958 resultaten.
Thuis op deze aarde
netgedicht
2.4 met 16 stemmen
404 Het ruisen van bladeren
filtert het lawaai, totdat alleen de hartslag van het bos nog overblijft.
Mijn vingertoppen tasten
naar mos, een textuur die langzaam de
wirwar in mijn hoofd tot rust wrijft. Ik spreek niet om
begrepen te worden, de eik stelt geen vragen, hij bewaart mijn stilte.…
Je weet nooit
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
201 En soms
is precies dat ene zinnetje,
tussen alle ruis en haast,
het begin van iemands
opnieuw.…
Bezige bij
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
140 Onder de warmte van
een zomerse dag vindt haar vlucht
een eigen ritme, alsof het ruisen van gras en
wind samenkomen in een taal die alleen het leven kent.
Op een laatste bloemkelk
rust haar kleine gestalte, een moment
waarin de tijd zich opent, alsof alles wat bloeit en
groeit zijn eigen stille ritme mag behouden en zachtjes verder leeft.…
Waar het water zwijgt
netgedicht
3.2 met 15 stemmen
186 Hier hoeft de ziel even helemaal niets te dragen,
gevoelens mogen rusten als een boot in de luwte,
de ruis van de wereld lost langzaam op
in de oneindige ruimte tussen het groen.…
Rottumerstraatnaamplaten
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
473 Rottumerplaat en ook Rottumeroog:
bewegwijzering zal je daar niet helpen.
Je raakt verdwaald tussen de kokkelschelpen
of valt over een vogelbioloog.
De Bomansboulevard die kust het wad
en verzandt langzaam in het Wolkerspad.…
Vóór de regen
poëzie
3.4 met 25 stemmen
3.892 Een ruisen, vreemd en zacht,
Heeft mijn onrustig hart vervuld
Met bang, verlangend ongeduld,
Naar 't geen de stilte bracht.…
Alleen en niet alleen
hartenkreet
4.0 met 15 stemmen
2.023 In dat grote bos alleen
Wandelend langs stille paden
Een ijle stilte om je heen
Je in niemandsland wanen
Kijk een vogel in een boom
Die je op je tocht vergezelt
Het lijkt haast een droom
Je lijkt wel uitgeteld
Zachtjes de wind horen ruisen
Door die hoge kruinen heen
Je eigen gedachten doorkruisen
Alleen en je voelt je niet alleen
Honderd…
O nacht
poëzie
2.7 met 17 stemmen
2.573 Ondertussen lijs en zacht
door de kruinen van de bomen
lichte windjes ruisen komen
in het stille van de nacht.
Al met eens geeft alles acht,
alles zwijgt en Godwaarts klemmen
door de stilte wondre stemmen,
’t lied des zangers van de nacht.…
De muggendans
poëzie
2.4 met 14 stemmen
2.766 Zij draaien, zwaaien blij vergaard
In 't dalend hemellicht,
Zij ruisen, kruisen dicht geschaard
Voor mijn verrukt gezicht.
En blijdschap hier, en vreugde daar,
Men ziet het iedre dag;
Des stem ik nimmer de eigen snaar
Op somber wee en ach.…
Vandaag in Den Oever gewandeld,
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
488 alwaar het ijs tegen de pier omhoog groeit,
zoals mijn gedachten weleens tegen de klippen,
waar ik deze vroeger dan liet hangen te drogen
om ze bij laag tij te laten vervlieden
met het ritme en de ruis van de regelmaat,
maar welke ik heden ten dagen durf voor te dragen
voor beschouwing en beminning,
het zij op papier, het zij in mijn hoofd,…
Het Leusveld
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
559 verstilde dronkenmanspraat
spechten tikken in gedachten de jaren terug
terwijl uilen de nachten bewaken zoals voorheen
de landweg van Hall naar Brummen wringt zich
over dit vorstelijke tapijt van weleer
niet ver weg klotst het bier van nu
in het vaatwerk van 'De Vroolijke Frans'
waar wild en aangeschoten nog immer wonen
door het geboomte ruisen…
chrisanthemum herinnering aan mijn moeder
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
851 geel en rood en blauw bevrijd
je glijdt door jouw laatste sneeuw
zuiver wit in grijze tinten
je bijna levenseeuw
een veld van witte hyacinten
begin en einde van een leven
een lange weg afgelegd
kracht heb je ons gegeven
mijn lieve moedertje heel oprecht
deze nieuwe stilte is niet stil
is niet onwezenlijk, is niet pril
het zachte ruisen…
Kloostertuinboom
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
693 'Wij moeten worden als de bomen, die luisteren in de diepe grond, dan zal een ruisen door ons stromen en alle bladeren worden mond' Willem de Mérode
Net als David de dromer zat ik soms uren
in mijn speciale kloostertuinboom
uit te rusten, want ik had wat te verduren,
ik leefde eerder in een nachtmerrie dan in een droom.…
De bladeren
poëzie
4.2 met 4 stemmen
2.096 Nu lopen alle blaadjes in
het zonlicht langs de wegen,
Nu dansen zij hun rondedans
de mensen voor de voet,
Nu ruisen zij hun vrijheidslied
de oude bomen tegen,
Die weten, dat het bladervolk
zo 't elke jare doet.…
windwiel
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
650 het middelpunt
altijd draaiend om zijn as
met twee kappen aan de rand
luistert hij listig naar de wind
volgt zonder protest een richting
past steeds zijn snelheid aan
hij zorgt voor moestuinstroom
je maait, je snoeit, je maakt
je zelfgemaakte groentes klaar
je versnippert zelfs je takken
je hoort hem suizen, zo zacht
als het ruisen…
Muziek der sferen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
487 Shakespeare
kunnen wij niet horen
zo meenden ook de Ouden
inzonderheid Stoa-adepten,
vertrouwd met de gedachte
- voor het eerst geopperd
door Pythagoras -
dat de planeten in de
harmonische regelmaat
van hun ecliptische
bewegingen
de snaren tokkelden
der wereldharp
en door het universum
wonderbaarlijk muzikale
klanken lieten ruisen…
404 Hart Niet Gevonden
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
479 Een kinderlach ontvouwt zich
als gloeidraad door het park—wij zijn
allemaal touchscreens en aangebrande toast,
half gezongen hymnes, ruis tussen de stations.
---…
Waar het wonder klein blijft
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
471 Ik hoor het ruisen van de
bladeren, die al hun kleur hebben losgelaten,
en toch bewaren ze een laatste, fluisterzachte herinnering,
die de opkomende, scherpe wind verwaait over het glooiende landschap.…
Wanneer mijn ziel winterslaapt
netgedicht
2.4 met 19 stemmen
641 Het donker proeven als
voedend mos, hier weegt geen oordeel
en telt geen tijd, tussen mijn wortels herstel ik broze
dromen, raak ik de ruis van de buitenwereld los en laat alles zakken.…
Het geluid van stilte
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
490 Ik sluit mijn
ogen en trek de grens, tot de ruis geleidelijk in adem verandert.
In deze leegte hoor ik
pas fijne nuances, het fluisterende
suizen van mijn eigen bloed. Niet langer overspoeld
door wat moet, maar langzaam drijvend op de cadans van diepe rust.…
Wachten op de rimpel
netgedicht
1.8 met 11 stemmen
465 Hij staat stil en
laat de ruis langzaam zakken, tot het water weer zijn bodem toont.
Zijn fijngevoelige, ontvankelijke
blik weeft stilte uit lucht en beweging, en
vangt de fluistering van riet en insect. Wat voor een
ander slechts een schaduw blijft, wordt voor hem een teken van leven.…
Rode paardenkastanje in lentebloei
netgedicht
2.1 met 17 stemmen
945 Onder je brede, lichte
kroon verschuift het licht vertraagd,
alsof de dag nog even wil luisteren naar wat in
mij onuitgesproken blijft en aarzelend vorm zoekt in het ruisen.…
Gewone plataan in zomergroei
netgedicht
2.0 met 8 stemmen
332 Onder je brede, open
kroon verschuift het licht vertraagd,
alsof de dag nog even wil luisteren naar wat in
mij onuitgesproken blijft en aarzelend vorm zoekt in het ruisen.…
Wanneer de berm verstilt
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
392 Het is de rust die spreekt,
nog voor ik haar zie: een trilling in stengels,
het ijle ruisen van grassen die elkaar loslaten. Een late
vlinder zweeft nog even voorbij, een laatste teken van wat hier leeft.…
De kracht van stilte
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
796 Dat is helemaal niets mis mee daar
ze geen enkel vorm van geluid of ruis voortbrengen
maar veeleer zich laten meestromen met emoties en/of gevoelens
van waar het einde nog niet is geschreven of gesproken zowaar een diep geraakt.…
Stilte
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.137 Ik wil de stilte voelen
en isoleer me ver van huis
bij cultuur, afstand en eenzaamheid,
de stilte bevat nog ruis.
Ik wil de stilte zien
en schiet een mooie plaat
met groen, grijs en witten
zie ‘k niet waar stilte staat.…
Zomeravond
poëzie
3.0 met 8 stemmen
2.020 Teerkreunend ruisen van de avondwind,
die langs de vlakte in zware weemoed glijdt...
O melodie uit lang verleden tijd,
waarvan ik zin noch woorden wedervind...
O rust, o stilte, blauwige avonddoom!
Doorzichtig ligt ge op verre velden neer...
Zo schouwt mijn geest de beelden van weleer
door 't wazig scheemren van een weke droom.…
De strandjurk oplichten
gedicht
2.1 met 1499 stemmen
131.174 Het droge zand schelpt je nog omstandig haar nee maar de weerstand
in de scène is een kronkeling van eerdere acteurs, het ritmische breken
van de bruisende golfslag wil al dat springtij van ons, een hoogwit ruisen,
het kabaal, namelijk, van de stilte beukend op het witte, mensvreemde strand.…
Verbond van wrede intenties
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
594 en schoon weer spelen
met mijn machtige prachtige snoeischaar
het treft me diep
mijn tien maand oude dochter schiet me
door het hart
de eksters storten zich al neder
op een vers bereid maal
afgrijzen van de onschuld dat in mijn bekken waart
ik wend de blik af
en sluit de achterdeur definitief achter me
ik ga straks naar de ruis…
LOSERS
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
739 Voor wie 't ruisen van de bossen
ongelijk aan dat der zee is.
Die de schoolbanken vernielen
en hun balpennen verslinden
Indonesië, tot woede
van de leraar, aan de Zuidzee
bij Somalië bevroeden
dromend over Tamarinde.…