Alle inzendingen over emoties

Bloemen plukt ze Armen vol bloemen Ze loopt blootsvoets Door het gras Haar tranen Zijn als druppels dauw Vallen op haar handen Tranen uit haar ziel Wie zou ze kunnen zeggen Wat haart hart beroert Ze gaf hem op Om hem de ruimte te geven De vrijheid Die hij nodig heeft Om verder te kunnen leven Zelfs hij ….kent niet haar pijn…

Ieder begint ergens anders ik op ms de Caledonia uit nood studentenwoonboot met de prangende vraag van dat theezakje pickwick tea blend for one er was er daar maar één van Moederziel alleen met een godvergeten kopje en een vers vriendinnetje met zoveel stelletjes om water op te koken Zou ze iets proeven en merken wat zeggen en vertrekken…

eenzaamheid onthult me een leeg gevoel niemand die het ziet niemand die het wil weten een traan glijdt langzaam langs mijn wang omlaag valt op de grond verloren in de tijd niemand die het ziet niemand die het wil weten…

een lyrische ontboezeming en dan nog wel kort samengevat vraagt van de rede een vroegtijdig bedijken vaak bezat door overvloeiende gevoelens, zo willoos bereden, wordt van mij het bovenmenselijke gevraagd immers het stoppen van innerlijke weerbarstigheden is vaak ook nog dubbel gelaagd al heeft men weet van een doofpot, verstandelijk…

Wat ben je mooi Wat ben je lief Het is toch vreemd dat ik dat nu pas zie Wat ben je mooi.... Ik ben het zelf Het is toch vreemd dat ik dat nu pas zie Wat ben ik mooi! Ja....ik ben het zelf! Ik ben zo blij, dat ik dat nu mag zien…

Ik ken een man een player hij speelt graag met vrouwen Palmt hen in met lieve woordjes zodat ze van hem gaan houden Ik ken een man een player hij heeft zijn zinnen op seks gezet Wringt zich in allerlei bochten met als doel zijn prooi in bed Ik ken een man een player hij komt langs op gezette tijden Met een wijntje en een goed humeur…

Ik sta hier aan de rand, kijkend naar het land, daar ver beneden, nadenkend over m'n verleden. Hoog, boven op die toren, besef ik dat ik heb verloren, Hoog, boven op die toren, besef ik dat ik de moed heb opgegeven, wil niet verder leven. Hoog, boven op die toren, doe ik een stap naar voren. en terwijl ik val, bedenk ik me...…

Een eigen huis voor dochter en mij Een eigen plek dat is fijn. Ooit eens geen zorgen Voor de dag van morgen. Zou dat voor ons eens komen. Goede moed houden en ervan dromen. Ik blijf positief denken. Want ooit kan ik koffie gaan schenken In ons eigen huis. In ons eigen bed mogen slapen en in de ochtend weer ontwaken.…

nooit genaaid als lijf zo log taalloos wonderlijk begraven schimpt het dicht ongeletterd bedrukte zinnen in geestloos laven…

baksteen op mijn hart zwart hangt daar de smart ik voldoe niet ik ben te klein vernederd schaamte om er te zijn…

In herinnering aan mijn lieve zus Soms ’s morgens vroeg, Als ik de deur naar de geur van gras en zon het fluiten van vogels, open zet Zie ik je voor me, hoor ik je in me, Overspoel jij mijn gedachten Als engel ben je onsterfelijk Je bent er, zoals je me toen beloofde, voor altijd bij me. Heilig zijn die momenten als je bij me bent, Het…

Vast zitten in een web Van emoties Verdriet, pijn Verder kan niet meer Blijven kleven in Het verleden Het heden verloochenen En de toekomst Daar reken ik niet op Zelfs met veel moeite Om eraan te ontsnappen Blijf ik de prooi Ik verschrompel Als aas voor tranen.…

koop een foedraal om je tong in op te bergen zodat ze niet meer snijden kan zoek een alchemist om tegengif te brouwen zodat je venijn me niet meer raken kan geef me een schild om die moker af te weren zodat je me niet meer raken kan of beter nog laat me met rust ik heb het wel gehad dag schat !…

Wie zegt dat er geen wonderen gebeuren heeft nog nooit een boom in bloei zien staan, Wie zegt dat er geen wonderen gebeuren heeft nog nooit de zon zien ondergaan, Wie zegt dat er geen wonderen gebeuren heeft nooit de schoonheid van een roos herkend, Wie zegt dat er geen wonderen gebeuren heeft nooit gezien hoe prachtig jíj bent.…

Woorden kunnen helen Woorden kunnen pijn doen Als iedereen daar bij stil stond Zou er minder pijn zijn Blijheid zien na je gesproken woorden....... Of de pijn zien in de ogen van de ander.... Als iedereen daar bij stil stond Zouden we weten waar we voor kiezen Woorden die helen Maken de wereld zo veel mooier…

als minnenijd stuurloos wordt voortgedreven ongrijpbaar vaak en in helderheid zeer slecht bedreven slaat de twijfel steeds meer toe en waar immer mijn genegenheid toe leidt schijnt als het ware, gelijk los zand te zijn dat door de vingers glijdt dan ken ik niet meer mijzelf ben ontketend van eigenwaarde en dool ik doorgaans door…

Ik leerde jou kennen Dat was fijn Waarschuwde al Kom niet te dichtbij! Gebeurde toch Gevoel weg Ik weet niet meer Wat wil ik nou? Paniek! Zo een verdriet Gevoel is weg En ik weet het niet Voel niets! Ik weet het niet Ik raak je kwijt En dat is wat me spijt…

woorden schrijven op papier woorden schrijven en waarom hier woorden om te uiten hoe ik me voel woorden zeggen die ik bedoel maar welke woorden vertellen wat ik wil welke woorden maken nu eigenlijk het verschil welke woorden geven goed aan wat ik kwijt wil en waar komen ze vandaan teveel gevoel is niet makkelijk te omschrijven waardoor…

Eenzaam mijmerend wandel ik door de stad duistere gedachten houden me gegijzeld Ik loop als in trance langs winkelstraten niet eens beseffend wat ik tegenkom niet realiserend waar ik ben ik hoor ook geen geluiden meer er is alleen die onophoudelijke gedachtenstroom die zich meester maakt van mijn hoofd en mijn hele denken controleert. Ik probeer…

Hoe kan stilte roepen als koud en kil het blanke vel tart vergeet die laatste regel waar afstand wordt bewaard en draag haar over water geen golf zal meer koppen en schuim zal vuisten laten aarden in thuis…

Zijn handen voor zijn oren Lippen vormen Een geluidloze schreeuw Hij heeft zichzelf verloren In de leemtes van de tijd Struinend door zijn Labyrint van gevoelens Ontmoet hij vage klanken Van weggestopte emoties In een vorig leven Geen toekomst ziet hij Maar schaduwen uit Een ver verleden Die hem pijnigen Als een foltering zo hard…

ik weet je door de wolken heen zelfs de grimmigste vormen kunnen jouw aard niet blijvend verdoezelen oh ja, ze proberen het gedaanten worden uitgerekt door tonguitstekende figuren om de afstand te verbreden het lukt ze slechts tijdelijk -hoop ik- zonder uitzicht kun jij niet leven -wil ik geloven-…

Vertwijfeld schrijft zij lange dagen zonder pauze sierlijke letters in dwars gebakken lucht wijsheid geeft geen steun en haar pen leunt op lege lijnen versturen lijmt geen grieven zelfs het zegel plakt niet de laatste lichting wordt gemist…

kon ik de tijd maar keren, keren terug naar toen.. opnieuw met jou beginnen, de dingen anders doen.. als ik toch had geweten, dat jij er maar zo kort zou zijn.. had ik het zeker anders gedaan, zonder het verdriet en de pijn.. de relatie tussen moeder en dochter, gaat niet altijd over rozen.. maar we hebben er het beste van gemaakt…

Samen niet alleen gewoon Samen wel anders maar Samen onvoorstelbaar Samen kan niet Samen nooit meer alleen lekker Samen jij en ik romantiek wel anders maar Samen…

Wat niet te zien is, mijn verbijstering, mijn ongeloof. Wat niet te zien is, mijn wankelend vertrouwen. Voeg daar nog bij, eventjes niks om op te bouwen, et voila! zo ziet mijn binnenkant er nu dus uit. Maar dat is iets wat niet te zien is.…

Eigenlijk weet ik ook niet zo goed waar het denken ophoudt en de ontroering begint als je een kind ziet dat nog zo onbevangen naar de wereld kijkt, met blauwe ogen die nog niet al die rotzooi gezien hebben, die geen getuige waren van de vernieling waar wij elke dag mee doorgaan door onze manier van leven en consumeren, al moet gezegd dat…

ach, doe maar wat nog te verliezen een paar tedere herinneringen die zelfs in slechte relaties bestaan die ik koesterde die jij stuk wou slaan een brief, wat foto's wat heb je daaraan momentopnames van illusies lang vergaan bewijsmateriaal dat jij stuk wou slaan…

je hebt mij op mijn puurst gezien: een meisje bijna vrouw je hebt mij op mijn rijpst gezien: een vrucht in mij van jou je hebt mij op mijn naakst gezien: mijn jas had ik nog aan je hebt mij op mijn felst gezien: je roos brak ik voldaan je hebt mij op mijn zachtst gezien: je hart had ik herkend ik heb jou op je warmst gezien…

Op kousenvoeten Kleurt ze haar dromen De melodie van zilverglanzende Klanken zo zacht Zo warm…..zo teder Zijn haar handen Als vingers Rozenplukkend Haar levensboek bespelen In de morgen dauw Van pril ontwaken Met een blos op haar wangen Spreken haar ogen De taal van haar hart Zelfs als ze glimlacht Fluistert ze “ik mis je zo”…