Alle inzendingen

De avond valt in blauwe sferen, het laatste zonlicht op het tapijt dat stil in deze kleine kamer ligt— alsof er geen lucht is, en geen adem. We moeten nu gaan, beste vriend, het afscheid valt ons zwaar. Neem jouw rugzakje maar mee, en twee rollen toiletpapier. Het is echt lachen geweest met die kolderieke humor van jou. De rivier roept…

Ceci n'est pas une rime Al rijmt het volgens schema En schuilt daarin de kiem Voor het gemiddelde poëma Geen beeldhouwwerk van woorden Rondom diepzinnige gedachten Die des dichters rust verstoorden En diens zielepijn verzachtten Slechts wijsheidjes voor tegels Met één doel aan elkaar gelijmd In inhoudsloze regels Zodat het volgens schema…

Ik kwam van school, zette mijn fiets in de schuur. Door het raam zag ik jullie staan, alsof de kamer iets wist wat ik nog niet wist. ‘Ga even zitten, lieverd,’ zei mama. Maar ik bleef staan, geleund tegen de tafel, toen zij vertelde hoe weinig tijd er over was. Ik zei alleen: ‘O.’ Niet omdat het klein was, maar omdat ik geen woorden…

In het Drimmelse spijshuis aan rivier de Amer bewonder je langs glijdende vrachtschepen en zeilboten der woelige wereld aan de overzij zetelt wildernis van de Biesbosch genieters van spijs en drank worden hier verwend met uitzicht over drukke watervreugde naast stille groene ruigte.…

Verjaren is dansen door de tijd, een pas naar wat nog komen gaat, een glimlach naar de toekomst, een warme blik op wat je achterlaat. Je danst langs herinneringen, langs mensen die je nooit vergeet, langs mooie dagen, soms wat verdriet, langs alles wat je heeft gevormd tot de mens die je vandaag bent. Soms gaat het licht en onbevangen,…

met mildheid van schreden zachtheid van tandeloze wolken regenloos tot hemel als wisseling van denkbeeldige wacht hedendaags bezongen nog onvoldragen tot meimaand dit is werkelijk nieuw leven…

De horizon kleurt langzaam klaar het diepste zelf is zuiver waar de wind fluistert wat de stilte al wist de morgenstond verdrijft de mist Een nieuw en helder spiegelbeeld ontwaakt terwijl het oude denken langzaam staakt de woordenstroom zakt in de weidse oceaan de pasteltinten van een droom breken aan Het is de erosie van de trotse geest…

In een diepe late-night mix van oerwoudstammen jazz dreunen dreigend de tam-tams hypnotiseren wajangspelers bedwelmend als de gamelan dan laaien vlammen uit de lava van java's halfdode vulkanen in de voorouderlijke ritmes schemerend in een verzwegen raadselachtig en obscuur halfduister en zwartwit enigma weliswaar verborgen…

Ze had het over weefsel onze gemeenschap als er iemand wegvalt door overlijden bijvoorbeeld dat dit dan voelt als iets wat kapot, een gat of een steek beschadigd Ik dacht na, ja! Maar ook een weefsel dat zich hervormt, vanzelf, zoals je lichaam zich elke nacht herstelt, de dingen, organismen zich hergroeperen En zo snel…

Mijn leven kende vele ups, Daarnaast ook nog downs. Het meeste ik genoot Van m’n leven op deez kloot, Was de liefdes ik ervoer. D’eerste kwam van mijn moer, En van vader, zus en broer, De mooiste van mijn lief. Daarnaast een caleidoscoop Van ontelbre ervaringen, Zowel groot als heel erg klein, Zowel langdurig als kort. Ik ben over…

Nevel op het pad door de takken breekt het licht een vogel zwijgt In het prille morgenlicht drijft een nevel over het pad, een bijna onhoorbare stilte tussen de bomen, waar het water glanst en de opkomende zon geleidelijk door de takken breekt. Langs brede oevers rusten bloemen in het zachte gras, hun pure kleuren dragen dauw die nog…

De luitenant-kolonel is een held Het is moeilijk leven met een verlies Dat roept vragen op Over zijn minachting van mensen en de grondwet Gelukkig hebben de winnaars verloren Ze trokken zich terug uit de vlakte waar geen eten is Zo kregen de kolonelisten hun zin Ze zijn geen slechte verliezers Uiteindelijk hebben ze gewonnen Maar…

het klimaatactivisme wordt graag verkocht als hoop, enige moed en eigen idealisme uit overtuigende liefde voor de aarde gaan we de straat op, de aarde heeft geen liefde nodig ze is geen moeder die we moeten redden, geen treurende weduwe die op ons wacht zij heeft nooit om die familierelatie gevraagd het is een kolkende bol vuur die al…

angst die zich voltrekt in het onzichtbaar zijn van beelden, ontdaan van dat spektakel raakt vervreemding het slot dat piept en kraakt terwijl zij hem op de keper beschouwt zij raakt de snaren in zijn stem-gedrag, het wild in zijn ogen is rijp voor de slacht, het vangen van eenhoorns is een kunst, een kunst die laaft aan zijn spraak dat in…

Pan, tot de rand gepompt water, een anker, zanger van butsen sist op geblakerde staven. Steken droog hout in de stapel, brengen de koude tot kook, vatten smoezelig weefsel, zij tillen het bijna ontilbare op. Rennen dan rond met wat ziedt, roepen woest van gevaarlijk plezier. En de vrouwen, de jonge, van blozende benen, van stro in bruisende…

Het schip voer af. - Zij oogde ’t na… Het zonlicht ging met hem! Nog hoorde zij het laatste woord Dier jonge, diepe stem: ‘Tot weerziens, Moeder!’ - En zijn kus, Die op haar lippen brandt, Zijn blik, die lang de hare zocht, En ’t wuiven van zijn hand. Zij bergt het alles in heur hart. Geen dag, geen nacht gaat om, Of voor haar ogen rijst…

Vooral bij de taalkundige snoodaards die missen de boot blijken de scheldkanonnades zeer groot…

Wat zou ik met mijn boodschappen gaan sjouwen Flink leverde ze bij mij aan de deur Nu hoor ik nieuws dat ik oprecht betreur Ik kon ze met mijn data niet vertrouwen Ze zijn gehackt, en ík moet gaan betalen Een nare situatie dus, flink balen…

De zonnebloemen bijna uitgebloeid De herfst klopt aan de deur En langzamerhand verliest in de natuur alles weer haar kleur. Alleen het rood van de liefde blijft en voor wie het wil weten Vanavond heb ik met mijn liefste nog lekker mosselen gegeten.…

Het is al laat. De schaduwen vallen over de wilg bij het water en de kou strijkt langzaam langs de oever neer. Je moet nu niet meer denken aan de hand van weleer, die zo graag beelden op het doek had willen schilderen. Dat is voorbij. Het duister eist zijn eigen stilte op. Kijk liever hoe de zwaan daar glijdt, geruisloos, een bleke schim die…

Een zonnig najaar voelt als een dierbare schat Weer een dag mooi weer gehad Maar morgen druipt het kletsnat van de bomen Vast en zeker weer op die loerende kat Die het op het late vogelnestje voorzien had Met zijn mooi getekend zwart wit velletje Grote lieve groene mysterieuze amandelvormige ogen Sluipt hij geruisloos onder de bomen zonder…

Ik heb helemaal niks met engeltjes, En toch koester ik er twee, In kerststukjes die ik kreeg Van mijn helaas overleden vriend. De ene staat te pronken naast de TV, En de tweede waar ik eet, Zodat ik er altijd eentje heb in ’t zicht, Niet dat ik 't zie als mijn plicht, Maar omdat mijn vriend weer even Bij mij lijkt, en dat doet…

tot hier is waar breedte zich tot lengte verhoudt als functie van verwijdering of nadering de eerste stap een zucht van oosterlengte als reis door wandelgangen hartzeer ten spijt diepgang kent een einde weerzien een begin -zo’n beetje vanaf hier…

Zwerver zonder spiegelbeeld je wilt naakt zijn, aan de warme kant, onder de koelte van wit katoen Zon zindert over het land ik fantaseerde dat je in mijn wezen woonde Een jongeman nog, spelend in het rulle zand zoals de jeugd zich langzaam aan mij toonde: onhandig, en met bloemen zonder taal.…

ik verlang niet naar verre landen maar naar zwarte koffie in de vroege morgenstond vers brood dat kraakt onder het mes naar zonlicht dat op de houten tafel valt waar we aan op lange zomeravonden met een lach en traan proosten ik verlang naar niets dat glanst van ver— alleen dat kleine dat is genoeg…

ik kan me niet verschuilen achter mijn huid die zonder woorden twijfelt aan het nut om te gaan waar ingetogenheid de mot is uit een oude klerenkast bezijden het reliëf dat me steunt in elk willekeurig uitgehouwen daad raak ik uitgespard in de ring waar ik mijn gevoel leerde te doven en vuisten te laten vlammen nu is de tijd naadloos aaneen…

De buren komen steeds dichterbij Uit de flat en van de huizenrij Met koffietje pannenkoek en babbel Gooit het heil leger eenzaamheid te grabbel Aanzien of geld speelt hier geen rol Lekkernijen warmte alles zonder tol…

De reizende mens schiep de herberg, later ook het café en hij zag dat het goed was De wouden zijn gekapt, de bomen verzaagd, vertimmerd en geboend - een bank waarop ik zit achter in het café bij mensen die over de bijzonderheden van hun leven praten en mij vragen wat ik weet van mijn werk, is het meer dan wat ik doe? En tot waar reikt…

Maanlichte nacht overhuifde de rustige kabbelzee waarop een statig zeiljacht koerste naar Zuid-Engelands kust langs Dovers witte rotsen slopen zwarte gestalten naar de vissershut waar licht trilde weer verzakte in de kleine woning van ruwe balken en planken vonden hertog en markies veilig onderkomen bij mensen van het ruige leven…

Grens Het is ochtend De wijzers op één lijn Bewapend met vlag Alerte focus Speurend naar de drempel van de horizon Vurige passie De kalklijn vervaagt Een blik terug in de tijd Een duizelingwekkend besef Een teken Een voorbode Hier trek ik de lijn Buitenspel!…