Netgedichten

netgedicht (nr. 88.180):

Het geluid van stilte

Storm raast door het raam
ik sluit mijn ogen heel zacht
adem brengt de rust

De wereld dondert
door de open ramen, een storm
van kleuren, geuren en stemmen. Ik sluit mijn
ogen en trek de grens, tot de ruis geleidelijk in adem verandert.

In deze leegte hoor ik
pas fijne nuances, het fluisterende
suizen van mijn eigen bloed. Niet langer overspoeld
door wat moet, maar langzaam drijvend op de cadans van diepe rust.

Hier is de stilte geen
lege afwezigheid van geluid, maar
een brede bedding voor vergeten beelden. Elk klein
detail krijgt weer zijn plek, bevrijd van de milde druk van het felle licht.

Mijn innerlijke ziel laad
ik op aan de trage trillingen, die alleen
in de diepste kalmte hoorbaar zijn. Gewapend met deze
zachte, breekbare kracht, stap ik de bruisende, luide wereld opnieuw binnen.