10326 resultaten.
Verlaten landschap.
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
485 Even later meert hij af, de hond blaft
luidkeels en het in stilte gehulde
mistroostige landschap wordt oorverdovend
verstoord.
Daarna is er weer de serene stilte, de boer
en zijn hond verdwijnen uit het zicht.
En er is niets dat nog wordt gezien
noch gehoord.…
Oorverdovend
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
441 Omdat stilte van nature oorverdovend is,
kun je hier geluiden voelen.
Kleuren kun je zuiver horen.
Gedachten kun je in het water,
rimpelloos gespiegeld zien.
Hier, aan het rimpelende water,
besef ik hoe ik vrijer leven kan.
Zoals een speelse kat die jaagt.
Of het spinnen van een oude kater.…
[ Sporen en sokken ]
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
327 Sporen en sokken,
de schat ergens in het veld:
stilaan verdwenen.…
De Troon van Stilte
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 De bril is koud, gelukkig zo,
een warmte zou mij niet bekoor.
Het is mijn troon, mijn stille plek,
waar ik even rust mag zoeken.
Hier hoor ik niets, behalve mij,
geen stemmen, geen geluid, geen krijs.
Alleen het water dat zachtjes stroomt,
en mijn gedachten die vrij rondzoemen.
De tegels koud, de deur op slot,
hier ben ik even wie ik ben…
[ Is er nog wel plaats ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
317 Is er nog wel plaats
voor wat weer te voorschijn komt --
nadat het kwijt was?…
Glaskamer
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
344 Ik deed de deur open.
De gang was warm
tegen mijn rug,
alsof de wereld nog bestond.
Binnen,
een kamer
die niets teruggeeft.
Jij lag er al.
Op het bed,
metaal onder je lichaam,
handen gevouwen
zonder adres.
Gedachten
raken elkaar
en vallen weg.
Er speelde muziek.
Te zacht om te horen,
te luid om te negeren.
Je nagels blauw…
Waar sterren dromen
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
322 Omarm de stille, zachte uren.
Waarbij dromen je kunnen sturen.
Naar een hemel waarin sterren stralen,
En jouw gedachten zacht verdwalen.…
Diep in onze stilte zit liefde
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
659 Diep in onze stilte zit liefde.
Liefde die wil spreken
maar niet kan uitkomen.
In onze liefde zit stilte.
Stilte die verlegen is.
Stilte dat vrede is.
Stilte en liefde met maar een gedachte
over jou, over mij, over ons.
Stilte en liefde dat zijn wij.…
Verdronken vlinder
gedicht
3.8 met 163 stemmen
31.436 Zo te sterven op het water met je vleugels van papier
Zo maar drijven na 't vliegen in de wolken drijf je hier
Met je kleuren die vervagen zonder zoeken, zonder vragen
Eindelijk voor altijd rusten met de bloemen die je kuste
Geuren die je hebt geweten
Alles kan je nu vergeten
Op het water wieg je heen en weer
Zo te sterven op het water met…
Een vleugje sterren
netgedicht
4.4 met 12 stemmen
910 zal ik je stem nog horen
dag na dag
in de lichte trilling
van je fluisteren
het dragen van mijn mond
want nog nooit heb je
mijn lippen gekust
zoals de wind
in het zachte spelen
met vleugjes rozen
zal je me nog warmen
uur na uur
in het teder wiegen
van je voelen
het strelen van mijn ogen
want nog nooit heb ik
jouw glimlach gekust…
Witte rozen
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.099 Verfrist door het wiegen
in handenvol dons,
brengt een luchtstroom
mijn bezwaard hart
tot ongekende hoogtes,
waar het zwelt door
een hemels gegons.
Verrezen wordt mijn hart
in de geboorte van
de zacht waaiende zon.
Verdriet verbleekt
door de kleur van een roos,
witgeschilderd door de horizon.…
Een beetje Boedhistisch
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
979 Debiet – krediet schommelt als een wieg:
Een fout, misbruik en een kans.
En op de weegschaal van Nemesis
Zoekt onze ziel naar haar balance.…
het meisje met het zwarte hart
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
2.208 Zachtjes wieg ik mee
Door haar ritme omgeven.
Maar haar hart is als een olievlek,
Besmeurt haar ziel met tranen
En laat voor samen zijn geen plek.
En al verblindt haar schoonheid mij
Als het licht van duizend manen,
Haar olie kom ik nooit voorbij.…
Lentefluister, ik noem haar liefde
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
692 met in haar ogen
de glimlach van de lente
stapt ze blootsvoets
de nieuwe morgen tegemoet
met rond haar bedauwde lippen
een warme lieve groet
de echo van haar fluister
gedragen door de wind
zucht als een zacht wiegen
door kruintjes van de bomen
langs tere net ontloken bloemkopjes
met hun prille lentegeur
ik noem haar liefde
kun je…
Ontvallen
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
1.093 Een steen valt in het water
langzaam dalend naar
de schoot van de rivier
wat eens zo'n sterke muur leek
'n onneembare vesting
lijkt door de tijd brozer dan ooit
gestreeld door kabbelend water
veredelt sereen licht de luister
bomen wiegen geruisloos in de wind
©Lady Love
~* Voor Gabriel die op 26-03'09 zijn vader verloor *~…
EEN BOOM GEVELD
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
805 Een boom geveld
gedachteloos
de takken zijn geknakt
liggend, langer dan rechtop
terneergeslagen
in dat besef
gebroken
bukkend, tel ik
ring na ring
jaar na jaar
staren mij nu aan
geboorte, oorlog, dood
te lezen in zijn ziel
gegrift zijn
lief en leed
gekerfd,
een hart, een pijl
een schok gaat door mij heen
daar staat mijn wieg…
ZICHT EN TOCHT
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
526 Hoge appelbloesems
wiegen losjes
in wijde bolle kruinen
waaronder
kleine krentenbomen
luchtig ademen
uit hun stil vlammend wit
de grote gaard vol zuchtjes
is een kluwen flamingo's
die op wil vliegen
maar steeds laag boven de grond
door zich heen blijft zweven
blije verwondering geeft
met opwekkende vragen
en antwoord naar ieders zin.…
ik haal
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
467 ik haal
de kasten leeg
en schouw naar binnen
ik wieg
met het ritme van zachte woorden
en zing me terug in de tijd
ik schakel
tussen slapend verlangen
en verbeeldende dwaalsporen
ik breng
mijn lofzang op het leven
en de licht aangeslagen toets
ik pluk
blauw-warme watten
en schuif de wolken weg
ik loop
hand in hand met onwetendheid…
spiksplinters
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
478 zacht strijken vingers langs
het ruwe hout dat oud
nog mooier is, dan toen
het leeft
onder mijn schoen verbergt
zich stof en grof verdeelt
wat zand patronen, in mijn hand
het geeft
een aardig beeld van ooit
waarin er werd geleefd en
ik
ook nooit iets vroeg
maar alle kruizen droeg
van wieg, tot aan vandaag
de vraag is
tot wanneer…
knap lastig
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
476 voor een dwarsliggend
mensenkind in de wieg gelegd
om aan rust en roest te knagen
is de krib al gauw te krap
enfant terrible dat in
beweging groeit als de
verst afdwalende tak
van een stam
de dwarsdenker doet
de wereld kantelen
scheurt zich los van alles
wat altijd al zo was
een bevlogen rebel
overstijgt de kasseien
ontregeld…
Laat elegantie leven
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
418 je bewegen
laat subtiel
elegantie leven
in het licht
dansante dat
gras en planten
doet wiegen
op een warme
zomerse wind
in voorzichtig
raken lijken
vonkjes te
ontwaken die
overspringend
hun energie
ontladen om de
aantrekkingskracht
intenser te maken
er zijn natuurlijk
meer paren die
scharen om
jouw lach te
onderscheppen…
rust uit
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
1.045 stilte
filtert
geluid uit rust
rust
vermaalt geluid
tot stilte
stilte
heeft rust
als bijgeluid
geluid
rust zacht
in stilte
stilte
rust uit
in rust…
in jouw armen ...
hartenkreet
4.3 met 15 stemmen
1.203 mag ik slapen
in jouw armen
mag ik wiegen
als een kind
mag ik even
komen schuilen
totdat ik hier
mijn rust weer vind
ik wil slapen
in jouw armen
ik zoek jouw warmte
ik ben zo koud,
hier kan ik me
veilig voelen
omdat ik weet dat
je van me houdt
laat me slapen
in jouw armen
laat me dromen
iedere nacht
laat me denken
aan de dag…
Het stralende
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
482 ik pluk geen bloemen meer
om weg te geven ook zij
willen bloeien en leven
ik neem je mee naar
de plaats waar zij groeien
zacht door alle seizoenen vloeien
zij openen en wiegen
op de wind die wij voelen
kleuren in warme zon
vertellen in vruchten
hoe generaties vluchten voor
noodweer en onvruchtbare grond
zij overleven en willen…
sterrengewieg
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
634 rust
zij kust haar kind dat vindt
dat de dag goed is geweest
zich gewillig in de armen begeeft
van Morpheus en de zijnen
onder het bed de schoenen
van echt leder, iets anders
verdragen zijn voeten niet
en een lijfje zonder naam
nu het van het kind werd ontdaan
buiten is het al donker
sterrenlicht zonder geflonker
wakend over geen wieg…
Bespiegeling
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
746 En wieg in
gulzend volle armen
elk zacht toenemend
licht.
Verdrink
in woorden die
ten grondslag lagen
aan wat op handen
wil gedragen.
Ga met je door zee.
Omdat gevederd licht
-mijn maan-
niet gewogen mag
kan ik vers en wee
naar onbeschaduwd
land naar jou
bespiegeling verlangen.…
overleven
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
710 zeemeermin
en het water verdelen
in vier fonteinen
zodat de lucht bewegen
kan in rivieren
en bomen van
hout
de vlinders verbrand ik
in het vuur, zonder zomer
op te wekken
en uit de kleine
druppels regen buig ik
licht, net zolang tot schaduwen
vallen over oud geworden
dromen
ik zal slapen in haar armen
en zacht de sprookjes
wiegen…
Bloem in voorjaarsregen
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
541 zee spoelt de oudste dromen
door het onderwaterwoud
zwart groeit door het grijze heen
ongepolijste sporen van erosie en verval
hoe zacht deze hemel van schelpenkleuren
het licht beeft van verlangen
in de blauwe koelte
bloemen vogels en vroege dromen
een milde voorjaarsregen
vult de verweerde letters van jouw naam
verre tonen wiegen…
Eerste Liefde
gedicht
2.4 met 42 stemmen
12.356 - voor Rogi Wieg -
Mijn eerste liefde schrijft gedichten.
Of zou deze liefde het schrijven van gedichten zijn?
Hij weet hoe het moet.
Het mag niet regenen van verdriet en liefde
schrijf je niet onthoud ik goed. Maar ik bloed liefde
en verwar het weer met mijn gemoed.…
Zwijgende vleugels
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
553 met wijde zwijgende vleugels
beweeg ik mij in mijn slapende wieg
sierlijk zwevend tussen
de heldere zeilen van de zeeën
op weg naar een geheime verte
die alleen een dichter zich verbeelden kan
de vele meeuwen krijsen
boven de bevuilde sneeuw
het is pas halverwege de middag
en de schrale winterzon
gaat nu reeds verdwijnen
in een veel te…