1960 resultaten.
Wormgat
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
983 ooit had ik de levensvorm
van een astrale glitterworm
dreef ik grensloos in de ruimte
om er dansend voort te gaan
geen vaste grond noch hard bestaan
en ook geen vleugels nodig
voor een gang door mijn heelal
nooit zou ik ter aarde vallen
zo oneindig licht
werd enkel waargenomen
als een felle schicht
in wolkenloze nachten
zonder zware…
Einderloos
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
737 de dagen langer dan ze zijn
kleur het zonlicht net iets feller
maak de schaduwen wat kleiner
en meng wat roze door de lucht
aquarelverf verbind ik met olie
zodat zachtheid langzaam uithardt
tevredenheid lak ik af met hoogglans
waarna ik me spiegel in het beeld
geen lijst beperkt mijn levenswerk
het blijft eeuwig open ter aanvulling
oneindig…
de Eusebius.
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
426 hier-
vandaan. gewoon nu
op deze zomeravond
gelig verlicht, ik zie
het aan, als een uitge-
stoken telescoop, in
drie delen, eindigend
in de donkere spits,
god is heilig, de punt
wijst naar boven. ik
zie de haan niet, niet
in het donker, de maan
staat eenzaam in die
bolle blauwe ruimte
en god wacht in die
oneindigheid…
het juk van verdriet
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
624 ruw trek ik mijn stinkende huid uit
schraap de gaten waarin een oneindige ruimte
de kruisen bevochtigt
van doden die hun buiken aanschouwen;
glasachtig in het spreken
ik doorsnijd de woorden, geef vorm
met dezelfde beweging waarmee mijn hart
werd doorboord
en trek het ongedierte
uit de zwarte vlekken, opgezwollen tot afkeer
van…
Onbegrepen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
596 God heeft mijn diepste wezen geraakt
Ik voel mij een pelgrim
op zoek naar het oneindige
een innerlijke kracht
die ooit het heelal
in beweging bracht.
Nu nog onderhoud God
de schepping en
maakt iedere dag
sprankelend nieuw
voor hen
die zich geborgen voelen
in de stilte van
het heelal.
O! ELENA...
mijn GELIEFDE...…
Voorbij
hartenkreet
2.9 met 8 stemmen
1.456 lucht zie ik sterren
Een heleboel
Elk met hun eigen ziel en verhaal
Maar samen vormen ze een geheel
Ik voel het gras in m’n nek kriebelen
Moeheid overwint en ik doe m’n ogen dicht
In de duisternis zie ik nog steeds de sterren
Ze roepen me en ik wil heen
Weg van hier, weg van alles
Ik adem nog één keer diep in
En word meegevoerd
In het oneindige…
He toog
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
647 van ratio rimpelt
een levende reflectie
het bewustzijn van een landschap
in adagio
door het oog van de vulkaan
keert materie zich naar buiten
er is geen regen die vertroebelt
of overspoelt
slechts de ruimte is omarmd
door de ogen van weerspiegeling
de zin van het doorgronden
wordt overstemd door zuiver stilte
essentie zeeft oneindigheid…
de val van eenzaamheid
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
620 wakker in een droom
wil ik uit
de wereld stappen
voorzichtig
een stapje over de rand
en dan
dan zal ik vallen
vallen
tot ver voorbij
het diepe
vallen
zover
totdat ik zweef
zweef
in het oneindige
het vochtige van
troost
één word met mijn wens
als een onzichtbare kring rondom
stilte
afgesneden
van de richtingen
die mij niet toebehoorden…
De vier elementen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
813 De Psychoticus beleeft
zijn waarneming zeer tragisch
Hij leeft zijn mythe en
tot groot verdriet van
het Hermetisch Kind in hem,
wordt hij de Cynicus die
hij tracht te vermijden,
maar niet kan verlaten
De Psychoticus gaat
de Cynicus haten
Het is balanceren en schuiven
met gegevens
Een oneindig leven
is er nodig, om
de som der delen
hun…
slenteren
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
527 spiegelruiten etaleren averechts
mutsen, wanten, gezichten achterin
vooraan de uitverkoop, één- tweemaal
minder dan gewoon
er lopen mensen langs de ruggelingse kant
ze kijken mee vooruit, oneindig
in de straten waar nog immer winter kleeft
voet voor voet
verkoopt de dag haar kuren
als we samenkomen droomt een avontuur
zijn eerste schemeruur…
Zonnewende
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
715 op zoek wat dit doet gedragen
zonder centrum ben ik niet
zonder binnenkomen klopt het niet
zonder verliest het snel
kan ik zijn bij die zogenaamdheid
of bedoel je
spring ik uit het zaad
dolgedraaid door het rad van avonturen
in het onbekende van mijzelf
maakt het van de ander los
vreemdeling draag mijn last
die ik voel jukken
leegte oneindig…
Streept horizon bol
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
534 laat me maar drijven
op een oneindige zee
oeverloos deinen
met eb en vloed mee
de wind
als mijn vriend
golven als huis
in hun eeuwig geruis
heb aan de hemel
mijn leven getekend
met wolken in buien
en regen als sluiers
daar waar zij raken
de lucht en het water
streept horizon bol
eist bestaan weer zijn tol
want grenzen verleggen…
Hellend vlak
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
556 het onbeduidende
voor haastige passanten
de druppelen zijn er pover
een kristallen kwetsbaarheid
water in kleinverpakking
het duin bedrijft toverij
kneedt zand tot kleur
oude wind tot steel
in dampige sluiers
ontmoet ik een jonge bruid
in mythisch licht
ze nodigt mij voor een eerste dans
op een vloer die helt
naar serene oneindigheid…
cluedo
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
537 een oneindige vlakte
hier en daar een struikje,
rotsblok
er stroomt een beekje meanderend
in één van zijn lussen
een lege fauteuil
plompverloren neergezet
de zon schijnt
een zwoel briesje kietelt receptoren
op het bijzettafeltje
een asbak en een glas cognac
halfvol
op de grond een manuscript
onaf
de gsm met een open smsje
ligt aan de…
tot het einde der tijd
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
1.079 Als sterren langzaam komen,
dan heb ik jou zo vreselijk lief
zo ongelofelijk en intensief,
oneindig en volkomen.
Dan droom ik tot de morgenstond
tot nachtelijke geluiden zijn verstomd,
mijn hart begint te zingen.…
Zusterland
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
437 Kinderen van aarde en wolken,
geboren met een wil te gaan of te staan,
vrij de weg te kiezen, langs alle volken,
langs de stroming van de grenslaag te gaan,
op het spoor van brieven zonder woorden,
met foto’s kreukbaar vergeeld
in de zon van oneindige oorden,
als globale nalatenschap, ongedeeld,
op de tast, zwaaiend in ’t rond,
schuifelend…
Wij
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
502 de dagen wiegen in voorlopig getreuzel
verdoven de pijn van het eenzaam
oorverdovend langzaam ontwaken
uit een zekerheid dat wellicht verlaten
van ooit tedere warmte niet anders kan,
verandering en het haast vaste weten
dat duidelijk in mij weerklinkt
ga beginnen met beminnen
wat ik als landschap heb geschilderd
mezelf en elk ander oneindig…
Hersenanatomie
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
591 rapporten van
Collegae lees in die
Overbekende Latijnse
Benamingen - besef ik
Dat ook mijn moeder
Stof was waarin ik jaren
Lang gewoond heb - en zie
Mijn eigen definitieve
Afwezigheid - want ook
Ik besta daar niet meer
Ben voorgoed vertrokken
En kom terecht in een
Koker van kolkend
Water in peilloze
Diepte waarin ik
Oneindig…
Ondergesneeuwd
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
462 Zie beelden van
Ontelbaar vele
Auto's strak
In het gelid
Op Chicago O'Hare
In bevroren beweging
Gevoelloos wachtend op
Bestuurders die
Misschien wel net als
Zij vastgevroren zijn
In de oneindigheid
Van de poolwinter -
Meer dan vijftig
Onder nul is het er,
En ik denk aan
De vlammende ambitie
Die in mij leefde,
Verlangen…
Geborgen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
598 Maar alles is oneindig teder
en steeds licht het weer anders op,
al moeten we doorheen het duister
en staat ooit alles op zijn kop,
toch wil ik dankbaar verder gaan
al is er droefheid in ’t bestaan
en huil ik zacht vanbinnen.
Ik leer langzaam beminnen;
al blijven ook de zorgen,
ik voel me diep geborgen.…
Luchtstroom, adem, wind
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
450 Anima, Spiritus -
Ziel en geest die
Ten diepste in dit
Lichaam wonen en mij
Maken tot de mens
Die ik ben -
Worden geprikkeld door
Wind en lucht,
Gedachten ruimen met
De wind die waait uit
Het verkoelende oosten,
Bewegen mee met het ritme
Van mijn adem aangeblazen
Door de deining van de
Oneindige zee in het westen -
Windstilte…
Vrije vlucht
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
721 Dan breekt de lange vlucht
naar eindeloze vertes aan
waar ver van aards gewemel
de ware vrijheid wacht
door het diepe van de nacht
naar de oneindig blauwe hemel.…
Lettervelden
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
457 Letters dwalen over lakenvelden
waar mijn gemis als liefde is
en haar afwezigheid als de zee
omdat het waaien soms oneindig lijkt
en komt ze terug, dan zijn we samen
in bed met de meest innige liefde
liederlijk in de eenvoudige vorm
van lusten zo onstuimig als kusten
waar ik mijn letters laat verdwalen
totdat zij verdwijnt in de annalen…
wit (voor J.Z.)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
533 hij schildert
de woorden uit
brengt ze in alle
kleuren bijeen
het onzichtbare licht
laat ons alles zien
in een gedeeld zwijgen
buigen de trage schemering
en hij voor de stilte
van het leven
het witte hart hangt
in de oneindige ruimte
de mooie woorden
moeten weg
kleuren verdwijnen
lossen op in witregels
er is niets van
het hier…
Ons hout
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
577 Ons houden van is hout geworden
verschoten door het leven
vervolgens is het koppig en ruw
met onrust ingewreven
Ons houden van is hout geworden
zilt van de oneindige traan
het haalde het zoete uit datgene
wat eenmaal was ontstaan
Ons houden van is hout geworden
verweerd door het verleden
geblakerde nerven relateren aan
hoe vurig het…
Blind vertrouwen
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
543 Ik zie, ik zie wat jij niet ziet
en het is alles maar ook niets,
de kleur van het licht
en haar oneindigheid.
Voorbij het zwart
achter verre horizonnen,
waar de tijd is in te halen
en je weer hetzelfde zag,
om vervolgens te beginnen
aan een nieuwe zelfde dag.…
in gedachtenis, Wim Brands
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
738 telkens zeer
als een dichter de nacht opzoekt
om de ochtend te mijden,
heb zijn ogen
niet zien lijden
hij had wel iets dat mij raakte
en heb vaak zijn rug zien buigen
ook diepte in zijn woorden gehoord
die zijn lippen teder maakten
was het een mokerslag van de duivel
op een wellicht niet verwacht moment;
de muur is dan oneindig…
Gefluctueerd tot fiasco
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
484 Tijd doorgaans niet te stoppen
hoewel een stopwatch zelfs
de snelste negeert
na deze eerst punctueel
subliem te hebben vastgelegd
Daarentegen niet af
Tijd, ontegenzeggelijk
een enorm gevaar in deze tijd
Vooral een gebrek aan tijd
registreert
onze onrust bij het zien
het registreren van een over
ons gekomen
tijd
die nimmer oneindig…
De paarse heide
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
533 En ieder klein, heel klein paars kelkje
vertelt me over leven dat oneindig verder gaat.…
Voorjaarsoase
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
522 ik heb ze zien rijden
stoere mannen van weleer
beijsde baarden en haren
blik op oneindig en meer
langs berijpte rietkragen
kraakte vervaarlijk het ijs
spiegelde zwart dat de
immense diepte aangaf
het lijken wel dromen
uit mijn subtropische tuin
waar op beschutte plaatsen
al even de lente wil zijn
het sombert in deze
donkere dagen…