Alle inzendingen

Gekromde schouders Op slot gedraaide rug Stramme spieren Die je beweeglijkheid Gevangen houden in een Traliewerk ontworpen Door meneer Parkinson - Wil je lachen, Grimlachen misschien, Dan houdt zijn masker Je stevig in zijn greep - Toch blijf je heilig En tot aan je laatste ...

Caro Emerald, haar nieuwe song : I belong to you dit heb ik er van gemaakt ik luister naar het gefluister van de nacht wanneer luchten zwart zijn, vol wanhoop ik vraag de zon om de maan te vertellen over ons twee uitgerekend ik… het nagenieten dat eeuwig schijnt te duren …zie...

Gestadig schrijdt de tijd. Zij jaagt voorbij door storm en regen langs 's Heren en langs stille wegen langs geboorte een verjaardag een examen langs diepe eenzaamheid en hemels samenzijn op weg naar de onontkoombare staat van de ultieme stilte van de dood. Niemand houdt haar tegen e...

Je mag je kunstje laten zien. Je mag je liedje laten horen. Je mag iets zeggen, heel misschien, maar dan van achteren naar voren.

Wie spuugt laat z'n dna achter letterlijk en figuurlijk: De Niet Aangepaste!

Hoe wreed is het lot: mannen zijn dobbelstenen voor heel veel vrouwen.

Verdriet en geluk zo dicht bij elkaar ik kan er niet aan wennen mijn gevoelens blijven bestaan ik blijf er achteraan rennen Verdriet van wat is geweest het verliezen van dierbare mensen en om te gaan met ziekte ik zou het niemand toewensen Geluk bij je geliefde en kinderen die ik kreeg ...

Op de dagen achtereen dat ik schreef vergat ik nooit mijn levend verleden in me dat me gevormd had en ik toch een zelfbewustzijn bezat in het heden waarin ik leerde van een ver verleden, waardoor ik niet had vermeden maar verder leefde in een toekomst.

voor mijn verwijten

Haar gezicht, het lachte opgetogen haar stem kweelde ‘t vrolijkst lied De enkeling tuurde haar in de ogen en ontdekte daar het groot verdriet Haar aanblik, ‘t leek zo onbewogen het zei niets van wat was geschied Van gedroogde tranen in haar ogen nadat hij haar om een ander verliet Ha...

O Heer, ik ken die zaalge zondares; Het was mijn ziel, die wenend voor U bukte, Die met haar liefde Uw minnend hart verrukte, De nardus gietend uit albasten fles. Ze ontwond in drift de slingerende tres Der haren die haar teedre schouders smukte. Slavin, die kussen op Uw voeten drukte, Was ...

Het spoorbiljet werd in de trein reeds afgegeven. Hier ligt het laatste plein voorgoed, breedvoerig om te laten gaan ieder die schedelgevoelig langs de dakgoten zich voortrept, het water haastig bereiken wil, de Pieter Koertsz ziet met de ketting aan de stadspoort, de Bermuda, een Chileen....

je bloeide als sneeuw dauwde lentetranen weerkaatste de hemel met een spiegelend hart zomerde lieflijk in waterkristallen verdampte met wind als kind van de zon oogstte de kleuren van het volrijpe herfstgebeuren bundelde alles in wit de winter getekend die met dons van de deken ...

Er vallen minder folders in de bus Want folders die ons toch al niet bereiken Kan elk van ons ook elders niet bekijken Online bijvoorbeeld. Van die dingen dus Er is zoveel dat toch nooit opgepikt wordt Of iets nou weggeflíkkerd of -geklíkt wordt

Mijn leergierigheid vond een cursus. Een cursus gedichten lezen. Een hoorspelactrice doceerde. Haar stem is geschoold en zalvend. Wij zeggen de modelgedichten na, maar we leggen onze eigen klemtonen. Zij luistert en oordeelt streng. We leren ook voelen. Voelen wat teksten met je doen. Ik vo...

Hier ziet u een apparaat dat afvalwater laat verdwijnen. Maar is dat werkelijk zo of lijkt dat maar te schijnen? Voor het oog is het afvalwater inderdaad verdwenen. Maar ik vraag me af: waar gaat die afval dan henen?

als 'n sidderslang kruipt het gevoel van eindigheid langs mijn benen omhoog de schrik slaat me om m'n hart, en zou je willen beschermen voor wat komen gaat alle gevaren doen verdwijnen daar ik je nog lang niet missen kan hou ik je vast in gedachten zodat ik je voor altijd lieven...

Leven duurt te lang voor een eons oude ziel toch maak ik hem af.

de spiegeling van haar ziel reflecteert niet in haar ogen een waas van ontoegankelijkheid verhindert een klare kijk op wie ze is ze ziet het niet totdat ze plotseling ontwaakt en weet dat het de ander is die zichzelf spiegelt in haar

Anderhalf kilo eiwit Tien kilometer kabel Kronkelend in mijn Hersenpan - zestig jaar Garant voor gedachten Zo helder als 't maar Kan - nu totaal Aan gort gewerkt, Uitgewerkt, Niet meer in staat Ook nog maar Een zuivere gedachte Af te leveren

omdat een droom het hoofdkussen opschudt wat verlangen tussen de lakens schuift en mijmeringen zachtaardig zijn haast ze zich naar boven geen rolluik die de kamer donker maakt alleen een wellustige maan die stralen schijnend naar haar lichaam hunkert ze ademt zwoele woorden uit ontdoet z...

Onzeker als ze is Komt ze zichzelf tegen Lachend als een boer met kiespijn Ze is tevreden Met zichzelf? Met anderen Over anderen Ze is niet van belang Nooit geweest en nooit gevoeld de liefde waarvan ze beseft dat die bestaat Pijnlijk loopt ze naar de spiegel En kijkt ze in mijn ziel Gek...

herken jij dat bankje nog dat wij toentertijd bezaten tot laat in de avond wachtend op de maan die voorbij de wolken kwam? innig omstrengeld veertig jaar later mokte jij naar huis te willen omdat jij de maan zat was wij niet de eerste waren die erop landden? halverwege de herf...

Zon en maan tezamen in zicht zie de vogel zweven een druppel valt uit een bloeiende roos ze spreekt van geven onder de wolken vormt zich dan het gezicht van het leven

Toen het stil Geworden was Buiten en de Vrieskou alles Dat leven ademde In zich had opgenomen, De knorrende beesten Zonder een mens erin Alleen geluidloos Nog voortbewogen, En ook de gierende Onrust in mijn Zorg'lijk hart Was gaan liggen En zich overgaf Aan de strengend...

verbijsterd krabt de kreeft zich met zijn schaar en wijst soupeerders op een groot gevaar... er zwemmen haaien in de bouillabaisse

in de stilte voor de storm verschool zich een oneindigheid... nu berkengeel en waterwit elkaar vermengen met het hemelsblauw waar vorst in zit beef ik, door de kou van duizend oude dingen maar daarboven in mijn kruin struint zoetelief als vogel en een kogel -door de kerk het zwerk...

Al Roos' vriendinnen waren al getrouwd. Als oppas werd ze vaak door hen gevraagd. Ze was jaloers op hen: ze was nog maagd en deed d'r best, doch liet de mannen koud. Ze wensten haar gewoon niet aan te raken en bloempje Roos versierde slechts de muur. 'Wil jij', zo vroeg ze aan een arme b...

Ik ben zo blij Heel even ben ik pijnvrij Het lijkt zo gewoon Maar dit gebeurt alleen in mijn droom Daar ben ik wie ik kan zijn Verlost van al die dagelijkse pijn Ik word wakker met een lach Wees welkom nieuwe dag Hoe dat zal ik ter plekke bekijken En je niet met de vorige dag vergelij...

Kun je tijd sparen, breng ik elke dag ervan alleen met jou door.