ze met zich mee
Voetstappen in het zand
Een raadsel van wie ze zijn
Het zijn moment opnames
Want de zee neemt elke voetstap
Mee terug in de golven
Voetstappen in het zand
Achter iedere afdruk schuilt een verhaal
Elke afdruk kent het…
De zee
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.010 De zee
Een plek om even stil te zijn
De zee
Die rust geeft om jezelf te zijn
De zee
Het symbool van kracht
De zee
Die jouw meeneemt in de branding
Die boosheid en angst vertaald in de bruisende golven
De zee
Brengt je weer tot rust en kalmte bij het keren van het tij...
De zee
Een oase van sereen
Het ontsnappen aan deze dwaze wereld…
treurwilgen
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
849 melangolische wilgen,
treuren in gratie,
onveranderlijk zijn zij.…