986 resultaten.
Schoolplein in de winter
netgedicht
3.3 met 14 stemmen
5.101 En klein
dalen vanuit de hoogte meeuwen
neer op je handen die het brood verdelen
Dan laat eindelijk over de eeuwen
heen een stem zich uit een verte horen:
"Een vrouw, een man, een paradijs verloren"
en loop ik door de wereld wit en wijd
terwijl ik weet dat slechts voor werkwoorden
bestaat een onvoltooid en niet verleden tijd.…
ZEEBEVING
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
640 blijft voor haar het neusje van de zalm
Zijn denken lijkt geheel te zijn bedolven
Verdoofd nog van de huizenhoge golven
Slapen wat restgedachten op het strand
Ze legt ze in een aangevreten mand
Aan wie in 's hemelsnaam geeft ze die prijs
Aan onbekenden, middels flessenpost
Aan strandvonders, bij ontij aan de kust
Of aan een kuil, de meeuwen…
Zijn laatste wedstrijd
gedicht
3.1 met 52 stemmen
24.740 Zijn laatste wedstrijd en
terwijl de lucht betrekt
en het spel zich bij de
andere zestien afspeelt en
meeuwen op het middenveld
en het geroep om de bal
als van een commentator
met een kop als een boei,
die uitkraamt kosmische vlieger,
van welke planeet kom je?! en
dan nog net een machteloze
stap naar een niet onhoudbare bal.…
zee-rozen-strik
netgedicht
3.3 met 73 stemmen
8.145 zee staart
en schelpjes raapt
draagt jouw naam;
anders dan de mijne
het begon met zon en licht
op woorden, het eerste
waarin soms wat verdriet zat
zoals de oprechte wind met
een lichaam rond manen
het bracht ons samen
ver weg, van het laatste
nog onbestaand
in de golving van méér
en duizend dagen blauw
ik ruik de meeuwen…
Laatste blik
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
2.562 Waar de wind streelt door mijn haren
Waar de golven beuken op de rotsen
Daar vind ik mijn rust
Zie de meeuwen in hun vlucht
Als witte geesten
Die mij steels verleiden
Langzaam verdwijn ik in
De omringende mist
Van vergetelheid
Een laatste blik
Op de wereld achter mij
Vol verloren dromen
Daar zie ik je, in een witte jurk gekleed…
Zachter
gedicht
3.3 met 30 stemmen
20.155 Soms droom ik dat: wanneer ik bang
ben voor de nimmer bange meeuwen
die vrij zijn, maar nooit blij
en die niet zingen, maar òf zwijgen
òf schreeuwen.
--------------------------------------------
uit: 'Vergezichten en gezichten', 1954.…
Als een kind
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
933 Als een kind met open ogen
staarde ik over zee
waarboven meeuwen dartel vlogen
en buitelden naar benee
Schitterlichtjes in het water
bruisen uiteen op het strand
waar golfjes kabbelend terugstromen
van het geribbelde zand
Schepen lichten op aan de evenaar
in een stralend zonlicht verschijnen ze
groeien van een vaag silhouet
tot een beeld…
Haar diepste verlangen
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
579 Hou van mij
klinkt als een fluisterende
melodie, de kleur van hoop
danst als een dromerige
herinnering,als zilveren
balletschoentjes
gedragen door de wind
zij op blote voeten in het natte gras
de liefde lijkt te verdorren
achter het huis op de heuvels
aan haar horizon…..ruist de zee
vliegen de meeuwen
haar vrijheid
hou van mij…..…
Twijfel doorprikken
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
616 Gevoel alsmaar te
zwerven, als ik de
duidelijkheid verkies,
over lege oceanen, waar
allang geen land meer
is en geen raadzaam
baken, langs de meeuwen
in de witte doktersjassen,
schreeuwen oordelen
uit de kelen, waarvoor
ik de neus gesloten hou,
die alleen maar twijfel
zaaien, wat achterblijft
op een afgewogen zeef,
zijn de nog…
Korzelig ?
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
487 Ze gloeien en worden rossig wollig
vanuit het oosten, een brutale
meeuw die mijn teksten overstijgt,
roept mij na wat ik heb verzwegen,
de morgen zwijgt, in alles wat ik heb
geschreven, haalt z’n lege netten
op waarvan de mazen zijn verstopt.…
Zondvloed
gedicht
2.9 met 14 stemmen
5.069 Laat en verlaten dit verherfste leven:
een nabloei van vergane zomerplanten,
terend aan ruige najaarswaterkanten,
broos als de vlucht van wintermaan en meeuwen.
Bittere schemering, loochen de genade
eertijds beloofd achter uw onheilswolken,
wentel de wereld in het bloed der volken,
ga met de duivel en zijn moer te rade!…
G.P.
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
746 Losgezongen van de ruimte
onbewust zijn van de tijd
valt er om je heen een stilte
raak je wat je net nog voelde
in een paar momenten kwijt
Tonen,klanken,melodieen
maken soms wat in je los
zoals de wind in bomenkruinen
bladeren ritselend in het stille bos
Het geluid van zee en golven
eindeloos neerslaand op het strand
in het zweven van de meeuwen…
Denkraam
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
530 Hoe ik me voel,
Vraag je
Maar de woorden
Vind ik niet -
Teken dan hoe
Je je voelt,
Zeg je - ik
Pak een stift
En teken op
Jouw tekenvel
Een met gaas
Omgeven cel
Met daarbuiten
In V-vorm ontelbaar
Vele meeuwen die
Voor mij de vrijheid
Verbeelden - jij
Denkt buiten de box
En uit mijn cel teken jij
Een getraliede winkelkar…
Waarover zal ik zingen
gedicht
4.2 met 8 stemmen
13.265 blauwe lucht
of zal ik zingen over de liefde
Over auto's over steden en historie
of zal ik zingen over de liefde
Over vele vreemde dingen
over de gewone
of zal ik zingen over de liefde
Over bloemen over water
over mooie dingen of wat droevig is
of zal ik zingen over de liefde
Over tabak en vriendschap
over geur en wijn
over schepen zeilen meeuwen…
Venus
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
485 beeldje zonder armen
naakt
zonder benen ook
het werkt alleen als de zon erop schijnt
zei hij
de huisbaas
van deze utopische staat
een landschap
met koeien op het bastion
ja, Veere
vanwaar de pont
niet meer gaat
in Syrië
aan de overkant
dus toch
in hokken
aan de scholeksterstraten
vol van bazen populierenloos
onder het gekrijs van meeuw…
halloween aan zee
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
474 zo ook het water ligt vol afgeworpen
schilden, raapgoed uit levens die hun rijkdom
geven met een gulle hand
dwaalzicht loopt nog mijmerend langs
vloedlijnen -terugtrekkend inzicht verderop -
de wereld op z’n kop, in plassen die voorbij drijven
altijd wel dat volle ogenblik
meeuwen kijven
dat het allengs later wordt
terug op schreden…
Helend licht
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
826 De vrouw trekt de schoenen
van haar vermoeide voeten
Een meeuw vliegt laag over
alsof hij haar rechtop trekken wil
Krom gebogen loopt ze verder
Haar ogen starend in het niets,
probeert ze in het nu te komen
Los van alle teveel
gedane concessies
een leven lang
Uitgeput
zakt ze neer op het zand
De lege schelp in haar…
Gezonken schip
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
623 beklonken
de bemanning telkens dronken
de kapitein verlaat de kroeg
een oceaan ligt voor de boeg
het huwelijk moest stranden
niet bestand tegen de golven
thuisgebracht naar verre landen
in de kajuit daar juicht het leven
schuimend bier en schaamhaar
aan de geschiedenis gegeven
rond de mast schreeuwen de eeuwen
in de verte vliegen meeuwen…
Verbonden met elkaar
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
482 het water slaat schuimig
de glimmende puntige keien
van de rotsen, hongerige
meeuwen vliegen voorbij
boven de onwankelbare bergen
de rode stekende en de
barmhartige
liefdevolle witte zon
tot de einder de zilveren golfjes
verlicht het hoopvol vergezicht
met 't hemelicht op blauwe zeeën
opgenomen in de zuivere lucht
met balsem van de
genezende…
De Wilde Stad
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
556 Meeuwen vliegen af en aan.
Mollen leven ondergronds.
Mensen zijn er nog holbewoners.
Honden waren ooit wolven.
Een vos ontdekt de stad.
Dat is raar maar is gewoonweg waar.
Steden zijn erg wilde stadsnatuur.
Hele volksstammen willen er wonen.
Steden lijken heel erg op jungles.
Gelukkig maar.…
Geen reden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
493 Vandaag gebeurde er niets
van belang, we zaten Far Out
op een strandterras – alle ruimte
zon op mij, wind op mij, vrij
de wereld en mezelf ervaren
een meeuw doorgronden, haar aandacht
voor gebakken vis, in een oogwenk
de salto van de surfer in de verte
voelen in mijn bloed, de mensen in en uit
ademen, radslagen door mijn lichaam…
strandwandeling in mineur
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
550 uit de stoel
jas aan
we gaan
wind tegen
soms mee
waterkoud
lippen zout
de zee, het strand
striemend zand
bepokte palen
huid open halen
drabbige plas
alg aan je jas
eb en vloed
natte voet
plastic zak
afvalbak
scheepsrook vuil
verlaten kuil
dooie meeuw, blauw pluis
genoeg zo
we gaan naar huis
even m'n bril poetsen…
Hangend in de wind
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
374 Op het strand duwen we ons
door de wind naar het licht toe
Er is geen tunnel of heilige poort
Om op adem te komen draaien we
ons om en rusten uit, de wind gaat
heel de wereld over, en wij waaien
even mee met de meeuwen en
stromen even samen met de golven
uit over het blinkende zand
Het luchtruim is ons te groot
schuin voorover hangen…
Processie
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
615 Met om mijn huid en haar een Pinksterbries
Is er geen witte postduif te bekennen
Te horen of te zien en dat is wennen
Vandaar dat ik maar zelf het luchtruim kies
Enkel wat kauwen in het hemelruim
Ach en een stuk of wat verdwaalde meeuwen
Gaat nu de tijdgeest alles ondersneeuwen Wordt metafysisch brood vermaald tot kruim?…
Het Groene Hart
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
452 Hier wonen kalme creaturen
Door zomers bladgroen toegewuifd
Een wolk die voor het zonlicht schuift
Verdonkert kort de heggenmuren
Roestkleurig, brons, de buitenmensen
Bewegingloos of sloom op dreef
Op plompeblad, zie hoe ik zweef
Beweert een meeuw, al zijn er grenzen
De paarden van het dorp, zij draven
Al komen zij geen stap vooruit…
Over vannacht
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
744 In ieder geval de hitte diep vanbinnen
leek enigszins geluwd,
ik sloeg behoedzaam de lakens in de juiste vouw
gedruis kwam nu van buiten,
een meeuw daarna een dronkenmanslach
en toen het vertrouwde zuchten
van de vrouw die naast me lag.…
Aan het strand%
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
180 Weids is mijn uitzicht over de zee,
Meeuwen kijken met me mee,
Golven rollen op het strand,
Rallen tekenen letters in ’t zand.…
Couple
netgedicht
2.8 met 13 stemmen
148 zien hun bronzen ogen
de geboorte van het licht
droomt hij over de
voorbijvarende schepen
volgen haar ogen de capriolen
van een schreeuwende meeuw
brengt hun zicht het donker
aan het licht
wie is de een zonder de ander?
Couple - Sean Henry
3.…
zomerzonde
hartenkreet
4.2 met 13 stemmen
2.925 dat is waar ik op reken
want dat deed je keer op keer
ik proef het zout op mijn lippen
van mijn zilte zomerzonde
voel je handen die me streelden
oh als meeuwen praten konden...
scharlaken tinten weerkaatsen in zee
ik huiver bij een bries
en voel bij elke ademtocht
de angst dat ik je ooit verlies…
INSULA FLE
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
836 Vlieland kende gure tijden
Die van wind, water en vuur
Die van drenckeldood, natuur
Die van pure armoe lijden
Die van schuimbekkende baren
Die een kwetsbaar dorp verslonden
Likkebaardend naar de blonde
Duinen loerden, een strak staren
Als een roofdier naar zijn prooi
Naaldbos, helmgras en fazanten
Meeuwen, ganzen, vis en vee
Maken Vlie…