7279 resultaten.
Dicht mij weer open
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
1.868 * Voor Hilly Nicolay *
Dicht mij
als een open wonde
Lijm de kille aderlating
met het kader dat verschijnt
Dicht dit uitzicht
uit mijn ogen
verder weg dan lichterlaaie
boe geroep of schone schijn
Dicht de waarheid als een loper
wat zich uitrolt over zee
Bloedkoralen, anemonen, zwarte parels, schelpenruis
Neem mij mee in beproefde…
Wat heeft ze ...
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
629 Groot en vragend staren ze melancholiek
en als een zee van rust en stilte,
maar ook zie ik krassen in je ziel.
Als ze van een verte dromen,
die mooie ogen, hier ver vandaan,
zie ik een golf van wanhoop komen
en ook zie ik pijn in je bestaan.
Wat heeft ze mooie ogen.…
Dwaalsonnet
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
565 Aan de horizon smelten zee en wolken samen,
langs grenzen van het oog, aan het zicht onttrokken.
Omdat zij daar een naderend stiltefront beramen
zullen spoedig tranen dwarrelen als vloeibare vlokken.
Als ik mijn oor te luisteren leg, voelen druppels zacht.
Verre regen klinkt als een knapperend haardvuur.…
Op het terras
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.571 Duinen geven geen antwoord
het strand stuift, er staat een grijze zee
Over de boeg van de hoop. Ze vraagt benauwd:
hopen waarop? Dat de woorden niet liegen?
Minnaars elkaar niet bedriegen? Zelfmoord
en dood tot hetzelfde taalspel behoren?…
De strandjutters tegenover de zon
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
565 in de zee
En de zon die staart terug
naar de wereld
die ondergaat...…
Nachtegalen
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.623 In dit zwart meer, o liefelijk geluid en
Wat uit zwart donkre spiegel òp komt fluiten,
Licht-lieve volk in wat àl duister zag,
Gij komt òp-duikend in lucht' legerscharen,
Licht-glans-gewapend in dees donkre wereld,
O lieve, o onverwachte, o lichte paren,
U stortend willend golfje in zee bepareld.…
Waarschuwing voor meiden
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
714 Hij sprak: 'k ben zeeziek van verlangen,
De driften die mijn lijf doorprangen
Kan ik niet langer wederstaan,
Kom wil met mij de zee in gaan!
De zeekoe sprak: 'k kan niet verhelen,
Dar een zeestier mij geen zier kan schelen.
Een zeemeerman, zo fors van tors
Is waar mijn zeekoehart naar dorst.…
De postduif
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
600 Al na de tweede keer kwam zij terug gevlogen
met een jong blad van een olijftak in haar bek
en schipper Noach dacht: ~ Da's helemaal niet gek,
de zee is zakkende, straks staan we weer op ’t drogen .~
Maar bij de derde keer - o duivenmelkerspech -
was ze gevlogen en ze bleef voor altijd weg.…
Dans Met mij Mee
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
677 Dans met mij mee,
Draai met de kolken in de zee.
Draai met mij mee,
Pirouetten tot aan de morgen.
Dans met mij mee,
De trap af van boven naar benee.
Want dansen dat doen de sterren.
Schoonheden in een liefde van een nacht.
Op hun glazen muiltjes zie je van verre.
Assepoesters die wenken
Naar de ware die op hun wacht.…
70 jaar (1945-2015) bevrijding
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
555 Wie bepaalt dat een land bezet is
het leven tijdens oorlog
bezet door een dictator
het emotioneert mij nog steeds
Mijn ouders waren nog pubers
in oorlogstijd
heel hun leven
raakten ze hun angsten niet meer kwijt
Deze oorlog duurde langer dan 5 jaar
ook ik kreeg het mee
dat het nooit meer gebeurt
niet in de lucht, op land of op zee…
Windjammer
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
440 windjammers het beeld
opeens
enorm effectief bepalen
Stevige wind en stormen bepalen vaak
het waterbeeld
perfect gewapend tegen de elementen
werden de zwaarste ankers gehesen
volle kracht voorwaarts op weg naar
het goud
dat reeds schitterde vol in zon
Een andere tijd bepaalt inmiddels
zowel de route als ook de producten
zowel ter land, ter zee…
Tijd
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
531 Het glas vertoont de eerste barstjes,
uren drijven als fragmenten in mijn zee.
De aarde draait,
en wij,
wij draaien zelf,
met hem mee..
-…
Verwondering
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
568 Als ik mijn hart in het grote hart,
mijn stem in de stilte leg
zoals de druppel opgenomen door de zee,
één wordt
zodat 'k kan mee bevloeien,
helpen groeien,
dorst lessen,
zwijgen en kan zeggen,
er te zijn voor jou, mezelf,
genieten kan
mijn geluk doorgeven,
want nog steeds... is er zoveel kleur,
de bottels en de bessen,
de ondergrondse…
De vliegeraar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
565 Gracieus bewegend boven de golven
van de zee; klimt hij steeds hoger door
de voortstuwing van de wind.
Zijn vlieger mag zijn wat hijzelf niet
wezen kon; een vrijbuiter die het van
zijn teugels wint. Standvastig slingerend
boven de menselijke mêlee weet het dat het
zich boven het aardse wel bevindt.…
Het schijnt dat een ander schip
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.432 Het schijnt dat een ander schip
op een bepaald uur op zee voorbij zal varen.
Het is niet van staal en de vlaggen
zijn niet oranje gekleurd:
niemand weet van waar,
niemand weet het uur:
alles is toebereid,
er is geen salon zo fraai, alles is klaar
voor het voorbijgaand gebeuren.…
Wanneer het zomer werd
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.002 Gestadig werd mijn hoofd verheugd met licht,
Ik ruiste zoals windbestoven blaren,
Ik stond gelijk een windzuil opgericht,
Gereed langs hemel, zee en aard te varen.
Ik heb gegeten van de hemelspijs,
Die opgedekt staat aan het ochtendverre,
Ik ging met gouden wolken op de reis,
En zat te kijken van de gele sterren.…
Wonderen
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
851 makkelijk te verpletteren vernederen vergruizen
Harde tante nooit geweest
Spijt me ook niet echt
Verdriet en geluk zo puur intens
Onrecht wacht op herstel
Fraaie dichtenvrienden en mijn kinderen
Eigenwaarde nam en neemt toe
Fraai
Zelfrespect en eigenwaarde
Waardering respectvolle benaderingen
Volop genieten met zeer volle teugen
Dus recht door zee…
Mijn rib
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
799 Ook al tuimelen alle bergen naar benee
en storten ze allemaal in zee.
Ook al vloeien al de rivieren over
En blijft er niets meer van landschap over.
Dat deert me niet,
Mijn liefde is onomkeerbaar en vol eerbied.
Dit gaat dieper dan man en vrouw.
Dit is een ode aan mijn liefde voor jouw.
Dit is niet pas of voor even,
Volgens mij..…
Storm
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.428 En op de wilde baren
Der opgezwiepte zee,
in talloze gevaren,
Daar rijst er meen’ge bee.
En wrakken rondgedreven,
Getuigen, stom van mond,
Hoe menig, menig leven,
Weer d’Oceaan verslond!…
Goede tips voor dieper zwijgen
gedicht
3.7 met 3 stemmen
2.014 Nuttig een maaltijd samen aan zee.
Leg de Tractatus gesloten op tafel.
Laat de intieme ovalen van jullie
longen zich enkele malen vullen
met avond en onverrichterzake
leeglopen door keel en mond.
Overdenk uitvoerig kwesties als
waarom zijn wij niet vierkant
of stom? Of: wat is, op dit
moment, de langzaamste vis?…
La primavera canta in odores
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
506 Charmeert me toch de metamorfose van tinten
tot een kwatrijn in een rijm dat me zo omarmt
of tot magische akkoorden à la Debussy:
ze brengen een dansende cadans en
patronen in de òp schuimende zee
alsof kleuren weigeren zich te mengen.
Schep wijsjes in fleurige kwinten!…
'k Zie de zomer vergaan
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
780 Alleen wind en regen zingen hun lied
het ééntonig geruis van verborgen verdriet
mijn ziel neemt die droeve klanken van de dood met zich mee
en alle leven ebt weg, lijk een ster-re-vende zee.
Ik had met de zomer mijn hoogtij gevierd
met zijn klanken en kleuren mijn leven gesierd.…
Kartelrandjes
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
637 Terwijl wij die dag aan strand
onze kuiten koelden in de koude zee,
dan naakt gedrie zonnebaadden in een pan,
wandelden, tuurden naar het gladde water,
oplosten in drukte van de boulevard,
's avonds het bezoek omarmden,
de nacht bij jou, lekkere plekken zoeken,
dan nog vond ik de foto's
de kartelrandjes, de nette onderschriften
het tegen jou…
Vergiftigd.
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.042 Gelijk een vrouw, die weerkeerde over zee
Naar 't vaderland, en zich verkwijnen voelt,
Wijl slopend gif haar traag door de aadren woelt
- Ga waar zij wil, haar smarten neemt zij mee! -
Draag ik de pijn, waar vaak mijn zang op doelt,
Diep in mijn borst en 't rooft mij vreugde en vrêe.…
We gaan een boom planten
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
562 Jij maakt immers deel uit van ons bestaan
met de golven van zee spoel ook jij steeds
aan en uit de branding tot aan het strand mee.
Dagelijks zie ik ook jou in mijn rimpels
in mijn lachkuiltjes en kraaienpoten staan,
't leven van ons allen waarmee we zijn begaan.…
hoe jij
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
601 welke letter
je moet beginnen
rest mij nu nog te zeggen dat
ik gaarne je zetel ben, de
armleuning van je ziel
de stoof voor al het
leed dat dagelijks door
je ogen wordt aanschouwd
maar bovenal ben ik
bij tijd en wijle het besmette
melaatse laken dat je kreukelt
met in tongen gesproken berichten
edoch, mijn taal neem jij als een zee…
Ik kwam laatst een steen tegen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
532 hem gelukkig
niet meer
Er lag een blad op mijn pad
Eens was ie met velen
Genietend in de zon
Maar het licht dimde
De warmte werd koud
en het blad viel
“Let maar niet op mij,” hoorde ik hem zeggen
“Eens hing ik in volle glorie aan de boom
badend in het licht
Maar weet je, aan alles komt een eind
Het leven trekt zich terug zoals de zee…
Wiede Leegte
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
441 Onderdendam
water sleurde alles mee
Reiderland werd binnenzee
kloosters, dorpen, borgen verdwenen
onder het slib wat losse stenen
eeuwen lang en eeuwen later
polderden Groningers het water
terug tot de norm
de Dollard in zijn huidige vorm
achter de zeedijk deltahoog
blijven nu je voeten droog
maar het land is even
laag en leeg gebleven
als de zee…
jij blijft
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
446 groet
van mij de allerliefste
waar in berm en tuin
bloemen zacht geuren
zal dat als een boeket
mij jou herinneren doen
elke straal van de zon
is de glimlach van liefde
die als een warme deken
mij eindeloos spreien zal
als tegen ramen rondom
de wind de regen slaat
hoor ik in elke druppel
van jou de wijze woorden
als ik naar de zee…
Tijd
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
679 Het weten dat het leven een geschenk is
al voelt het soms als een uittocht,
een door de zee moeten gaan zonder
te weten of er ooit een morgen komt.
Het voelen van de vragen, de verwijten,
de onrust en de angst die je ogen vult.
De tederheid, het avondrood dat verwachting
wekt en de zorgen toedekt zonder schroom.…