1787 resultaten.
Als twee ogen
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
1.277 Haar ogen dromen,
staren langs de bomen,
verwonderd om de leegte
Als twee blaadjes,
hoog in de lucht,
trillen ze ,
vermijden een zucht
Haar ogen strelen,
sluiten zonder te bewegen,
luisterend naar de stilte
Als twee veertjes,
geruisloos in haar handen,
zweven ze,
breken het verlangen
Haar ogen sterven,
zwijgen om het zwerven,…
Liefdelijk
hartenkreet
3.3 met 9 stemmen
1.456 De vale ochtendschemer
De warmte van je lijf
Jouw armen om me heen
In ons knusse slaapverblijf
Het bonzen van jouw hart
Mijn vingers door je haar
De kleding die je draagt
Als ik stiekum naar je staar
De geur van verse koffie
Het ritselen van de krant
Gezamenlijk ontbijt
De poesjes in de mand
Het ochtendritueel
Onze lichaamstaal
De schone…
Waterspiegel
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
750 Verlangend naar mijzelf staar
ik naar de rimpeling
Zich herhalend als een Echo in mijn hoofd
Verliefd, verloren
Met één blik onwetend mijn noodlot achterna
tot de roerloze oppervlakte verandert
in een immense rimpeling
evenwicht wordt tegenwicht, vergeefs
op weg naar het onbereikbare
blijkt schijn mij te bedriegen
de diepte in gezogen…
de waarheid
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
900 ik vrezen
of is uw aard zeer verfijnd
ook al ga ik recht door zee
dan is nog niet gezegd
dat dit recht doet
aan mijn wel en wee
immers in de kennis
die ik openbaar
waarbij ik mijn uiterste best doe
het te verklaren
dan zou u nog kunnen zeggen
dit is niet waar
vandaar heden mijn reserve
om u slechts bescheiden
in de ogen te staren…
licht dat uren schemert
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
677 bomen staren in de mist
huilen druppels op de straten
het geluid vermindert zicht
de stilte voelt verlaten
gevangen in het grijs
dat kilte is gaan dragen
bekleed met witte rijp
als de vorst is aangeslagen
takken wijzen troosteloos
verloren naar de hemel
aarde lijkt wel bodemloos
in licht dat uren schemert
stappen dempen in het…
De zee
gedicht
3.1 met 31 stemmen
11.029 Maar nergens kun je dieper staren
dan in de spieren van de golven
en je een tijger van een kerel wanen
of met verdronkenen verkeren
die zingend op de bodem wonen.
De zee kent vele grijze dromen.
-----------------------------------
uit: 'Op het nachtslot', 1985.…
ik heb het gemist
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
1.447 geleden
hoe zacht hij spreekt
en aait langs je haar
hij draagt de geuren
voorbij mijn inademende neus
ik heb het gemist,
zoveel jaren;
de lach van de lucht
het zicht op licht
zomaar, zonder
op enige bedoeling te varen
neen, ik heb mij niet vergist
het raakt even
aan geluk en zo intens
op het verleden
hoef ik mij niet dood te staren…
Een oude dag
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
806 einde
prevelt mijn stem onderwijl
het gebed
van wat was
over vandaag
dus haast het oude zijnde
ik ben nu en hier
in gedachten verzonken
doch ook zowaar
reeds zwevend
op weg naar boven
en verguld
een balsem van rust
stilte rond de ziel
al raak ik door de jaren
immer meer verstrikt
in verder kijken
soms gelijk aan staren…
Het losgeslagen anker
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
807 Het requiem van scheepsmotoren
legt mijn hart diep in ’t gehamer
van het geslagen rood en waar de dood van
het besef mij leidt door open ruimtes
en de geestelijkheid van het acces
want zelf mijn staren heeft de tijd geduurd
Het vooronder.…
- Evenwicht -
netgedicht
3.6 met 54 stemmen
564 evenwicht,
toegangspoort van het onmogelijke,
ervaring van schoonheid in liefde om ons heen
jullie tempels zijn duizendmaal gebroken,
staren door alle transformatie heen
muziek en creativiteit pakken
het ongelofelijke verstandelijke levensgeschenk,
zijn nauwlettend strenge leermeesters,
dankbaar en onverschillig in hun wijze doen
evenwicht…
Laat je
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
628 Laat je tranen stromen
en je licht schijnen
Laat je warmte binnen komen
en je kilte verdwijnen
Laat je voeten zweven
en laat los je haar
Laat de bloemen leven
en toon een lief gebaar
Laat je brein varen
en schud een hand
Laat je ogen staren
teken in ’t zand
Laat je dromen bestaan
en vergeet niet
dat uren stil voorbij gaan
Niemand…
De dauwoedemen leven
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
604 vrijheid om tenslotte
te verdwijnen in het niets
ik ken geen bergen die hoger zijn
luchtkastanjes nog niet gerijpt
in hun stekelige huis vallen te vroeg
blijven ongeraapt kleven
en leiden de herfst
naar weer een ongerept seizoen
het genieten van die kleine klankkastjes
die niet willen weten van het grauw, het grauw
dat als staar…
Over de grens
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
779 Nacht wordt dag,
naakt en pril
ongrijp - en
voelbare hordes
krijgen een stralend daggezicht
de ogen staren naar
een open veld met sproeten
een toekomst tegemoet.…
Zilveren tranen
netgedicht
4.5 met 53 stemmen
1.763 Jij kon zoveel
geheimen bewaren
achter de glimlach
verborgen verdriet
ogen staren,
de spiegel van morgen
herbergt een schaduw
die niemand nog ziet
uit liefde voor leven
werd angst geboren
niets meer te geven
hoop ging verloren
toen jij als vogel,
moegevlogen, zoekend
naar die bron van licht
in grijze mist verdween...…
in het land van ruïnes
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
548 ik wil groot zijn
in het land waar ik van hou
mijn eigen ingetekende maat
staat pardoes wanneer ’t geluk
als klevend boter uit de hemel valt
het beste van het niet zijn
krast de staar van mijn netvlies
zoals ik ga - door een groot komkommerveld
waar ik de kleinste voor het laatst bewaar
overwinningen zonder zege
is als het grijs tussen…
Kamer 234b
netgedicht
4.1 met 24 stemmen
956 Terwijl ze met het kastje speelt
kreunt ze, licht voorovergebogen
‘natuurlijk heb ik rode ogen
van al dat staren naar dat beeld !’…
Gebleven.
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
814 Nu zit ik vaak te staren
denk aan alle dagen
mijn lief, ik zie je niet.
Hoe leef ik nu mijn dagen
zo stil, zo heel alleen
nu jij me hebt verlaten.
Heb gelukkig vele beelden
ik weet die zullen blijven
zal ze altijd bij me dragen.…
Zelfvertrouwen per milligram
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
887 Ogen star van angst
Trillend de ogen
Die niet durven kijken
Gillette-mesje gevaarlijk
Vastgeklemd in zijn
Rechterhand schuift hij
Het witte goud naar
De spiegelrand waarna
Al gauw de lepel volgt
Die in de kilte van het
Moment de warmte
Van een mager vlammetje
Vangt en poeder oplost
Tot medicijn - en na
Het shot zelfvertrouwen…
Als vloeiend water
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
639 ontspruitende loten
als ik de massa
een weg door de trechter gun
en mijn ademen daar op richt
dan zal een nieuw antwoord,
ook al is de straal nog zo dun,
einde,
eigenlijk voor even weliswaar,
de aanvaarding beschijnen,
een wijle vernieuwd zicht;
op datgene waarnaar ik me
in de voortschrijdende verandering
telkens weer dood staar…
Vlinderdansje
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
889 stil staar ik in het groen
gedachten gaan voorbij
één blijft bij mij:
ultieme vrijheid
woont in alleen zijn
vol overgave
word ik bestoven
door de bloeiende pijnbomen
denkend over liefde
uit het niets
vlindert iets
vlak voor mij
verleidelijk doet ze
een vlinderdansje
fladderend
uit het andere niets
komt een tweede vlinder
vangen…
water
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
495 water, ik drink je in al mijn tijd
zelfs in vluchtige momenten
benevel jij mijn werkelijkheid en staar
ik bodemloos naar het einde van deze rit
zelfs het sterven wordt door jou begeleid
in nissen waar schaduw en rijkdom
zich vermommen tot een strak gelaat, er is geen
leven in de wolk waarin je drijft,
doch jouw trots zijn de eonen…
hard van twijfel
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
510 van onbegrepen tijd zich verzet
tegen de hulpeloze geest
het ervaren van erkenning ontvreemdt
het lot van oorsprong, waar is de wijze
in mijn andere hand gebleven nu ik dwaal
over de warme stenen die mijn hart bezeren
was ik de dienaar zonder harnas maar hard
van twijfel en ongeboren dan nog is
mijn spelling kort van leven en star…
Bij het kampvuur
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
656 Het geluid neemt maar langzaam af
nu ik weer huiswaarts ga
Na de hele dag in draf
besef ik weer helemaal waar ik sta
Dichter bij de werkelijke stilte
op dit late avonduur
brandt hier tegen de kilte
vrij gezellig de open haard als vuur
Ik staar erin en zie de prachtige vlam
die voortkomt uit een exotische stam
net afgehakt met…
Mijn rusteloze en zwarte ziel
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
725 Strak staar ik voor mij uit
Onbenaderbaar voor iedereen.
Liefde komt niet binnen,
Liefde geven kan ik niet.…
Moederwezen.
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
684 We houden
onze hoofden koppig, kijken star en hullen ons in wierook.
In onze handen klemmen we de draagbaar. Zo hard hielden we
nooit , was iets ons meer. Geslagen verdragen we de leegte.
Wij zijn geboren om mannen te zijn. Onze naam met zachte hand
gegrift, met trots. We rechten onze ruggen : wij zijn zonen,
moederwezen.…
Anatomie van een sloot
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
614 Wonderlijk werktuig in het land
- de sloot -
in de schoot van de aarde gesleten
meanderend buigzaam met star
eenrichtingsverkeer
jaarringen vlinderen over haar
zanderige buik
de boorden groengesluierd
steenkoollagen in haar tooi
wierig fladderende vezels
met de rug naar de bron
een verdord seizoen legt haar
schijnbaar droog en dood…
Nuit d'amour
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
503 van een rode vlam
ligt het wapen tegen duisternis
als bijen die naar nectar smachten
zweven mijn gouden gedachten naar
het bloemenveld van pure liefde
in jouw gezicht, je ogen blauw
je lange, zwarte haren sluiten
als de nacht het daglicht in,
maar dan helend en verzachtend
al snak ik veel in wreed verlies,
altijd lig ik naar jou te staren…
De coach
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
668 Vervolgens verandert zijn
pose in een moedeloos staren.
Hij zit zijn kansen te plussen
en te minnen. Zijn onmacht brengt
hem tijdelijk buiten zinnen.
Zijn wissel wordt niet begrepen. Pers
en publiek hebben de messen reeds
geslepen.
Het resultaat brengt hem in diskrediet.
Vandaag is hij weer de winnaar niet.…
De oude dag
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
616 laat nog in de avond
zeker, deze dag nadert zijn einde
prevelt al doende mijn stem
het gebed van wat was,
over vandaag,
dus haast het oude zijnde
ik ben nu en hier
in gedachten verzonken
doch ook zowaar reeds zwevend
op weg naar boven
al raak ik door de jaren
wel vaker verstrikt
in verder kijken,
soms gelijk aan staren…
geschrokken...voor de klokken
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
568 lang… geleden
ik was een jaar of zeven
de Paasklokken uit Rome
zouden bij ons thuis komen
plots… werd hard op de deur gebonsd
en vele zoetigheden vlogen in het rond
ik snelde naar de deur en greep de klink
kreeg die niet open, vond dit wat link
een oude man vluchtte haastig naar het buitentoilet
geschrokken, bleef ik geduldig staren…