Alle inzendingen

hoor daar is het weer het alweerbericht de alweerverwachting een nieuwe Desert Storm na bommenregens zonder doel die met grote precisie alweerlozen definitief evacueren naar de andere wereld het grote niets de alweerspiegeling van toen en toen en toen toen alweermannen zich ook alweergod voelden en alweerklinkt fighting for peace…

De beroemde operazangeres Tosca Traviata Tristessa Tortellini zong gisteren de passionele aria "Nessun Dorma" van Puccini achtereenvolgens in 27 talen, genoeg om het Guinness-boek te halen, want ze zong op het Rode Plein, geblinddoekt en in monokini ...…

Hoe mag ik opgaan naar Uw huis Heer naar Uw tempelwoning Om daar te zingen tot Uw eer dat ik bemin en U vereer Jezus mijn Heer en koning…

Leeftijd zegt hoeveel jaren je telt, maar niet wie je bent of wat voor jou geldt. Niet waar je van lacht, wat je energie geeft, of hoe iemand de dagen beleeft. Achter dat cijfer zit zoveel meer, een mens, een verhaal, keer op keer. Soms denken we snel: zo hoort het te gaan, alsof leeftijd bepaalt waar we zouden moeten staan. Dat er voor iedereen…

Voor bijna alles heb ik mij geschaamd. Mijn nek, mijn haar, mijn handschrift en mijn naam, de schooltas die ik van mijn moeder kreeg, mijn vader die zich in een blazer hees, het huis waar ik voor vriendschap heb bedankt. Maar nu mijn vader aan vijf slangen hangt, zijn mond steeds heser over afscheid spreekt, nu hurkt mijn schaamte in een…

De bloem, door gure najaarsvlagen Verschrompeld en verdord en van de steel geslagen, Verrukt het oog niet meer; Maar als de lente naakt, de winterboei verbrekend, En langs het grazig veld de schoonste kleuren tekent Dan rijst zij schoner weer. Zo wisselt alles hier beneden: ’t Verachtelijk slijk, waarin wij vaak met huivring treden, Is dikwijls…

Als een verwelkte bloem in een vergeten tuin, zo daalt de hoogmoed af naar haar verval. Het is een decadente tocht, een traag verlies van dromen die te droevig zijn voor deze late uren. Want het leven, zo herinneren de kronieken ons, schenkt beurtelings voorspoed en bittere tegenspoed, en de tijd kent geen genade wanneer het lot voltrokken is.…

Wat de zonnebloemen van van Gogh betreft, mij ontbreekt het aan het zuidelijke licht voor jou de warme zon en iemand die een vioolconcert in blauw en geel voor jou speelt, aan drie tinten geel in een vaas een zakdoek en jouw zonnebloemen die ik in het zand leggen kan voor jou.…

Wedloop in Washington! Donald en Xi Jinping halen de banden aan voor 's werelds vree Of is hun streven toch staathuishoudkundiger en is het mikpunt de portemonnee?…

Neonlicht flikkert in een vette plas blauw baken voor een verloren ziel de tramlijnen snijden door de stad ijzer op ijzer snerpt in de kou de vroege ochtend breekt aan en dromen worden uitgespuugd Op de hoek staat een man met lege handen hij praat zacht tegen een lantaarnpaal deelt zijn dronken wijsheid met het kille licht steegjes ruiken…

Mijn bloed zingt zacht door 't gouden avondlicht, de zon verdwijnt achter de verre horizon. De wereld wordt een droom, een vergezicht, terwijl de avond langzaam verder komt. De vogels zwijgen boven 't stille land, de rivier weerspiegelt hemel, dorp en licht. De avond raakt de wereld met haar hand en legt haar stilte op mijn gezicht. Is dit…

Boven dampen van gaslicht uit stomende schepen gemeerd aan de gelderse kade staat in het uur van de wolf het alziend oog in het zenit van zijn rijzende baan In transparant water der grachtengordel weerspiegelt zich in serene luciditeit een zoete verboden lichtval die voor somnambulante halfslapende dansers meer geschikt…

Voorbij de ruis begint het echte gesprek. Niet daar waar iedereen het snel met elkaar eens is, waar woorden keurig aansluiten en de verschillen verdwijnen onder een laag van goede bedoelingen. Maar daar waar het schuurt. Waar belangen hun eigen taal spreken, waar stilte soms harder klinkt dan wat er gezegd wordt, waar…

Waarom treur ik om de afstand tussen de duinen en de zee? De zilte golven kussen het zand bij elke ademhaling van de nacht. Je bent een onbekend mysterie, zeg je? Nee, jij bent het geheim dat mij naar mezelf toe drijft. Wat ik zoek, zoekt mij.…

uit huizen waar de klok luider was dan de televisie stam ik van af, waar iemand altijd door het raam naar buiten keek voor hij de deur opendeed een grote afkomst heb ik niet, wel een moeder die vond dat je je schoenen uitdeed voor je binnenkwam ik ben allang ergens anders, maar nog steeds klop ik mijn schoenen af voor ik binnenkom…

Vanaf de hemel hierboven kon ik mijn ogen niet geloven ik stond perplex want ik zag iets geks schijnwijsheid van filosofen. Des morgens rijpte een plan iets wat voor de wet niet kan maar werk voor de heren ik laat ze creperen als lesje voor ‘t hele span. Terstond zond ik een ziel naar beneden niet zonder haar eerst te verkleden deze…

Op de vloer luister ik naar jou, ver weg in huis de geluiden blijven onderweg ergens hangen - je bidt als een vogel en ineens duiken er vragen op mij, die me verlammen (Soms zijn het jouw handen ..om mijn borsten of jouw mond ..jouw zuigende mond) Het plafond is leeg, niets te zien, alleen te voelen maar ik geef geen kik Ik hoor jouw…

Dwaalstroom in het lexicon. De hoofdweg verwaaid — wilde zaden, mondgemeen met de woestenij. Je spreekt de puurheid, gehoord in het veel tonende Brief-tijd. Vakantie-schuim. De boosheid sleept haar letters voort. De klacht haakt zich vast aan het broodmes — hoelang meet de honger? Nu, de New York -nacht, oog -in -oog met het as…

Op de straten van New York schreeuw ik Taxi! Grijp ik je bij het geel wit geel kus ik je blauw neem je in mijn jazzcafé streel ik je rood de wereld draait half een kwartslag mee dansen we in het zwart de longen uit ons lijf kleur ik je nacht naar het wit hand op Taxi! We lopen het laatste stukje…

De avond zinkt in purperen schaduwen neer bij de wilg, een slapend oog in het rimpelende, koude water. vergeten is de hand die beelden wilde schilderen, wanneer het duister zacht de oever omhelst. Daar glijdt de zwaan, een eenzame, ijzige schim, zijn vleugels dragen het bleke licht van de maan. geruisloos snijdt zijn borst door het stervende…

In dit heimweeland is iedere arbeider ooit woorden-zwerver geweest, ontheemd en zonder fantasiewereld. De storm huilt om het eenzaam huis, het venster rilt van bange vlagen, binnen verstomt het wild gedruis, de nacht verdrijft de grauwe dagen. Een zacht vuur koestert de verstilde wand, het hart vind rust, de storm ten spijt, bevrijd van…

Van Dantje naar Danny Toen ik jong was werd ik veel gepest Ik hoorde niet bij de rest Maar ik wist ooit komt er een dag Dan zal iedereen tegen mij opkijken En zal iedereen mijn naam kennen Dat kunnen ze in de Benelux niet meer ontkennen Van Dantje naar Danny Ik heb alleen naar de mensen een paar verwijten Helaas is er veel afgunst en…

Oranje ging er lekker tegenaan Een ouderwetse clash met onze buren Ze legden ons nu niet eens in de luren De Duitse trainer was ietwat ontdaan Want Jürgen zag die Mannschaft toch nog stranden En stond dus even met de mond vol tanden…

ik sta niet stil bij de wachtende al looft elke wonder mijn verbintenis tot terug in de tijd waar het wondertje in tablet vorm met smaak aan mij werd opgediend mijn weten wist van kennis bitter weinig, een pammetje voor het slapen, eentje bij het opstaan en zomaar even een pilletje tussendoor het leven gleed als gesprokkeld glas dat…

Vanaf de allereerste zoen heeft hij zich stilletjes afgevraagd wat hem zo aantrekkelijk maakt waarom hij over het strand rollen wil samen het zout van hun lijven spoelen hij steeds weer verdrinkt als hij kijkt Het moeten wel zijn ogen zijn want zo’n lijf kan toch iedereen krijgen en om zijn karakter nou op te hemelen dat zou werkelijk te…

Er woont een meisje in mijn hoofd dat is per ongeluk en geheel toevallig ze is fijn en fantastisch ze is vrolijk en verliefd. Ze is bij mij ingetrokken dat deed ze zonder kloppen. Zonder omkijken naar wat er was, geen woord over exen, geen last van het verleden, geen lijken uit de kast. Samen trekken we flesjes leeg. Een omgekeerde…

Het kind is toch zo opgetogen, het volwassen spelen is zwaar, maar moet het kind gedogen, met tegenzin, toch moet ’t maar. Ze huppelt door het natte gras, lammetjes huppelen mee, ram en ooi vinden ’t geen pas, zijn boos wat het kind dee. De zon heeft een andere kijk, schijnt uitbundig op ’t tafereel, maakt van het gras gouden tijk, ooi…

Die nacht van zelfvernedering van deemoed aan de dodensponde in een gestage preveling; "vergeef mijn zonden." Van pogen, dat mijn leven, al mijn zijn ik u uitgeven konde en woorden mij niet kwamen dan "vergeef mijn zonden." Een simpel woord van leniging het enigst, wat ik heb gevonden, waarin mijn ziel uitwenen ging "vergeef mijn…

‘s Ochtends heb ik moeite mijn bed uit te komen, ‘s avonds om er in te gaan. En iedere nacht moet ik minstens een keer plassen. Ik hou van mijn vrouw, we liggen lepeltje-lepeltje; van andere vrouwen droom ik nauwelijks meer. Schaamteloos draag ik pyjama’s en pantoffels, ook maak ik graag een kuiertje. Ik verheug me niet meer zo op feestdagen,…

De avondnevel maakt alles zacht doet bomen verdwijnen. Die mag ik zelf verzinnen. Want er is geen verte. Er is alleen nu. Een lichaam tot stilstand. Een naakt veld. Mijn woorden als wapens afgedaan. Straks komt zij! Onbedekt, een groot, haast oranje licht. Tot die tijd blijf ik hier. En weet hoe stil de wind kan waaien.…