2410 resultaten.
Moeder
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
635 heeft gebaard
wat zijn haar harde handen
voor een kwetsbaar klein kind waard
wanneer komt het ware woord
dat een bange ziel verklaart
wat is liefde van een kind
voor een missende moeder waard
een vrouw die heeft gedragen
en met haar lichaamsvocht gevoed
zou er zacht voor moeten zorgen
om in liefde haar baby te borgen
die is immers…
DE WERELD DRAAIT DOOR
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
585 jij bent weggegaan
hebt me alleen gelaten
het was zo plotseling
niemand zag het aan komen
niemand had het in de gaten
nergens vond je enig gehoor
zo velen weten nu juist wel of niet
hoe het verder moet gaan
allemaal zinloze adviezen
immers pijn valt niet te delen
maar het ergste van
iemand achterlaten of verliezen
is dat de wereld door…
Voor Iniduo
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
483 in miljoenen nerven van windsels
In het subspinale cerebellum
in de onderhuidse regionen
van de kleine hersentjes
Wolkt een louterende kleuter
met bovenmenselijke,
goddelijke kundalinikracht
door het tunnelcomplex
van mijn ingewanden omhoog
En ontwaart het licht,
het licht van de eeuwig brandende Olympische vlam,
het immer…
samenhang
netgedicht
2.7 met 15 stemmen
700 ik zoek de liefde, zij is
ze leeft in mijn adem, mijn zucht,
in een opgedroogde traan
je raakt me aan, zo nu en dan
in het wezen van mijn bestaan
zij kent geen woorden
noch gebaren met de hand
ik droom in de echo van de nabije oorden
doch immer aan de buitenrand
van een verbeelde werkelijkheid
in het wezen van mijn bestaan
het is zeker…
Net Zoveel
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
555 heel soms vraag je
je weleens af
houdt zij net
zoveel van mij
als ik van haar
komen we wat dat betreft
op die weg
halverwege wel bij elkaar
of is zij dichter bij mij
dan ik bij haar
moet ik iets harder lopen
en er maar het beste van hopen
ach die paar meter steekt
toch ook niet zo nauw
we lopen immers
op dezelfde weg
en zolang zij…
mens
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
710 waar immer warmte mij omsluit
en niets mij ooit nog deren kan.…
Aura
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
727 Het geboortefeest van Jezus is immers lang geleden.
Hoe die vreugde van toen naar ons dagelijkse doen vertalen?
Schrijf dus een kerstgedicht.
Dan kan de vrede op aarde dalen.
Begrijpen we misschien een pietsje
waar we onze knusheid aan te danken hebben.
Zijn liefde straalt van ver...
Blijkt heel dichtbij!…
Kers op de taart
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
341 Jouw liefde smaakt immer naar meer,
Ik kan er geen genoeg van krijgen,
Je afdronk is als de mooiste wijn.
Meer dan de kers op de taart weerd.…
Dichter des vaderlands
netgedicht
2.9 met 12 stemmen
1.259 Men kon zich immers niet vergissen.
Slechts één kan Neerlands dichter zijn:
Dat is natuurlijk Driek van Wissen.…
omschepping
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
931 ik laat mijzelf vloeien
over een huid van gedachten
het streelt de lijnen
van het zachte verwachten
naar hopende mildheid
die de zuiverheid verfijnen
ik laat mij glijden
over brandende zuchten
verlos de hitte van
zuigende verliezen
om de immer resterende as
te mijden
niet meer te duchten
ik zweef over dromen
die van overdag
het geeft…
De zwarte intrigant
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
3.425 Ik ben de zwarte intrigant,
want ik bezorg u immer twist.
Ik start een oorlog in uw land
en dan verdwijn ik in de mist.
Ik heb mijn sporen al gewist
als de strijd pas is ontbrand.
Naar de oorzaak wordt gegist
dat houdt ruzies vaak in stand.
Ik draag die vloek zolang ik leef,
en zij werkt telkens als ik praat.…
de grens van heimwee
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
674 al mijn dagen
vlogen in het vuur
van de stad
de stad
die enkel uit woorden
bestond
ik kuste
de straat
waar je zwijgende mond
open lag
en voor het eerst
raakte ik jou aan
ook je latere pijn
ik heb in je gewoeld
de schaduw gezien
immer voortvluchtig
als een zwerver
zonder hond
ik likte
aan je woorden
slechts assen…
NIMENO
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
947 tóch vond hij in een moment
van onachtzaamheid in de arena
van Arles zijn 'Waterloo'
de innerlijke pijn en wellicht
ook de vernedering is hij nooit
meer te boven gekomen
een torero moet immers altijd winnen
of anders strijdend ten onder gaan
misschien dat hij daarom in 1991
de hand aan zichzelf heeft geslagen...…
ridder blik
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.284 je kwam op een avond
om tien uur, het was nog licht
verraste me, hing net mijn harnas
aan de haken in de muur
liet mijn handen gaan over de deuken
wreef met een olielap het ijzer
vette zorgvuldig de lederen delen
je vermijdde me aan te kijken
omdat je honger had
deelde ik het eten
soep met geroosterd brood
er was immers genoeg
je…
minnenijd
netgedicht
4.2 met 22 stemmen
1.058 als minnenijd
stuurloos wordt
voortgedreven
ongrijpbaar vaak
en in helderheid
zeer slecht bedreven
slaat de twijfel
steeds meer toe
en waar immer mijn
genegenheid toe leidt
schijnt als het ware,
gelijk los zand te zijn
dat door de vingers glijdt
dan ken ik niet meer mijzelf
ben ontketend van eigenwaarde
en dool ik doorgaans door…
schrikbeeld
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
794 somber
en aan de overzijde een helder licht
uitnodigend geestdriftig naar een speelse uitstalling
versierd met een dynamisch leven
waarop hij zichzelf over een andere steven wende
en werd meegesleurd door een ontroering van bloeiend geluk
verlangend vluchtte hij het schrikbeeld voorbij
en viel opgelucht in de omhelzende armen
van zijn immer…
Je laatste letters
hartenkreet
3.2 met 33 stemmen
1.964 Je schreef me
dat je van me hield
maar dat ik los moest laten
Je schreef me
dat je me ging missen,
dat we niet meer konden praten
Je schreef me
dat jij door moest gaan,
immers hoorde jij bij háár
Je schreef me
"ook jij moet doorgaan schat,
ondanks onze liefde voor elkaar"
Je schrijft nooit meer,
dat snap ik wel ...…
Als een Feniks.
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
757 Je moet het me immers nog vragen
of ik in staat zal zijn,
of ik die krachten wel kan dragen,
de macht die ik nodig heb
om bij jou te kunnen herrijzen
als een Feniks elke keer.…
Bitter en zoet.
netgedicht
2.0 met 7 stemmen
798 Nee, ik kijk nooit om
wanneer ik bij je weg ga,
die traan zul je niet zien
maar het lichte bitter van het afscheid
proef ik nog lang
ik heb er elke keer weer een hekel aan
om je te moeten verlaten
mijn gedachten gaan dan
over de fijne avond die achter ons licht,
en onvermijdelijk breekt nu een zoete smaak door
ik weet immers
dat…
het gewillig riet
netgedicht
4.1 met 70 stemmen
3.321 duik maar niet in het diepe
roep ik binnensmonds naar haar
bewijs slechts eer aan oppervlakkigheid
het is een loos gebaar
dat weet ik goed
immers tot meer is zij niet bereid
het is haar lach die mij overdondert
en zij heeft weet hoe naar lippen te praten
ook de bevallige heupen die haar verschijning
lijken te omhullen ontgaan mij niet…
geriefelijke troost
netgedicht
3.7 met 20 stemmen
1.067 ik dwaal in een ongerede gevoel
immer zoekend naar geriefelijke troost,
is het gewoon mijn leven dat ik bedoel
gewaarworden van hoe ik door het
naakte bestaan word geloodst
of daar mijn ademend hopen op stoel
en liefde in een flits wordt nagebootst
in verwijlende dromen bij dagend licht
ach lieve, laat mij de glans zien in je twinkelende…
aanzoek
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
4.169 het beeld dat zij brengt
hoe kan hij anders dan bekennen
dat zij hem geen andere keuze laat
dan overvol het vuur erkennen
dat zij voor alle leven staat
doorheen het wapen van
verschroeiende overgave
heden weet hij immers dat
eens zij zijn hart ontvangt
van enige drift geen sprake
hij zich bevrijd mag weten
van de verlokkingen des vlezes…
van dag noch uur
netgedicht
4.6 met 28 stemmen
997 het veld
in onbeslapen lijnen
nodigt me uit tot verte
tot vergeten wat dichtbij lag
en zich niet beschrijven liet
wellicht probeerde ik geluk
als woord
wie hield me immers tegen
om op te gaan in lichte zinnen
rozelaars
en herschreven stillevens
- de lucht is schaduwloos
en, zoals dat gaat, in bloei -
zo anders dan de…
Carpe Momentum
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.506 En iets wat nooit is, kan immers nooit eindigen.
Hard tegen hard.
Ik weet wat jij voelt.
Zonder woorden gebruik jij jouw handen,
Om ons verhaal te vertellen.
Zonder toekomst, zonder verleden.
Slechts puur genot en impulsiviteit.
Carpe momentum, wij zijn het heden!…
genoeg
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
660 er waren de jaren
van eeuwig en immer
met grote gebaren
de nachten doorwaakt
het leven doorzien
gedachten van wereld
omvattend vermogen
van maanden en weken
diep minnen en haten
tot dood er op volgt
maar de dagen gaan verder
onstuitbaar en dom
het zijn nu de uren
voorzichtig genoten
want alle minuten
zijn tekens van eind…
Dan toch
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
449 ik raak de plassen
het ijsvlies scheurt
in waanzinnige vibraties
van fantasie en illusies
het laatste koppige wintervuur
uiteindelijk toch gebroken
ijzig wit neigt
naar kleurig golvend licht
stilte wordt gebroken
in luidruchtig vogelgekwetter
het immer groene gras
krokuskleurig opgefleurd
aarzelend hul ik mij
in geuren noordenwind…
De mooiste plek in de hemel
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.854 Met het overlijden van Harry Mulisch verliezen zijn naasten, vrienden en fans
Een heel groot schrijver en vooral ook een bijzonder mens
Ook al was hij ijdel en vaak een beetje arrogant
Hij was immers de grootste nog levende schrijver van ons land
Voor mij blijft Hermans de allergrootste schrijver
Wellicht vinden velen mij nu een overdrijver
Ik…
Duisternis
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
661 Duisternis, ik weet het
er is zoveel over getwijfeld
ik kon de ingang niet vinden
was in de worsteling te wrang
voor eenzijdig niet beminnen
en ik hield het beetje licht ook vast
in mijn grijpgrage vrouwenvuisten
vol onbegrip, maar met vertrouwen
dat onze vergissing niet blijvend was
of weg zou kwijnen in de tussentijd
ik hield immer jouw…
Alcolollig muziekcafé
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
485 Klaarblijkelijk werd
het geen koffieconcert,
immer alcohol vulde de maag.
Van blaastesten wisten
champagnefluitisten
geen moer, ook al bliezen ze graag.
Muziekstukken schonken
genot. Men werd dronken
en speelde een stuk in z'n kraag.…
familie
netgedicht
3.5 met 24 stemmen
772 en zie
daar zijn we weer tezamen
om de afstand af te leggen
met een steeds zwijgzamere verbeelding
misschien zullen we weer vertrekken
en verder leven
achter het gebarsten raam
van de stamboom
het schateren hebben we immers
achtergelaten in kinderlijven, geen kus meer
die nog vruchten schudt
uit het koele water dat tussen ogen…