35704 resultaten.
Wilde vinex
gedicht
3.7 met 3 stemmen
2.345 Ik ken een zwaluw die veren verpandt voor mijn noten
hij laat ze op mijn voeten vallen, ik bewaar ze voor de slaap.
Ik zie een man die hangt een kaarsrechte herinnering
over zijn vrouw, zijn kind de zoom die zij lospeutert.
Het wijst uit de hoek mijn tepels aan.
Ik draai mijn loop.
Ik ben een verschrikkelijk organisme dat uitverkiest.…
kindervriend
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
730 met ijzeren kruis aan
stop in brievenbussen pamfletten met opvoedingswenken
wekelijks predik ik onvermoeibaar voor volk en vaderland
over de noodzaak kinderen te behoeden voor het kwaad
zondags draag ik trots mijn koninklijke onderscheiding
voor mijn jarenlange inzet voor de speeltuinvereniging
mijn beste vriend is een ex-pater uit een ver…
Biomassa
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
628 gps-netwerk ontkent elke positie
een boswachter in geen velden of wegen
uitgesleten slingerpaden zonder richting
negeren noord en oost, zuid en west
schaars zonlicht breekt in scherven
verkwijnt in een loodgrijze bladerprut
dieren, pijnlijk doodgemaakt, missen
pootjes, oogjes, oortjes, staarten, tongen
vogels zijn snavelloos, hun veren…
Gij zijt het midden maar van dit gedicht
poëzie
4.0 met 5 stemmen
1.692 Gij zijt het midden maar van dit gedicht:
Een zelfvolmaakt, goddelijk gaaf fragment,
Maar in de tijd zonder begin of end
Met al wat al-schoon door dit donker licht:
Diep uit verledens sproke vreemd-bekend,
Rijmend naar U, rijst mens- na mensgezicht;
Vanwaar der toekomst meer luideloos ligt,
Deint Uw echo met ver-eeuwig accent.…
de aalscholver in mijn polder
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
472 maar een woord zonder ruimte
haar rui wacht nog een lente wie weet
zal het de laatste wezen, het eind schetst
de nagels in de lucht en wolken voeren
bombardementen zoals het was voorspeld
tochtige ganzen herzien hun doel en winteren
in vol ornaat op het bedorven groen, geen reizen
die nog verlof gaan bieden maar het blijven raapt
hun veren…
Senseo Blues
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
484 Het is nu ongeveer een jaar of twee geleden
dat ze nog elke dag volop visite had
de pot voortdurend vol met verse koffie zat
en het gebak rond kwart voor elf werd aangesneden.…
De jammerende wolf
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
598 De einder heel ver
in tijd geenszins te verbinden
Vleugellam, maar bovendien verblind
is het lot haar geenszins goed gezind
Kruist zijn vingers, kijkt omhoog
realiseert zich vrijage
het mooi liefdesavontuur dat
in een tijd met kwade dagen
allengs tot nacht verworden
zich afspeelt zonder trucage
De wolf jammerde de uren
in het licht…
Leren lezen
gedicht
5.0 met 1 stemmen
5.678 '
Waarna ik zogenaamd dat vers voorlas
maar uit mijn hoofd opzei, voldaan en luid.
Soms bij het voordragen van poëzie
voel ik me 't kind dat in de kleuterklas
doet of het lezen kan. Verlakkerij.
-----------------------------------------------------------
uit: 'Poetry and snorkling', weblog Patty Scholten 2010.…
Nachtlogement
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
499 In de verduisterde kamer
zitten schaduwen schuw bijeen
als donkere jassen over onzichtbare lichamen
verveeld spelen ze
klavier en zo
en een snaartje harp
uit een ver verleden zijn ze gekomen
nog immer rimpelloos
alleen de bliksem doet ze verbleken
of voor even verdwijnen
ze mengen de donder
met souplesse in hun slanke opus
een klaroenstoot…
Kliniek
poëzie
4.0 met 1 stemmen
3.059 Roffelt fluwelig ver een spook-cadans?
Wat wekt opnieuw de afgestreden troep?
Verzet en aanval weten niet van wijken
Nog krampt de hoop zich aan de laatste kans,
Een ijle grens tussen twee koninkrijken.…
Oranjezon
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
506 Een zwarte kip intussen
scharrelt om hem heen
met veren als een vacht
van beren
die je vreten kunnen.
Eenden volgen kwekkend
hun eigen route
op dit landelijk terras.
Zij foerageren in het niets,
misschien, maar een bioloog
is niet voorhanden.
Of zont hier anoniem.…
Zomernacht.
poëzie
3.0 met 1 stemmen
1.316 Ik stond op 't duin onder maanlichte lucht,
Rein blauw, dat plechtig rees en teder helde,
- Of 't aarde omveilgen wou - ver achter velden,
En ijle bomenlaan naar klein gehucht,
En stille duinrij, ingeslapen vlucht
Van doffe golven naast de lichtdoorwelde
Woelgolven van de zee.…
Het zit 'm in de kleine dingen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
585 1e Pinksterdag begon wat somber
Dus wat erg laat uit bed
Koffie doen op ons gemakkie
Door een van tweetjes vers gezet.…
Te gek man,
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
485 de vakantie komt er aan
- een jaar hard werken sloopt de geest geducht -
Hij weet al waar hij straks naar toe zal gaan:
’t wordt een exotisch tropisch klein gehucht.
’t Is niet ver bij de evenaar vandaan,
er wacht hem dus een hele lange vlucht.
Hij weet precies waar hij naar toe zal gaan:
’t is een idyllisch tropisch klein gehucht.…
ZOMERAVOND I
poëzie
4.3 met 3 stemmen
851 De avondwind drijft ver en zwakker
Langs de popels, die de akker
Zomen, over 't land te loor.
Buiten dralen zoete roken —
Geur, die van de zomer is —
En de ogen half geloken,
Droom ik, voor het raam gedoken,
't Uur, dat voor de dromer is.…
Waarachtig
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
643 Warempel
je overrompelt me
met ogenglitters
die boekdelen spreken
maar niet gelezen
kunnen worden door mij
want de code is oranjerood
verschrompelde woorden
met kapot geschoten gevoel
is wat ik opvang
in mijn armzalige systeem
Warempel
je ogen doffen
je blik verstard
het brandpunt
ligt ver weg
ergens in het universum
levens verder…
Verdronken in oktober
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
809 uitgewoonde salonwagen
bleke gezichten onder zwarte hoeden
schaakstukken achter gebroken glas
onbekend vooralsnog de bestemming
gebogen spoorstaven neuriën
een monotoon ritme
op de achtergrond rinkelen bellen
loom wacht het perron in de schemering
van zwak gloeiende herfsttinten
nog één overspanning te gaan
november is een station te ver…
Strontvisser
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
687 Al zoveel jaren veer ik mee
verklaar de golven om mij heen
bevind mij op een woeste zee
en drijf daar fier maar heel alleen
De havens die ik aan ging doen
als plek waar rust te vinden was
voorzagen slechts in dagrantsoen
verstrekten mij geen toegangspas
Elk schip waarop ik binkje bleek
had goed verborgen averij
De magen raakten niet van…
Sterfdag.
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.286 Een herfstdag en een sterfdag... ik herdenk
De dode, die me, in ver verleden, gaf
Dit droeve leven, 't wanend groot geschenk.
Ik wil 't niet vloeke' en werpen van mij af,
Maar 't zingend dragen, tot de dood mij wenk'
Naar blauwe hemellente of donker graf.…
Woede en haat
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.104 Waarom liegen en bedriegen als je gewoon de waarheid kan spreken
Normen en waarden zijn ver te zoeken
Dat is waarom de mensheid steeds meer afzakt naar het asociale
Terwijl het beste is gewoon je eigen
Eer te bewaren
Leven volgens je eigen normen en waarden
Laat woede en haat niet je leven bepalen…
Omarming
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
523 Want hier op dit eiland wil ik leren
omhelzen met woorden,
die strelen over gevoelige plekken en helen,
waarin je je kunt omhullen, als in een deken,
zacht liggen, overdenken en dromen,
vrij, ver weg of dichtbij, je thuis voelen,
gewoon tevreden zijn.…
Bootvluchteling.
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
642 Hoe hard moet het hen niet vallen,
Die deze weg gaan met duizendtallen,
Ver van huis en overzee, een roep om hulp
Neer te leggen voor een onvermijdelijk nee?
Hoe moeilijk valt het te verteren,
Dat na jaren van procederen
En een leven van bad, brood en bed,
Een bootvluchteling elk recht op verblijf wordt ontzegd?…
Woonplaats
gedicht
3.5 met 8 stemmen
3.729 Wij zeven
de kleuren, belichten de tijd die te ver
voor geluid als een stralende ster
op ons afkomt. Het aldus verkregen
gebied dat we opslaan is houvast en
huis. Steeds weer komen wij thuis.
-----------------------------------
Uit: 'Voorheen te Orisande', 1986.…
Wat een bidsprinkhaanmannetje moet weten
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
480 Reeds in de brugklas wordt het onderwezen
aan knapen van ’t geslacht der Bidsprikhaan:
Blijf als het kan bij ‘t vrouwvolk ver vandaan
en wees vooral voorzichtig bij het kezen.
Als de natuur je tot vrijage dwingt
vang dan een vlinder of een honingbij
als een prelude tot de minnarij
en geef die haar vlak voor je haar bespringt.…
Moeder Aarde
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
742 drie zomers lang was ik een blonde zwaan
maar u liet me in de waan van een heel klein lelijk eendje
wat is er over van die dagen nu ik alles alleen moet dragen
ik heb nog zoveel levensvragen aan u
lieve moeder Aarde
drie winters lang was ik een blonde raaf
maar u vond me altijd braaf terwijl ik kogels vond op zolder
daar in ons huis ver…
Aan de Hermes van Praxiteles
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.107 Zoals een man na jaren wedervindt
Oudtere relikie, zijn jonge beeld:
Onder de blonde val van vlossen weeld'
Dat zuiver oog dat God in moeder mint, -
Zo door het floers der eeuwen, dat haar blindt,
En 't wee der wereld, dat haar u verheelt,
Zovaak glimp van geluk de schemer deelt,
Groet ziel van ver u, als die man dat kind:
O ziel, o glans…
ROZENBLAADJES
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
902 verwijderen
je kan je eraan prikken
je kan er anderen mee verwonden
Maar dan ga je voorbij aan de knop van
ieder mens, ieders bloem die de zon:
zijn God zoekt
zal groeien, bloeien, stralen
mag zelfs even "op rozen zitten"
maar zal uiteindelijk verwelken
tot dorre droge bruine rozenblaadjes
Uit liefde voor jou hebben wij
vanmorgen verse…
Losse letters
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
474 Kocht boeken om nooit te lezen
kleren om niet aan te doen
nu zijn mijn kasten overvol
maar mijn hoofd is nog leeg
mijn lijf nog steeds de oude
Ik klim op de klimop
om de vallende ster te zien
die daar ergens ver weg
zijn laatste reis verlicht
Zocht jaren naar de zin
maar kwam niet veel verder
dan wat losse woorden
die ik neerzet naast…
Moment van verdriet
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
566 elkaars geschenk
Vanaf mijn eerste dag
tot de dag dat jij ging
zo lang met elkaar
zo'n goede band onderling
De pijn is hard
ik zal het zelf moeten doen
geen pil kan er tegen op
het is nu en niet toen
Denk terug aan al het goede
denk terug aan tegenslag
we waren er voor elkaar
daarom is het dat ik je zo mag
Mijn verdriet komt van ver…
Verwant
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
486 ik voel jouw handen in de mijne
je vertrouwt ze mij toe
lachend neem ik je mee
naar een oord hier ver vandaan
waar de geur van bloemen ons zal
verwelkomen evenals bont gekleurde vogels
de zon zal ons innig omarmen
daar waar men niet in raadselen spreekt
ligt de eerlijkheid op straat
samen zullen we lachen
en huilen op de toppen van…