1223 resultaten.
liefdeswens
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
571 Wel snel en heel onrustig klopt mijn hart
in mijn ogen ook tranen van vreugde en smart.
Ik herinner mij het afscheid van jou intens lief mens
ik hoop dat het je goed gaat dat is mijn diepste wens.…
Herfststorm
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
579 wolken worden opgejaagd
alles wat beweegt
wordt geplaagd
de storm met zijn getier
zwiept alles heen en weer
met een duivels plezier
het is één en al
onrust daarbuiten
de storm beukt
tegen de ruiten
van haar gedachten
ze kent de kracht van de storm
die soms in haar woedt
en die alle verworven zielenrust
in één vlaag verdwijnen…
jij, mijn leven
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.309 Als achter de wolken de zon verdwijnt
En de nacht de dag langzaam verdrijft
het duister het licht steeds dooft
Dan weet ik dat jij me zult vinden
Als doorheen mijn onvervulde dagen
Van zoeken en zachtjes vragen
Onrust in mijn hart begin te groeien
Dan weet ik dat jij me zult dragen
Als tegen het ochtendgloren
De dag steeds nieuw wordt…
Homo explorens / De ontdekkende mens
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
198 Omkijkend lazen ze Onschuld
en Vrede boven de poorten
die zich voor hen sloten
maar niemand wist of ook
de uitgang een opschrift had
Ik vraag me af of het
Smart geweest kan zijn
en Eenzaamheid, nee
dat waren voor hen
toen nog lege woorden
Het verlangen om meer
te weten, te ontdekken
wat er allemaal bestond
buiten de muren, was
de onrust…
Materie en wens
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
573 Is er een materie
Ingewikkelder dan ’t leven
Een wezen
Ondoorgrondelijker
Dan een mens
Diep in venijn en haat
Toch de liefde zijn wens
Is er iets wenselijker
Dan rust en vrede
Vrijheid, broederschap
Vandaar onze dagelijks bede
Leid ons daarheen
Stap voor stap.…
O lief, keer toch bij me terug
hartenkreet
3.2 met 8 stemmen
1.780 Het gedijt nog altijd in onrustige golven.
O lief, ik mis je zo.
Zoals de nacht zijn maan mist.
Zoals een schipper zijn boot mist
Als hij de wateren bevaart.
O lief, ik kan niet zonder je.
Zoals een vis niet zonder water kan.
Een bloem niet zonder de zon.
Zoals niemand zonder liefde kan leven.…
blijf staan
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.311 ik val niet
ben hier al geweest
en weet welke gaten
mij wachten
ik val niet
gedichtlees de onrust weg
blijf haken aan zinnen
en struikel over woorden:
niemand weet waar hij aan toe is *
de zon neemt het zeer weg
ik val niet
gaten zijn begroeid
nieuwe kuilen liggen
te wachten
maar ik val niet
straf niet de verwarring
in mij
vijf…
Ik zocht …..
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
941 Een woord
om onrustige gedachten
te ordenen
Een hand
Om dwalende ledematen
te leiden
Een oog
Om een dolende ziel
te hervinden
Ik zag mij in jouw ogen
In jouw handen
In jouw woorden
Maar ik wilde jou helemaal niet zijn
Ga weg
Uit mijn gedachten
Ik orden
Ga weg
Ik stap zelf wel
De wereld in
Kijk maar
Hoe ik mijn eigenwaarde…
Gras
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
990 er ligt een fietsje en een jas
hangt slordig aan een tak geplooid
ook liggen schriftjes rondgestrooid
die vielen uit een kindertas
verborgen onder struikgewas
ligt zij in bladeren getooid
gebruikt en daarna weggegooid
haar handjes zijn gevuld met gras
in alle onrust thuis ontstaan
ontsnapte er een kleine hond
hij volgt de weg door haar…
Gouden kleuren...
hartenkreet
3.7 met 11 stemmen
1.083 De bomen fluisteren naar elkaar
En geven door dat herfst zal komen
Hun prachtige groene kleuren
Zullen langzaam worden ontnomen
Onrustig beroeren de bomen hun takken
Wetend dat de storm weldra zal beginnen
Sommige blaadjes laten zich al goudkleuren
En zullen in hun vrije val rond gaan spinnen
De bomen fluisteren naar elkaar
En kussen de…
volmaakt gelukkig
hartenkreet
2.5 met 10 stemmen
3.927 op de grond ligt een gedicht
een naakte scherf die de wind
uit de spiegel van mijn leven nam
mijn trouwe stoel houdt me
krachtig vast en hoest het stof
vanonder mijn onrustige kont
vantussen de takken ijlt
een lichtstraal door het glas
en legt de titel bloot
'volmaakt gelukkig', hij glanst
ik trek gehaast aan de pen
poog…
In de geest
netgedicht
2.0 met 8 stemmen
1.511 De blauwe stralenkrans met witte stippen
Op de vleugels droeg het licht
Van hoop en wensen
Hij was een vlinder in de geest
Een eenling onder mensen
Hij zag de ruimte en de zon
Zag geen beperking
Als hij weer eens aan iets nieuws
Had lopen denken en er dadelijk aan begon
Het had voor hem de diepte van de onrust
En de korte lengte van…
GEMINI
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
2.083 De trein van mijn onrustig zoeken
stoomt naar zijn eindstation
en rangeert zich schurkend
op het spoor van jouw perron
In stilte als in spreken
in doen of in gedachten
Spiegelt jouw beeld
mijn eindeloze trachten
Alsof ik geen verleden draag
er verder nooit iets is geweest
Vervaag jij al mijn kwalijk denken
scheppend aan mijn nieuwe geest…
lief zonder vrienden
netgedicht
3.4 met 64 stemmen
9.785 angst was mijn
vlinder vloog mij
en de liefde voorbij
fladderde onrust
woekerde lust
wiekte wanhopig
verrotte mijn leven
al leek ik zo blij
ik jatte emoties
verzoop mijn gevoel
neukte me suf en
viel op mijn smoel
loog en bedroog om
niet eenzaam te zijn
haatte die koppen
ze oogden mijn pijn
ik ben wat ik was
besta nu niet meer…
Begin
gedicht
2.9 met 23 stemmen
16.790 Zij hoorden het erf,
het gerucht van de hond, het donker
gestamp van onrustige paarden.
Lagen zij naakt, het dek weggeschopt,
speelde hij tot zij duizelig werd
en heel zacht? Of lagen zij in hun schaamte
te zweten, enkel ontbloot van geslacht
tot geslacht? Kwam ik uit liefde?
Of door een godsdienst bedacht?…
de akker
netgedicht
2.2 met 13 stemmen
1.192 Ik liep langs akkers van verlatenheid
Door dorre droogten vol met onbegrip
Gegroeid in jaren tijd
Ik zag geen kleur meer
Die mijn onrust kon verstoren
Slechts het grauw
Moest mij bekoren
En de strijd
De eigen innerlijke kracht
En soms façade
Waren broeders
Teer, hard en dan weer uiterst zacht
Die hielpen bij de ommekeer
Waar plotseling…
ik, naakt voor u
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.326 geheel ontdaan
ben ik,
van uiterlijke schijn
ik heb mijn stof
afgelegd
beleid nu een
nakend bestaan
een lijf, behaard
van top tot teen
maakt u onrustig
tracht mij in ogen
te zien
blozend gaat u
ten onder
dat wist ik wel
het vlees is zwak
ik ben nu eenmaal
een mannelijk wonder
ongemakkelijk
is uw houding
bij het zien
van…
ik, naakt voor u (tweede versie)
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
844 ondanks het slijtend beeld
weet u geen raad
u betrapt u zelf
dat mijn blootheid
uw belangstelling verraadt
ongemakkelijk
is uw houding
bij het zien
van een middelbaar lijf
dat wist ik wel
het vlees is zwak
ik ben nu eenmaal
een mannelijk wonder
een lijf, behaard
van top tot teen
maakt u onrustig
tracht mij in ogen
te zien…
Aardbijenvoel van weleer
hartenkreet
3.9 met 17 stemmen
1.705 Gedachten tollen
in het rond
droevig hollen
terug denken doet zeer
aardbeienvoel van weleer
stormen van binnen
gaan tekeer
haar ogen zwaar
als een zak zand
zij ziet kristalklaar
woestijn in brand
onrustig als vogels
die gaan en komen
heeft zij de kat waargenomen
zij kruipt afgemat
tussen het groene blad
slapen kan zij niet…
Wees stil mijn hart.
hartenkreet
4.2 met 16 stemmen
2.319 Wees stil mijn hart
Zoals je lange tijd was
Je maakt mij onrustig
En breekbaar als glas.
Wees stil mijn hart
En laat het gevoel gaan
We vechten er samen tegen
Dan hoef je minder hard te slaan.…
Bleke maan.
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
1.390 Mijn lichaam zoekt naar rust
maar heeft het zwaar te verduren
Het gonst en bonkt in mijn onrustig hoofd,
mijn hersens malen overuren.
Ik voel me schuldig, hoe kan ik nou
in hemelsnaam gaan slapen
zonder jou hier in mijn armen?…
Leven - Leven
hartenkreet
4.2 met 32 stemmen
1.990 Ik wil weer leven
mezelf ruimte geven
Eindelijk rust creëren
gevoelens evalueren
Ik wil goed denken
even flink bijtanken
Voelen wat ik nu wil
af die gekleurde bril
Ik wil gelukkig zijn
geen stress geen pijn
Geen onnodige tranen
niet hopen in wanen
Ik wil nu ontspannen
alle onrust verbannen
Energie niet meer verspillen
aan hoe anderen…
die zachte kleur
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
809 het beeld
- jij bent van licht -
breekt tijd open
in eeuwige
seconden
waaraan een drenkeling
zich vasthoudt in regen
en storm
zoals een witte lelie
in onrustige dagen die de klaarheid
van het water zoekt in deze vreemde wereld
ik hoor nog steeds je stem, aarzelend
bewegend toen ik de aarde wist
dichtbij duisternis en zware…
waarom streel je mijn gezicht
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.072 waarom streel je mijn gezicht
met warmkoude handen
wil je zachtjes met me landen
duiken in het wuivend licht
je vlaagt in mijn gedachten
wervelt spoken door de nachten
in de onrust die je waait
of, zijn het ideeën die je zaait
draag me met je krachten
als ik storm kan verwachten
dwarrel toekomst voor mijn oog
vlucht met de herinnering…
De helpende hand
gedicht
2.8 met 28 stemmen
12.983 Hij hoeft de vrijheid niet
niet nog meer regen
niet nog meer storm
geen honger meer
geen onrust meer.
Zijn missie op de aarde
net begonnen ís voorbij.
Nog even zitten, nog even leven
nog even maar nog even.
---------------------------------
uit: 'Ik heet welkom', 2007.…
Een tergend witte maan
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
658 Soms wordt de maan tergend wit
zijn de kraters bloemen in het zand
verdord zoals de dood van deemoed spreekt
ebt het water weg en blijft
het land mijn heldendom
nu schuift er een schaduw
over de zwarte akkers en het besef
dat mijn tijd zoals de nacht voorbij glijdt
en onrust me verblijdt met gulzigheden
van deze nieuwe tijd
het sterven…
Het komt vanzelf
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.090 Je hart is open maar verward
jouw rust in onrust
omdat het van binnen waait.
Geen woorden of zinnen
bedruipen wat op je maag ligt
en nee, het is niet zuur.
Je ademt nu even heel diep in
en blaast het net zo langzaam uit
dat je ligt, en je ogen sluit.…
Kiezen
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.444 Verloren in haar kamertje,
nog maar een klein dametje,
luisterend naar het treurige kabaal
van echtelijke onrust, ’t oud verhaal.
Waar eens de liefde bloeide,
zij enkel vreedzaam stoeiden,
hun liefste wens vervuld werd,
heerst nu ’t verwijt, verzet.…
Voettocht
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
449 voet volg ik de wetten der wegen
tussen het lieflijke groen
en rimpels van licht
maar veel sneller dan de voeten
wordt het hoofd lichtzinnig
en in een lome omhelzing
gaan mijn gedachten als vogels zwenken
langs de wetteloosheid der paden
mijn woorden breken als golven
schreeuwen met de meeuwen
tegen de branding
de zee kan mijn onrust…
het lot dat stuitert
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
500 hoe bedreven de geest verrijst
boven de klanken van geduld
laakt het lichaam de behoefte
aan warmte en wijsheid
bedwelmd schittert het blauw van de tv
door een traan van het rechteroog
alhoewel dag veertien volmondig
het weten flankeert van wijze witte
jassen woorden is deze onrust
als knisperend van grind op mijn graf
geen dag zal nog…