825 resultaten.
Onsterfelijk?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
484 in de levens oceaan, een ode
aan vergeten goden en op de longen van de wind en aan
perkamenten wijzen in de as van vliegend vuur , schimmen
die elkaar in geblinddoekte spiegels omarmen
de aarde kiert door de magma van haar vruchtbaarheid
brengt spijzen op de plank en ook van niet ontdekte plagen
de oude magiër tekent de toekomst in de dauw…
Christus stervende.
poëzie
4.7 met 3 stemmen
905 Een doodse donkerheid komt voor zijne ogen strijken
Die kwijnen als een roos die dauw en warmte derft.
Ach wereld, die nu al van zijne volheid erft:
Gestarnten, Engelen, met uwe Hemelrijken,
Bewoonderen der aarde, ey! toeft gij te bezwijken,
Nu Jezus vast bezwijkt, nu uwe Koning sterft?…
Sint Jan
poëzie
1.9 met 20 stemmen
2.544 Nu is de nacht alleen een waas van dauw
Dat strelend op de warme weiden daalt
En vóór ’t opaal vervloeit in donkerblauw
Teerrood alrêe de morgenschemer straalt,
Het zijn de lichte nachten van Sint Jan.
Zwaar wolkt een geur van rozen door het woud,
Daar is geen vogel, die nu slapen kan,
Geen bloem, die niet haar kelke openvouwt.…
Webhof
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
423 vriendschap en bedden ondeugd
staken boosheid, vijvers verdriet
en een stinkende composthoop
van mislukkingen en verlepte idealen
het klinkt ordelijker dan de doolhof
die het is, het web waarin ik de weg
ben kwijtgeraakt, waarvan de draden dun
en dof geworden zijn en gemakkelijk
breken in de genadeloze zon
die de blinkende druppels dauw…
DE VLIEREN
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
588 Hierbinnen daalt stemming als milde dauw
neer op gezelschappen en eenlingen.
In de ruimte galmt soms welluidend zingen;
stemmen luiden plooibaar: wijd, dan weer nauw.
De toog noodt met glanzende lach tot drinken,
warm dampend, opwekkend: één in genot.
Letterkunde mag in de kast blinken.…
Geboren in licht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
303 vuur van de zon
het wiel van schoonheid:
de seizoenen
bamboespruiten en bloesems
die allemaal sterven
de fladderende vlucht van de veldleeuwerik
de wonderen van het bos
bevers die de beek verbouwen
een meikever op reis
over mijn been en vliegend
in mijn hand die ik sluit
en weer open
de geuren
van garende groente
mos en dampende dauw…
Kinderland
poëzie
3.1 met 28 stemmen
4.125 Doch soms, bij een simpel gebeuren –
In d’ochtend een haan die kraait,
Of even een vleugje van geuren
Dat over een bloemperk waait, -
Wordt plots mij de wereld als rozen,
Ikzelf tot een droppel dauw,
Die niets is dan spiegel voor het blozen
Van bloeikleur, zonlicht en blauw.…
BOUTADE
poëzie
4.3 met 40 stemmen
4.419 O land van mest en mist, van vuile, koude regen,
Doorsijperd stukske grond, vol kille dauw en damp,
Vol vuns, onpeilbaar slijk en ondoorwaadbre wegen,
Vol jicht en paraplu's, vol kiespijn en vol kramp!…
Zwarte nacht
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
766 Deze nacht verdonkert en kleurt mijn gevoel
als gedachten vertranen in nachtelijk dauw
en staar wezenloos, verlamt voor me uit
bevangen door sterke innerlijke kou
Een eenzame traan zoekt langzaam haar weg
schurend door een ijzig landschap van bitter verdriet
Mijn gelaat verkrampt, gehard als kristal
en toont versleten trekken die niemand…
Morgenregen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
16 Het teergroene blad
draagt hem zonder vragen te stellen,
zoals de aarde gras draagt en gras de dauw. In die
verbondenheid ligt iets besloten dat woorden niet kunnen vangen.…
Ik banjer door het leven
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
954 doppen nu hun eigen bonen
Ik banjer door het leven,
fluitje in mijn hand
waarmee ik treinen blies,
tot veilige bestemming
Ik banjer door het leven,
banjo en harmonika
liggen op de achterbank,
zo hebben wij toch altijd klank
Ik banjer door het leven,
lente is in zicht
‘K geniet van elke moment met jou,
jij bent zo nuchter als de dauw…
gedichten gerieven tijdelijk
hartenkreet
3.2 met 8 stemmen
1.465 vult mijn dag
met hoon dan wel gelach
maar voor den dag van morgen
verlicht u nooit echt zorgen
niets van uw schrijfsel beklijft
straks bent u gewoon vergeten
alleen kunst mag blijvend heten
alles van u is zo genaamd
niet wat ware poëzie betaamt
de poëet schraapte zijn droge keel
sprak kerel denk aan het bordeel
daar daag ik met den dauw…
ZONDER
poëzie
3.1 met 10 stemmen
2.475 -
Een lente zonder nachtegaal,
Een bloemknop,
waar geen dauw op druppelt,
Een beek, waar geen koeltje* huppelt,
Hoe doods en kwijnend allemaal!
Maar o!…
Dorps-idylle
gedicht
3.3 met 15 stemmen
10.069 Oranje wortels, druiven als violen
Fluweelpaars, in blauwe dauw gedoopt,
Roodwangige appels, welig opgehoopt
En bronzen peren heeft hij aanbevolen.
De wingerd, rood op witgekalkten muur,
Laat op het fruit scharlaken blaadjes vallen.
Verlegen blozend, staat de boer te mallen,
knipoogt, verblind door meisjes oogazuur.
- "Roodkapje, zeg!…
Zonder je
hartenkreet
3.9 met 15 stemmen
3.604 Ik weet niet waar ik heen moet gaan
Elke dag voel ik dat je naast me bent
Elke dag wordt je gezicht een deel van mijn lichaam
En wordt mijn leeftijd meer vruchtbaar
En de wijzen krijgen een nieuwe vorm
En ze sluipt als een druppel van de dauw in mijn huid weg
Het geduld om op je te wachten, wordt steeds moeilijker
En je aanwezigheid is…
Lisa
netgedicht
4.1 met 46 stemmen
2.002 mijn muze
ik dicht een beminning
tot mijn schaamte
en verlangen
verlangen
door dromen gedreven
bedwelmend, de spanning gonst
onze lichamen die bevend liefhebben
druppels vormen op jouw huid
parels, als dauw op blad
fonkelend
je ogen, ze schreeuwen passie
vingertoppen glijden
verkennen naakte huid
maken kleiner wordende contouren…
Christus stervende
poëzie
3.2 met 9 stemmen
4.019 Een doodse donkerheid komt voor zijne ogen strijken
Die kwijnen, als een roos die dauw en warmte derft.
Ach wereld, die nu al van zijne volheid erft;
Gestarnten, Engelen, met uwe Hemelrijken;
Bewoonderen der Aarde, ei! toeft gij te bezwijken,
Nu Jesus vast bezwijkt, nu uwe Koning sterft?…
Winter
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.149 De warmte ontberen
en weer op voor dag en dauw…
Vergeten helden (1914-1918)
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
737 Loopgraven ploegen zich door het gras,
rood van het bloed, glinsterend dauw.
De vlag, sobertjes half stok gehesen,
en nu wapperend in de kille wind,
weerspiegeld in de ogen van een kind
die ook nú nog de oorlog moet vrezen.
Waarin het leven nauwelijks nog telt,
en bedacht worden door mannen in 't pak.…
VERTELLEN
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
731 Het schilderij vertelt
op een ochtend
tijdens een koude bries
beroerde een penseel mij
het groene gras en de blauwe lucht
schakeringen in kleur
gevoel en techniek
fascinerende fantasie
landschap in wording
de zon breekt door
de dauw glinstert
druppel in een bloemkelk
gedachten weerkaatsen op het doek
vormen ontstaan en vullen
sprekende…
Dageraad / Eos
netgedicht
4.4 met 13 stemmen
849 Zacht rosewit gloort de ochtend,
kust de vroege morgen wakker,
druppels dauw, als fijn geslepen glas
glinsteren tussen grassen groen
en gele boterbloem.…
Psychopathia sexuales sado masochisme
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
590 zee, de kracht van
Zoete aarde, het milde ochtendlicht dat beschijnt
De marmeren gedenkstenen met regels uit gedichten
Weerspiegelt in grafmonumenten; innige bloemen
Treden mijn verdriet binnen, spreken geheimenissen
Diep bewogen herken ik de taal dat het geheugen
Doet herleven door een zee van schaduwen reiken zij mij
De hand, druppels dauw…
Tlaloc
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
517 zere been van wie dan ook…
Gelukkig maar
is dit type mens antidotum tegen
de groeipijnen der zuurpruimerij
een beetje zaad op de tieten van
de altijd maar correct
mentaliteit
We dronken en aten
de camping een doodstrompet
in zijn bloei verlaten
droop het aftreksel van een miezer
door het bladerdak
en had alles in koude dauw…
Dropsteen
poëzie
3.7 met 3 stemmen
951 Het dropt, het dropt, van spits tot spits; aanschouw,
Hoe langzaam droppen door de droppen zijgen,
En, vallend, leven geven aan het zwijgen,
En worden tot een zuil bevrozen dauw.
Wat daalt, zoekt wat daar rijst, en welhaast zullen
Zij, samengroeiend tot één eeuw'ge zuil,
Elkaar omhelzen, en met schors omhullen.…
Het novembermeisje
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
514 Als de zon moeite krijgt met klimmen
en het licht geheimzinnig wordt
als elfen druppels dauw
gaan gooien naar elkaar
als kabouters hun
paddestoelen bestijgen
als wind zich
even rustig houdt
als vogels vergeefs
proberen de stilte
stuk te zingen
als verwachting hangt
tussen de stammen
dan, ja dan zou het kunnen zijn
dat het novembermeisje…
Voorjaar
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
562 Er druppelt warmte uit de dauw..
-
Het water deint van al het onderhuids beleven.
Een kikker kwaakt, libelles scheren af en aan.
Een schrijver schaatst, met veel vervoering,
met al mijn geestdrift simultaan.
Ik laat de warmte, verder gaan..
-
Traag wentelt zo de dag,
het keert zich in beginsel altijd vrij.…
Beschenen stadje.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
985 - De stille paarlemoeren stad,
die dof de dauw beslagen had,
verglanst zacht in het diepe bad
van zondoorwaasde vochtigheden.
De vreugde, die het hart ontwelt,
zoekt samenzang van zachte koren,
vangt klanken door de wind verloren
die zij tot zangen samensmelt.…
EEN BLOEMPJE KLEIN
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.584 Ik droomde van een bloempje klein
dat ‘s morgens leefde onder ‘t dauw
Het huilde want daar staan, gaf pijn
en ja, haar blaadjes kleurden blauw
Ik treurde om dit bloempje schoon
ze was heel stil en eiste een gebaar;
Ik dacht, ik steel haar toch gewoon
en jawel in die nacht plukte ik haar
Ik genoot van haar schone pracht
vele ranken groeiden…
Een verjaardag
poëzie
3.9 met 21 stemmen
2.016 Nooit hebben de rozen zo schoon gebloeid,
Nooit zag ik de hemel zó blauw,
Nooit was het gras zó blij getooid
Met diamanten van dauw.
Ik had een rose kleedje aan,
En stond bij 't struikgewas.
Een vogel zong een lied. Hij dacht,
Dat ik een roosje was!
Nooit heb ik het veld zó onrustig gezien.…
Maria
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
491 Op de dag dat ik me alles afvroeg
Kwam zij met de rijzende zon
Teerder dan rood van de rozen
Neerdalende dauw over planten
Vrede lag als schelpen op haar ogen te rusten
Haar blik sprak de ongesproken taal die zocht en zo zacht
In de hagen, de vogels de wolken vermoedde
Langs de top van nog komende heuvels vermoedde
Ik zag dat ze wijs was…