5364 resultaten.
Foto van vroeger
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.344 Je raapte het leven
als dwarrelende bloesems
van bomen in de lente,
gevangen door de zachte bries
van Astarte.
Je had er een in je haar gestoken,
als symbool van vruchtbaarheid
en eeuwige vreugde.
Het was een leven dat je zelf niet mocht tekenen:
je verwachtte zoveel,
en zou zo weinig krijgen
En terwijl je een stil gevecht leverde,…
Vlucht
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
621 Oude tijden herleven
In beginsel beschreven
Onontkoombaar heden
Geraakt en geleden
Gegaan en gezondigd
Wist niet wat we konden
Wat wij doorgaans deden
Wilde het niet weten
Het afscheid genomen
Gezien en ook geroemd
Grinnikend genoten
Gewend door pijn groter
Gelaten en bedroefd
Maakt heden gesloten…
afscheid zonder grenzen
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
1.964 Ze fluit een eigen lied,
niet meer de versjes van ‘t verleden
Echt trots tsjilpen wil nog niet;
‘t gezang zoals zij vroeger deden…
Ze denkt dapper aan de deuntjes
maar een enkele aanhef laat haar breken,
Wie zal haar in haar poging steunen;
zo lang eenzaam opzij gekeken…
Achterlaten ís het leven,
sla stoutmoedig je vleugeltjes uit
Je kunt…
Schimmenspel
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
572 draak mee steekt
als in verharde kramp
de droom slaapt zich aan diggelen
waarin het wonder zoekt
naar ‘t antwoord die de vraag niet weet
omdat het boze vloekt
Met handen uit de was gekneed
wordt hij nu met de dood bekleed
door honger naar de hemel
die constant aan ’t geweten knaagt
omdat hij niet op liefde waagt
maar op een dor verleden…
Het museum
gedicht
3.6 met 11 stemmen
9.245 In het museum der Huiselijke Gezelligheid
zag ik de beroemde scherven.
Maar toen ik naar de Moeder vroeg
keek de suppoost mij ernstig aan.
Die is tijdelijk uitgeleend, zei hij.
Ik kwam in de zaal
van Steeds Dezelfde Dromen.
Ik rook daar de geur van een vergeten soep
in een vitrine voor het raam,
en op een rotan bank zat het bezoek
dat even…
Voor Altijd
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.050 Ik haat dat ik je ken.
Ik haat je ogen, je haar, je stem.
Ik haat het woord ‘misschien’.
Ik haat je in mijn dromen.
Ik haat je ten alle tijden.
Ik haat om te vermijden.
Ik haat, ik haat, ik haat.
Ik haat je te ontdekken.
Je mag meteen vertrekken!
Ik haat het zo, je maakt me kwaad.
Ik haat de minuten en de uren.
Hoe lang gaat dit nog…
Schaduw
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
827 Het is geen ramp
dat ik mij aan het verleden vastklamp
ik omarm de gedachten van toen
ik verwarm me aan de schaduw van jouw zoen
het is geen ramp
dat ik onvoorstelbaar veel aan je denk
ik ben nooit meer eenzaam
door de schaduw van je lichaam
jouw schaduw volgt mij in het vage licht van mijn lamp
maar ook in het volle licht van de zon…
Hun erfenis
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
520 de tijd
is in ontstaan
heel diep gegaan
van golfje naar deeltje
molecuul tot cel en winnaar in
de eindigheid van het menselijk spel
zij geeft de wereldwonderen
van ouders als nalatenschap
presenteert de schat van heden
wij hebben
die tijden stil gezet
hun erfenis gered uit het verleden
opdat zij zullen stralen
en leidraad mogen…
Zie niet om
poëzie
3.0 met 2 stemmen
3.285 Door geen enkle grens gestuit
Moet gij immer verder streven,
Vóór u in het blauw verschiet
Liggen vrijheid, heil en leven,
Maar in 't grauw verleden niet.
Zie vooruit, en zie niet om!
Vele mensen, dwaas en dom,
Ontevreden met het heden,
't Heden vol van last en druk,
Zoeken in het verst verleden
De eeuw van vrijheid en geluk.…
Afscheid
poëzie
3.0 met 5 stemmen
1.906 'k Heb afscheid van het leven nu genomen.
Ik wist het ogenblik dat zon en maan
Tezamen langs de hemel zouden gaan
En alles ging als ik m' had voorgenomen.
Nooit bloosde 't licht zo ernstig achter bomen,
Zo helder gaf nooit alles te verstaan
Hoe het voor andren ging weer open gaan —
En verre zag 'k de Rijn lichtspieglend stromen.
Uw oude…
heden verleden toekomst
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
784 liefde doet pijn
als ik niet bij je kan zijn
liefde is een raar iets
maar het is toch beter dan niets
jij brak keer op keer mijn hart
terwijl ik jaren wacht met smart
tot jij zou zeggen
ik wil het uitleggen
uitleggen waarom ik ging
en jouw liefde niet meer ontving
jij nam alles mee
mee naar het schip op de grote zee
ik wou dat onze…
Ds.dr. ANNA ZERNIKE
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
489 (1887-1972)
Eén moet de allereerste wezen
Heb ik ooit bij mezelf gedacht
Ik ben door ouders grootgebracht
Die groei, geloof en kennis prezen
De kinderkerk eenmaal ontrezen
Sleepte ik bevoegdheid in de wacht
Waarna ik vurig heb getracht
Het evangelie voor te lezen
Uit wat Het Boek der Boeken heet
Ik was een bezienswaardigheid
Kreeg dikwijls…
Ik
gedicht
3.7 met 13 stemmen
9.275 Ik
schrijf gedichten
als dunne bomen.
Wie
kan zo mager
praten
met de taal
als ik?
Misschien
is mijn vader
gierig geweest
met het zaad.
Ik heb
hem nooit
gekend
die man.
Ik heb
nooit
een echt woord gehoord
of het deed pijn.
Om pijn
te schrijven
heb je
weinig woorden
nodig.
-----------------------------------
uit…
Over reïficatie
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
591 Men kan het met het heden,
De toekomst en het verleden.…
Zullen we dat doen?
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
463 Zullen we samen naar boven klimmen
hand in hand zoals we vroeger bedachten?
Zullen we dat doen?
En als we dan daar boven zijn
zullen wij dan drinken tot het laatste glas wijn?
Zullen we dat doen?
Kom klim mee.
Het is mooi, de weiden zijn uitgestrekt en groen.
Zullen we dat doen?…
Haar donker verlangen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
590 de wind van vroeger
blies met bolle wangen
uit een rond gezicht
nu waait ze
lieflijk langs jouw handen
dwarrelt speels en ongericht
net als het licht
dat sterretjes vonkte
uit ondeugende ogen
jeugdig ongeremd
nu laat je schalks en
ongetemd je lichten schijnen
jij kon kraaien van plezier
een octaafje hoger
dan de kinderen van…
Weer thuis
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
881 Ik weet nog wel hoe het vroeger was
onschuld huisde in de muren
in de geur van de bloemen
kon ik onopgemerkt schuilen
klein en overzichtelijk
onbedreigd door haar sterke hand
onverschrokken daagde zij de buitenwereld uit
ik zweeg en keek in haar dappere ogen
nu kijk ik in angstige ogen
die wereld heeft haar bedrogen
ik pak haar hand en…
LEVENSPAND VAN MORGEN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
736 Op de scherven van m'n leven
bouw ik een nieuw fundament
voor m'n levenshuis van morgen
ook al is die toekomst onbekend
neen
ik wil geen nieuwe palen, vers cement of zand
juist dat ouwe, dat eigen, vaak kapotte
zal ik koesterend liefdevol lijmen
tot 'n trots en stralend vernieuw levenspand
Deze hartenkreet draag ik op aan Michel…
Fossiel-Alfabet
gedicht
1.8 met 4 stemmen
3.723 het gevonden fossiel geeft niet weer
hoe mijn blauwe ogen langs de jouwe heen kijken
hoe jouw zwarte ogen mijn ogen ontwijken
hoe mijn witte bovenarm niet zomaar
naast jouw zwarte bovenarm rust
hoe vreemd mijn steile haar naast jouw kroeskop slaapt
het fossiel geeft wel tot in de fijnste wervels weer
hoe de kust verblindend blijft roepen naar…
Het kind in mij
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
878 Ik kijk naar buiten
en ik bedenk dat vroeger bloemen zich aftekenden op de ruiten
wanneer het 's nachts vroor
er groeiden hele bossen zo voor mijn ogen
een onzichtbare hand leek het mooiste schilderij te maken
alleen voor mij
nu gebeurt er niets meer in de nacht
maar zo af en toe kijk ik 's winters naar buiten
alsof ik iets van het kind…
De herder kerft zijn staf
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.142 het zacht geklingel
van de schapenbellen
luidt de avond in
warm vindt
wol elkaar en
blaat een welterusten
de herder
kerft zijn staf voordat
hij ook gaat slapen
hij weet zich deel
van het kerstavondritueel
een mooie nacht vol sterren wacht
tot een helder licht verschijnt
ruimteschroot dat nu
in vuur en vlam verdwijnt…
Aarden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
583 maar uiteindelijk wordt het wel
weer overlopen door het heden
zo schenkt de herfst het verleden
in het heden een verbond
en brengt ons duidelijk weer
met beide benen op de grond
een boom van een vent…
Hertme in wintertooi
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.551 een mooi stukje verleden tijd
dat langzaam door de vingers glijdt…
Als de dag van gister
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
603 gister
herleeft in elke dag
met telkens de vraag
of ik ooit eens “morgen”
als zuiver beleven mag
iedere keer opnieuw
plak ik de verscheurde krant
om te zien of oud nieuws
eens zal verjaren
of het verleden een keer verzandt
al was het maar dat zwarte inkt
in een grijze tint op zou klaren
als ik op mijn kussen
de ogen…
WE STERVEN NIET
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.276 mijn as zal de
aarde bevruchten
mijn rook zal zorgen
voor een regenbui
mijn resten zullen ooit
nieuw leven bekoren
zoals oud wordt vervangen
door nieuw beschaven
een nieuwe morgen
zal dagen na mijn
onvermijdelijk sterven
echt we zullen zeker eens
tot het verleden behoren
maar sterven – echt sterven
dat doen we dus nooit
we vervagen…
Ik zie.
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
591 Als ik kijk
naar mezelf
in de spiegel
dan kan ik
niet ontkennen
dat wat ik zie
geschiedenis kent.
Ja,
het is waar
mijn ogen
liegen niet.…
Met verlegen ogen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
494 ik weet niet
wanneer het ijs gebroken is
maar je verwarmt mijn hart
na een kille start
je woorden strelen
met mijn vleugen mee
de lichte kanten
komen langzaam boven
met verlegen ogen
kijk ik naar jouw gezicht
je betreedt het ongebaande pad
omdat je weet hoe ik vroeger was
samen zijn we opgestaan
de rekening voldaan
het verleden…
Vertrek
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.684 De overgebleven
losse eindjes
slurpen de laatste
restanten energie
conditioneel en
emotioneel wrakhout
blikken verwonderd
naar elkaar
blijven drijven
alles eruit
op tijd klaar
overbodige woorden
zouden nu dubbel
hol klinken
in het nu
lege huis
hoor ik de stemmen
van negentwintig jaar leven
galmend in mijn hoofd
opkijkend vanaf de…
Wens
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
616 De dichter van een lach en een traan
dat was de wens van mijn leven
en zo zou het ook gaan
het ging anders en op die manier beschreven
lijkt het op dat vreselijke ding
dat boven de schoorsteenmantel van mijn oude tante hing
maar goed, dit wilde ik zijn
een gekweld en eenzaam schrijver
achter een vies en versleten gordijn
maar nu ben…
De vlucht des tijds
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.301 Dát kan mij vaak weemoedig maken,
Dat ons de tijd zó snel ontvaart,
Dat, eer zij 't Heden recht mocht smaken,
De ziel reeds in 't Verleden staart.
Het zaligst uur, sinds lange jaren
Verwacht en vurig afgebeên,
Het komt gelijk een klank van snaren:
Hij ruist, verrukt, en—vliegt daarheen!…