1364 resultaten.
Echoot in het water
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
511 ongrijpbaar was
de lach waarin ik het
eerste sprankje lente zag
een glinstering in oogcontact
de groet die kaatst
in spiegels van de ruiten
die buiten door het
eerste prille groen van
bomen raast de takken af
en dan op straat
licht echoot in het water
van de wallekant waar
ook de zon zich
glinsterend laat zien in de
nog wat…
duivenbericht
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
618 bijna als geschoten onder mijn duiven
geschoond van hun vrije schijt en ei
wat voelden ze zich thuis bij mij
poste restante hoe zuur zijn druiven
ik floreer nu zelf op mijn balkon
achter ruiten van het bruine net
bloeit met geur van vers bouquet
schrijn van vrede die ik hier won
op tortel uit geschoolde kelen
vol kleur en pracht hun opera…
Roman in twee vensters (2)
poëzie
3.7 met 12 stemmen
2.384 ‘k Sta met mijn hoofd tegen een ruit.
Wanneer gaat die lantaren uit?
Eén lichtkring op wat vunzigheid.
Die gloor is met dat goor in strijd.
Daar gaat zelfs geen verloren meid.
In mij is net zo’n stille straat.
Waar niet één lamp te branden staat.…
De hoer en de non
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
1.328 Door kristallen ruiten
kijkt de non met fiere blik
de vogel fluit zijn lied
aanlokkelijke ogen van buiten
veilige kloostermuren
laat zij achter zich
en rent naar vrij.
Als een parel in de oester
nestelt zij in zijn armen
hij leert haar hoer te zijn
geile mannen warmen.…
maandag wasdag
netgedicht
3.4 met 41 stemmen
3.798 bloeiden de bloemen indertijd
met felle vorst van buiten
in huis binnen op de ruiten
de was ging door zonder respijt
voor het stoepje pal op de sloot
hakte vader het gat met een bijl
rondde dat rillend af met de vijl
waarop ma met teil rap toeschoot
in tijdelijk water werd met de hand
door ma stoer gespoeld en gewrongen
ik werd kijkend…
Het struikje
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
448 bomen hun
dromen kleur gaven
geaard en reikhalzend
naar de hemel met
energie en licht
je glimlachte
naar de prilheid van
knoppen en blaadjes
ontlaadde hun
spanning door ze
in warmte te
laten ontluiken
had oog voor
het struikje tussen
tegel en muur dat
bij iedere bui leek
te verzuipen maar
al hoger bloeide dan
de onderste ruiten…
Het apocalyptisch lijden
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
481 eindelijk weer
een snijdende wind
sneeuw die
steeds hoger klimt
hechtend aan huis en haard
zelfs voordeuren niet spaart
glitters in een
aardedonker buiten
de greep van vorst
op beslagen ruiten
het krakend passeren van
hen die kou moeten trotseren
warm knettert
het vuur in uren
die in stroperige
traagheid verlopen
scherts en lach…
Voor mij weer goed
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.102 Lees een boek en kijk af en toe naar buiten,
een mooie wandeling zit er vandaag niet in,
en op visite heb ik geen zin,
de regen slaat tegen de ruiten.
Ach, daar komt mijn kleinzoon op bezoek,
hij maakt de dag voor mij weer goed.…
het ritme van de regen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
505 luchten wisselen en wenen
leven blijft verrassen
je denkt ik heb het door
maar alweer is het me
een paar stappen voor
onverwacht gul getracteerd
in de wieg een nieuw wicht
in je lijf een ernstige kwaal
toekomst krijgt een nieuw gezicht
tijd gaat niet meer vooruit
het lange wachten op de dood
het geruststellend getik
van regen op de ruit…
De Tatoeage
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.078 zich tatoeëren
Erotische jaren van ineen gesmolten geluk
Een ongekende passie het kon niet meer stuk
Totdat zij het realistische wilde en ging ervaren
En hij naar het plafond lag te staren
De jaloezie niet langer in de hand
Deed hem het alom afgekeurde besluiten
En keilde hij zijn liefde met vriendin
in een verdwaasd moment
door de ruiten…
Een mannetje alleen
poëzie
3.9 met 9 stemmen
1.717 'k Sta met mijn hoofd tegen een ruit.
Wanneer gaat die lantaren uit?
Eén lichtkring op wat vunzigheid.
Dat goor is met die gloor in strijd.
Daar gaat zelfs geen verloren meid.
In mij is net zo'n stille straat.
Waar niet één lamp te branden staat.…
gezien (voor J.v.L.)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
442 een verdwaald
dansend papier
dat tot slot voorgoed
in de goot beland
het hoort de vleugelslag
van overvliegende ganzen
vangt flarden op
van wegstervend gezang
het ziet witte wolken
rondzwierende kraaien
een scharrelende hond
een hobbelend paard
met één oog kijkt
het ongeziene kind
door dat ene ontbrekende
stukje glas van de ruit…
IJsbloemen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
521 Het koude vocht schildert varens op de ruit.
Nog voor er leven was, is het gegeven:
varens van kristal. De kosmos sluit
een verbond van dood en leven.
Geen schepper in dit ijzig oord,
in den beginne was geen woord.…
Ta solitude
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
545 licht
'k hoor stil geween
achter handen,
ze bedekken je gezicht
juist als dagen gaan lengen
en men verhaalt van hoop
zie ik je in jouw stilte zuchten
gevoelens laten zich mengen
kennen geen reinigende doop
het zijn die dagen
die traag dragen
en ik je hand wil omsluiten
ook om een morgen te vragen
met doorzichtige ruiten…
Toen en thans
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
461 De regen op de ruit
versnippert elke duidelijkheid.
Het is weer onweer.
Rood-groen-rood-groen,
nooit eens oranje,
rood-groen-rood-groen-rood-groen,
het gaat te vlug,
rood-groen-rood-groen-rood-groen,
zo is geen verkeer mogelijk,
het licht verspringt te rap,
soms snellerer dan
het oog volgen kan.…
Pandemie
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
581 We zijn half februari gepasseerd
maar het lijkt
alsof de lente is
begonnen
Ik loop door de kamers de zon in de ruiten
lokt mij naar buiten
uit mijn
afgesloten beschermde gebied
Een horde mensen
voor het plein
staan in een lange rij te wachten
Om een ijsje te kopen
horentjes en wafels met slagroom
binnen kopen
en buiten…
de dag brandschildert licht
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.111 ik stak kaarsen aan
en wilde bidden
maar de wind golft rook
het licht speelt spook
op zwart beroette muren
mijn gebed is valse hoop
de dag brandschildert
licht in lood gezette ruiten
leven speelt al eeuwen buiten
binnen rusten zielen van
hen die in de tijd ontvielen
het eeuwig rusten is geplaatst
in urnen aan de muur
ze begraven…
je lichaam is nog zacht
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.021 ik zie je in het lichten
van de morgen
het eerste wolkje adem
van de dag
bloemen staan
bevroren op de ruiten
je glimlach in de spiegel
verrast me dadelijk pas
je lichaam is nog zacht
van warme dromen
gedachten wat verward
het licht is gefluister
stoeit met het duister
van de nacht
onverwacht zie ik je
ontwaken uit het diepe slapen…
gedroogde standen en stranden
netgedicht
4.9 met 25 stemmen
1.020 Armoedebegrippen in een businessmodel
Berichten die in de mist verdwalen
Om snel te vergeten
Alsof het contraproductief eindigt
In een Rein-schaalmodel
Brabançonne en dochters
Verdroogde wol-Ven-vacht
Glasnost
Ruiten ingeslagen
Verdrukte veelkleurige garnalen
Kok-ket in garnaal kroketten
In glassplinters
Uit-één-geslagen
Wollige…
Ongehoord
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
463 Ik ben geen imitator van
Vasalis
Haar Tijd is immers een dichtmonument
Geen lezer die haar schoon poëem niet kent
Ik boots niets na, ik weet dat
dat brutaal is
De tijd schrijdt onverminderd malend voort
Zoals de ouden zeiden
'tempus fluit'
Gevolgd door het gevleugeld
'hora ruit'
De tijd kent geen genade, ongehoord
't Is ook…
Het strakblauw van hemel
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
443 ik zag hoe
de lijnen
in je gezicht
langzaam
verzachtten
de kleur
weer het
aangenaam
zomerse kreeg
en je huid in
een zachte
teint weer
wat aanrakings
gevoeliger werd
drie ruiten
hielden de
schraalheid
en kou buiten
ongehinderd
scheen zon
warmte binnen
zo kan ik met
stralende liefde
over jou schrijven
in lente en zomer…
De boom
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
758 we telden
de bomen
snelden er
voorbij
in de euforie
van passeren
konden wij
nog een haaltje
van de ballon
proberen
terwijl vage
lichten streepten
op de ruit
van binnen
beslagen door
verhitte adem
de spanning
moest eruit
dan de stilte
met dodelijk
besef in het
scheuren van
staal draait de
auto zich sloom
om de boom…
Alleen de verte wenkt
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
421 ik word gek
van het geschuifel
en gekuch
een voortdurende
stroom mensen
glijdt over de vloer
zonder richting
en beoogd doel
van buiten
is er weinig
over binnen
op te merken
de lange vitrage
houdt mensen
weg van de ruiten
versluieren het zicht
ik probeer
ogen te vangen
maar ze blijven
niet lang hangen
te kort voor een
herkenning…
De Zwerver
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
1.500 Zorgeloos dut ik langzaam in
In m'n linkerhand een fles zure wijn
Dronken, met een straaltje spuug op m'n kin
M'n walmende adem stinkt naar azijn
Met m'n hoofd op een steen
Onder een brug aan het Louvre
Bloedend het hoofd, opengehaald het been
Doch vrolijk klinkt mijn ouvre
Het zwerversbestaan zit in m'n bloed
Ik zweet m'n vuile…
VENUS
poëzie
3.3 met 147 stemmen
36.962 Verder glijdt met korte stapjes
't blondje met wat moe gelaat,
en ze hoort de vuile grapjes
van de werklui in de straat.
't Venusdiertje trad voorzichtig
uit het zalig zondennest;
't wipt de tram in en doorzichtig
nu naar huis de dorst gelest.
------------------------------------
uit: Verzen, Mechelen 1918…
gedreven in contouren van waanzin
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
834 op mijn gezicht
mijn keel lijkt dichtgebonden met een doek
de geur in mijn neus is alles behalve fris
een nachtmerrie gevuld met fel licht
armen en benen slaan om zich heen
niets kan de rust nu nog langer zijn
mijn hart slaat snel en gaat tekeer
ik zie mezelf, God, en ik ween
vluchtend langs het web van mijn ziel
besmeurd met bloed en vuil…
Constipatie
netgedicht
2.2 met 38 stemmen
1.670 stront eigenwijs stuk vreten
de bah-ballade braakt een noot
in vuil verwikkeld stik de ademdood
je persoonlijkheid gespleten
met zicht op diepe loze kreten
een dorre poel of is het sloot
het geurt gelijk de ochtendmond
heeft zelfs een dood vogeltje
gewiekt doch uitgevlogen
kort voor hoge nood
maar haar vleugels zijn versleten
de verlossing…
mijnwerker
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
883 mijn zweet is verzuurd
mijn longen zijn zwart
de pijnen verdrongen
de jeugd uit mijn hart
de angsten doorstaan
al het vuil dat ik vrat
hervormde tot licht
en tot hoop die ik had
want eens zou ik gaan
uit de gangen van zweet
naar een beter bestaan
dat mij dromen deed
en toen ik gegaan ben
een tijdlang vergat
aan het donker alleen…
Vaes
gedicht
2.9 met 16 stemmen
8.697 Vaes duwde elke schemering zijn winkel-
wagen door het vuil de berg op
en zocht tussen de rokende
rommel naar nog niet bedorven resten
van huiselijk attest...Gehavende
kabels, skeletten van
een fiets, verroeste teugels
en laatst het beeld van een engelen-
vrouw zonder vleugels
Vaes wist, als hij haar harde boezem voelde
wat hij met die vrouw…
Verregaande verplaatsingsdrang
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
1.509 Een vuile stroom is nu al jarenlang
toeristenstroom: word allen onbereisd.…