Alle inzendingen over vergaan

1421 resultaten.

Sorteren op:

Doodtij

netgedicht
4.2 met 14 stemmen aantal keer bekeken 964
een steen om korrels van het zand te kloven en in rijstpapieren regens door het stille eb te gaan waar hij dommelde een traan met opgeheven blik naar boven want hij bleef steeds weer geloven dat de wind hem kon verstaan Om iets zocht hij hier een steen om zo het springend tij te lomen maar het ingeslapen eb zou in een stervensvloed vergaan…
jan haak21 oktober 2008Lees meer >

't is maar een droom

netgedicht
4.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 881
ik heb vannacht gedroomd over hele enge wolven die me met huid en haar verslonden toen ik op zoek was naar de maan ze hebben mijn bloed gedronken en geroken aan mijn vlees dat ik die dag nog had gewassen in een algengroene beek het duurde slecht maar even totdat ik was vergaan er een heel klein hoopje overbleef het bewijs van mijn bestaan…
Marianne29 oktober 2006Lees meer >

Everzwijnen in januari

gedicht
4.5 met 497 stemmen aantal keer bekeken 17.012
je zocht een pad in het ongewisse bij elke bocht keek je om, waar je was, je gooide een steen en het stoof in de struiken: vijf kleine gestreepte coureurs en hun moeder renden als gekken je blikveld uit je stelde je voor hoe je 's avonds zou bellen om hun te vragen hoe het ze verder die dag was vergaan om hen gerust te stellen, de jacht…

Windroos,

netgedicht
2.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 624
vleugels van alle gekozen winden, de windroos van het kompas is niet vermurwen, verwijst naar een bestemde richting van het bestaan, verstuurt de adem over thuislozen en allen die nog verder moeten gaan, het ijzelt glas over beminden en iedere gezinde, bewegingloos is de kristallen vacht waaronder rechtvaardigheid lijkt te vergaan…
pama24 december 2009Lees meer >

Leunend tegen hete wind

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 510
woordloos spreekt de boom verlatenheid leunend tegen hete wind en zand uit de woestijn zijn kroon is in verdrogen kaalgeschoren tot het laatste leven in een dorp dat niet mag zijn muren dwars gebarsten in generatieslang bestaan kapotte daken fluisteren nachts hun troosteloos vergaan zand rukt op met lange duinen in vorm en kleur…

Nacht

netgedicht
2.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 703
Met een handje gapende gaten uit angsten tot vergaan stanst hij tijd en ruimte tot nieuw eendaags bestaan. Niemand hoort het kraken van de nieuwe stenen daken of het spannen zelf van het hemelgewelf. Als de nieuwe wereld ontwaakt in een droom van doorlopend leven sluit de nacht zijn ogen voor eeuwig, voor heel even.…

Herinnering aan vader (II)

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 880
De lucht die ik proef is vol vergane winters. Pomanders nagelen kruidig de weemoed in mijn geest. Ik meng hun geur met die van smeulend hout dat in oranje en rood de kamer doet ontgloeden. Zo was ik kind... Zo at ik appels, de knieën opgetrokken voor het vuur, terwijl mijn vader 'Warum weinst du' zong...…

Weten is niet voelen, zoals voelen weten is

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.026
Ik weet het weer, ik weet het weer, drank en peuken, vergetelheid valt niet te duwen waar het niet gaat, verdriet vul je niet op, gebeiteld en gehouwen, begraaf je niet met een schop, een gat aan de kustlijn, gevuld met het getij, nooit vergaan, ik weet het weer, ook als ik even niet kijk, jij liet me zien wat ik kan zijn, en ik jou wat…

Profielets,

netgedicht
3.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 496
De dood is een omhelzing van de wind, ook voor een pad op zijn tocht,waarvan de vleugels zijn vergaan tot plant, geëtst in steen, een zwart altaar waarvan in ‘natura‘ niets in onbruik is geraakt.…
pama29 mei 2011Lees meer >

Albasten schemering

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 559
Beuzelen en talmen met verstilde blikken in half vergaan schemerlicht ze vertoeven hangend in mijn tijd in opgeloste tijden en halve tijden de dis duimendik onder vleugelslag een albasten schemering als enige dimensie rafelig en wazig de kaders waarbinnen alleen fantasieën wonen hullen zich in zweverige sluiers wikkelen mij in weemoed…
Kees Keizer26 oktober 2011Lees meer >

De derde eenzaamheid

gedicht
2.5 met 47 stemmen aantal keer bekeken 9.995
In mijn aren hangt hun tijd te drogen, Op kousenvoeten te vergaan van geduld, Want mijn lijf van graan en gras is oud En verschraald van zovele jaren Grazen op mijn blakende naam. --------------------------------------- uit: Meisje dat ik nog moet, 2010…

MAARTSE REGEN

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 489
Tijdens de grillige maand vallen druppels ruisend neer hebben een vage lenteglans vol welbekende beloftes ofschoon steeds geheimzinnig maar als ze tikkend uiteenspatten op hoofden takken en stenen klinkt nog striemende strijd van de vergane winter het wolkenwater in de grond wil slechts gemoedelijk zijn schept verfijnde milde kracht die…

ALEXANDRE JOLLIEN (3)

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 530
Soms blijf ik middagen in bed En houd dan op met te bestaan Ik oefen me dan in vergaan Beroof mezelf van leed en pret Bemerk dat ik het redelijk red Om los te laten lach en traan Dat ik me er doorheen zal slaan Wat u Dood ook aan zuurs voorzet Door u met een been in het graf De ziel met angsten vastgepind Doet u de mensheid veel verdriet…

Ik treur, maar misschien teveel!

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.162
Ik treur om vergane tijden, die niet meer terug komen, ik treur om verlorenen die er niet meer zijn, ik treur om de jaren die voorbij zijn en nooit meer terugkeren, ik treur om al die nutteloze acties met zoveel doden tot gevolg, ik treur, omdat er een vader zijn kind liet sterven, vergat het af te geven op de crèche, ik treur, maar…
Johanna31 juli 2012Lees meer >

Weeffouten?

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 481
als ik naar onbekende oorden reis, verstrooi mij in de sporen van de golven van een bloemen oceaan en zal ontwaken voor het naderende einde, laat mij zwarte aarde eten indien ik in de armen stijg van een argeloze orkaan, die mij aan de geparelde zwijnen voert als aandenken wat voor mij werd geschreven, en slechter zal vergaan…
Pama6 oktober 2012Lees meer >

Verdwaalde plukjes zon

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 490
samen nog wat vonken in verdwaalde plukjes zon geen droefheid maar een doffe pijn de uren niet meer weten er slechts fysiek te zijn ben dwalende in niemandsland waar geen arm de hand op steekt in groet men elkaar gewoon vergeet zonder enige impuls is zelfs geduld een schone maar helaas verloren zaak het bestaan is aan het vergaan…
wil melker26 oktober 2013Lees meer >

Ver in het verschiet

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 863
De berk treurt naast de wilg beroofd van hun laatste bladeren die langzaam liggen te vergaan tot humus voor het nieuwe jaar dat teert op oude resten Maar het gloren van het begin van wellicht een nieuwe lente ligt nog ver in het verschiet terwijl de ene bijna-dode voorrang vraagt boven de andere Niemand zei dat het makkelijk was maar…
geeraardt8 december 2013Lees meer >

Meestal in het klad,

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 462
Van niets te leven dan van de lucht en van de zwijgzame wintertooi uit de aarde om weer in de gerijpte mist te vergaan, waaruit de purperen zon hem baarde. de vlucht te vinden in het ruisen van het gevallen blad, energie geladen in verteerde nerven van gedroomde wensen in een winterslaap maar meestal in het klad.…
Pama15 december 2013Lees meer >

In vlammend samenzijn

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 486
nog laait poëtisch vuur en tatoeëert succes in helder rood je ziel jij geeft jezelf kwetsbaar bloot in vlammend samenzijn maar wie voelt dadelijk weer de pijn als stilte smeekt om rust en even eenzaam zijn omdat jij je sporen weer moet vinden in het wad weg van hectiek en bulderend gelach niets is vergaan want onder grijze as…
wil melker16 september 2014Lees meer >

In mijn rookkamer

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 509
Ik weet en heb altijd al gedacht, dat verleden tijden niet vergaan. Mijn grootvader verschijnt en zegt: Zestig jaren heb ik al gewacht. Zestig jaar heb ik je gemist. We roken pratend zijn sigaren. Nu weet ik wat hij ook al wist. Ik laat hem los en dankbaar gaan. Hier is niets wat moet. Nu is alles wat ik wil.…

Dagen vertragen

netgedicht
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 687
Weemoedig land, verzopen van verdriet doordrongen van kil bestaan onder snakkende lucht, in grijs vergaan en geen zonneschijn meer biedt. Zijn het "her-ineringen" die smachten doen, zinnen verzinderen? Waters door stilte gevoed zieke zenuwbinding, die naar diepe zielenpijnen voert.…

BEGIFTIGD (1)

netgedicht
3.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 486
niet dat dit nogmaals kon Ze houdt nu van de zomerzon Ze kan de stilte haarscherp horen Het zeeschuim weet haar te bekoren Sinds er een nieuw verhaal begon Is licht haar inspiratiebron Blijkt haar een ander lot beschoren Een kind op klompen voelde aan Hoe of de dorpsbewoners leden Ondanks hun smekende gebeden Wanneer een kotter was vergaan…

vragen

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 592
ondanks het besluit te zwijgen - geen woord voor aarde of vergaan voor ijs en kou en vorst- valt moeilijk te verkroppen dat winterbloemen bloeien, roekeloos ontknoppen harten schaamteloos openstaan waar narcissen gedijen onder sneeuw wie zal straks de schoonheid tellen de woeker van het groen beheren as blazen in de prille zachte voorjaarswind…

vragen

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 706
ondanks het besluit te zwijgen -geen woord voor aarde of vergaan voor ijs en kou en vorst- valt moeilijk te verkroppen dat winterbloemen bloeien, roekeloos ontknoppen harten schaamteloos openstaan waar narcissen gedijen onder sneeuw wie zal straks de schoonheid tellen de woeker van het groen beheren as blazen in prille zachte voorjaarswind…

Knisperend ritselend

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 580
Ik zeg u dank, hoge platanen Ook dit jaar is het uw tapijt Weer dat verrast en zeer verblijdt Al kan het nat zijn van uw tranen U plengt die samen met de wolken Ontroert mij, raakt mijn weemoed aan Straks humus, zal het blad vergaan Jong groen zal u daarna bevolken De levenskracht die in u schuilt Die zie ik aan met winterogen Ik leef…

Het mooie patina

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 458
meer te spinnen handen schikten bloemen zonder hart in vaal licht dat de kleuren versluierde en vorm geen schaduw gaf het mooie patina van liefdevol gebruik verdofte en straalde nog amper zijn warme toegenegenheid uit nog zien zij elkaar maar het samen intens kijken naar is verdwenen zij weven schaarse patronen uit al lang vergane…

Kracht

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 666
Als mijn dromen zijn vervlogen en illusies zijn vergaan, als de winter is gekomen en het licht is uitgegaan, als het leven me te druk is en mijn lichaam te vermoeid, als mijn vrijheid werd gevangen en de wanhoop is gegroeid, dan wil ik mezelf bevrijden en gaan stappen in de wind, wil ik net zolang gaan dwalen tot mijn ziel de rust hervindt…

een ster dat ben jij

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 484
bezwijk zie ik meer sterren dan als ik naar de hemel kijk fonkels en sparkels die je afschiet zoals een vallende ster die in je ogen vliegt het heelal heeft je meer dan lief je verzameld deze vallende sterren om later terug te geven in je volgende leven je bent een engeltje van hier ver vandaan je laat geen enkele ster vergaan…
Ws14 maart 2019Lees meer >

Wonderen met een begin

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 481
beginne schiep de mens de gedachte: alles, de mensen en de aarde, is een wonder met een begin en alles wat zich voortplant gaat dood, alleen de zon de sterren en de stenen hadden geen eind, tot later de oneindigheid werd bedacht het zelfs nooit begonnen zijn zodat de rest, eigenlijk alles dat bekend is, de wereld ooit zal moeten vergaan…
Zywa21 mei 2019Lees meer >

Ik ben de wortel

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 899
Ik kom uit bij de wortel En verdeel mezelf Onberekenbaar Spijt kan nooit vergaan Verdriet blijft al keer ik terug Oorsprong beheers ik niet Eenzaamheid ook niet Zelfs mijn eigen lichaam Weet niet van mijn bestaan Dit leven ken ik op mijn duim Dat zuig je er niet zomaar uit Maar leef altijd nog met de dag In mijn hart spreek ik Geef…