Alle inzendingen

De avondnevel maakt alles zacht doet bomen verdwijnen. Die mag ik zelf verzinnen. Want er is geen verte. Er is alleen nu. Een lichaam tot stilstand. Een naakt veld. Mijn woorden als wapens afgedaan. Straks komt zij! Onbedekt, een groot, haast oranje licht. Tot die tijd blijf ik hier. En weet hoe stil de wind kan waaien.…

Vallende goudgele bladeren, zon, regen en soms een vlaag van wind. Lucht die door de kleren blaast, geuren waarin het hart zich vindt. Gevoelens niet altijd te verklaren, die diep van binnen naar boven raken. Ze zoeken een weg door alle aderen en zijn alleen met troostende vergezichten te bedaren. September, maand waarin ik werd geboren,…

Wie ooit de tocht door de krochten van de hel heeft gemaakt kent de smaak van zwavel en weet dat spreken daarover heroverde adem benemen kan De handen uit de grond rondom je enkels die branden het onmogelijke pad dat omhoog leidt in de hoop op verhelderend licht zonder zicht op de verlossing Iedere afzonderlijke stem van een halfdode…

Ik droom van een kust waar azuren paleizen verrijzen tussen de duinen loom en goud verbrand waar zilveren meeuwen in een kille cirkel reizen boven het schuimend lijkbeeld van het zilte strand De dennenbossen spuwen hun bedwelmend parfum terwijl het kinderspel verstomt in de felle zon vliegers als dolle zielen in een doods vacuüm zoeken de hemel…

Een scheuren in 't oude en zware, het schip dat breekt uit het diep. Ik voel het vuren, het klare, dat lang in de diepte sliep. O, de winden die hoog opwaaien, de wegen zo groen en zo vrij! Zie de meeuwen die zwenken en draaien, een nieuwe morgen in mij. Geen stilstaan meer in de schaduw, geen vrees in het zilveren licht. Mijn borst is van…

Dat de verkiezing dit jaar eerlijk was Kon ik je van tevoren wel vertellen. De uitslag was niet moeilijk te voorspellen, Voor Poetin loopt de Rus graag in de pas. Want Russen die hun ware mening geven Die spelen - eerlijk waar - daar met hun leven.…

De liefde smaakt zoet, Liefde krijg je nooit genoeg, Je wilt altijd meer.…

Wat is het heerlijk om schuim te zijn met zijn allen, grote plukken hongerig mensschuim, een mist van leven, en ik een vlokje in eigen kleuren, ik moet even met mijn zieligste stem mijn beklag doen en blazen dat ik er ben, ik los veel te vroeg al op niet zoals toen ik net geboren was en groeide van mijn eigen afval nee, het is een…

er zijn dagen dat ik zonder vragen aan zoete druiven proef . talrijk in getal, zoals men dat duidt nog in bloei en aan hemelse ranken . warmte dampt dan uit mijn huid onzichtbaar voor de ander, soms trilt het zelfs uit mijn flanken . veel wat er is, echter ontkomt aan mijn ogen of doven zelfs mijn oren . te groot zijn soms de regenbogen…

de horizon klimt uit het nachtelijke dal, schuurt langs de silhouetten die de nacht tot stilstaan hebben geroepen, geruisloos en zuiver zacht toegerust en met het oog op de klok draagt een wondere wereld bij aan de opsmuk die ik als een offer draag in de vele wankele momenten waarin ik het duister lees al ware het een plaag van historische…

Bloedende handjes werken dagelijks in de hel ze naaien leren lapjes aan elkaar voor de voetbalbond, razendsnel. Een eenzame kip zit afzonderlijk in een ijzeren kist zonder gras onder haar pootjes weet ze niet wat zij heeft gemist. We kijken allen naar voetbal in het stadion en op tv we smikkelen van de kip-kluifjes en zitten verder…

Hoor hoe de nacht uw diepe klacht omarmt waar de ijle mist het kille graf verwarmt het dwalend kind door onmacht zwaar beproefd ziet slechts het wezen dat in 't duister kwijnt terwijl het vaderland in rook verdwijnt doch treur niet om wat achterblijft wanneer de kille wind de nevels drijft de wees is nimmer teder en alleen wie opkijkt blikt…

Onder duistere stenen en verstampte gronden verzand in de wereldse chaos ligt naast elk vuur als een schaap een bestormd brein op het nadir in een dalende lijn Van bemoste rotsen tot sterrenbeelden verstrengelt al als luidruchtig alomvattend het wrange verplichte donker welk na dagdromerijen gekromde lijnen nooit vergaan kan maar…

Gedaagd in kort geding Straalsgewijs ondervraagd Staat 't nachtelijkste ding Met potenvol vandaag Het lichtrequisitoir Maakt alles recht en klaar Vaas liefste en trompet Zijn bij elkaar gezet Naar ninivehse wet Van 't onontkoombaar daar ------------------------------------------ uit: Verzamelde gedichten (1981)…

O broze mens, wat zal ons lot gaan weven, in deze nacht van wijn en schone dromen? wanneer het zwaard de stilte heeft genomen en veteranen strijden om het leven. Slechts een herinnering aan vroege minne, een laatste hoofdstuk uit vervlogen tijden; een schrift waarin de pen de ziel wou bevrijden, waar de taal verstomde om de geest te winnen.…

Wij, dorre en dode blaren, Wij komen stil gevloon En vlechten door uw haren Een goud- en bronzen kroon. Daar, waar wij ritselend vielen, En strooiden herfst-gewaad, Daar sterft iets in uw zielen... Gij, die er over gaat. Wij leggen in uw ogen Traan van weemoedigheid; 'De zomer was een leugen'; Zo zucht ge, wijl ge schreit. Neen,…

haar baasje doet zijn best om zijn tranen te verbergen vandaag dus een langere wandeling langs de brullende zee zij wilde wel eindeloos door achter al die ballen van vriendjes aan maar soms bleef haar baasje zomaar stilstaan en probeerde zij het ook te ruiken echter voelde zij alleen zijn onrust zij bespeurde geen onraad aan de kust…

De zwarte varkens op Atokos scheppen hun weldadige habitat wellustig baden ze pootjes in de Ionische Zee. Ooit achtergelaten door een stelletje dronken matrozen voor hen geen notities op zwarte bladzijden noch een trilogie van droefenis zwarte varkens slaan geen pootjes om herinneringen heen alleen een zanderig wroeten. Het zinnelijk…

Belinda staat aan de kade met een kater en hoort het gejank van die gekke tante een prachtige vrouw die dacht dat de wereld op haar wachtte het water van de Amstel sleept zich voorbij, een bruine stroom vol plastic, zeik en rotzooi net als de tijd van toen en de teringzooi van nu niks verandert de wereld is oneerlijk echoot de stem…

Het matte licht der rust daalt neer waar gouden bladeren zachtjes sterven ik zocht jouw blik nog éénmaal weer om milde troost voor ons te werven te lang bewaarde ik het zwijgen uit diepe eerbied voor de plicht terwijl de nieuwe wensen stijgen naar 't nachtwoud in het oeverlicht In droeve herfstwind van weleer klonk reeds de echo van de…

In het duister van de nacht Fluister ik heel zacht, Dat mijn verdriet is verzacht, En 'k nog naar je smacht. Jij kunt dat niet horen, Wijl dood alles doet smoren, Ons zijn nooit als tevoren, Dat is voor ons altijd verloren. Dat verlies mis ik nog zeer, Blijft knagen, ’k Weet, jij komt nooit weer. Gemis van onze liefde van weleer Voel…

Oude wijze boom wind trekt door de brede kruin niets blijft hetzelfde Ze staat in het licht als iets dat niets wil bereiken en toch opent zich een ruimte waarin mijn aandacht zich verzamelt, een trage helderheid die ontstaat zonder richting. Haar takken raken de lucht alsof ze luisteren naar wat in het vroege uur verscholen blijft; een…

Late nazomer warmte blijft in stille lucht één blad laat zich gaan In de zachte warmte die nog licht op mijn huid rust, ontvouwt zich een ruimte tussen licht en stilte, waar een oude spanning wegvloeit in de adem van de dag. In de late zon die niet meer dringt maar blijft hangen, merk ik hoe mijn aandacht zich opent zonder haast, terwijl…

Onder een wirwar van wegen verdwenen de lanen naar de roestige poort overvleugeld door de witte marmeren trappen waar hemel was Nu is het wachten op het ruimen van de Nieuwe Begraafplaats achter de wal van de stad - voorbij de Elysese Velden .....waar mussen zich tegoed doen .....aan brokken brood en de duiven .....niet durven met verscholen…

zelfs toen ik al afscheid had genomen haar as had verstrooid over de beelden van na het leven zag ik haar lach verschijnen in het dragen van de wind iets vluchtigs lag in haar nalatenschap nog te dromen in het gewaad dat met oranje was toegedekt, haar kleine knuistjes die sterk ineen geknepen waren spreiden het wit van het heengaan…

Als je zelf een voertuig zou maken met honderd wieltjes die alle kanten opstaken en trappers zo pietepeuterig klein dat het onmogelijk werkzaam kan zijn. Dan lijkt deze vliegmachine zo gek met honderd gestrikte touwtjes en tientallen radertjes op een rij ‘t is mogelijk: je gaat op je bek. Als je daar dan eigenwijs in gaat zitten met het…

“We zien jou voor ons op de planken staan, Maar voordat je je hits begint te spelen: Kan jou de Palestijnen wel iets schelen? Het wereldleed moet je ter harte gaan! Kortom: ben jij wel politiek correct? Zo niet, dan willen wij dat je vertrekt!”…

Samen slapen We deden alles samen de vaat, de boodschappen, de ramen we keken samen voetbal we discussieerden mee als er een discussie was op de tv van alles wat we samen deden was samen slapen tot op heden mij het liefst als ik midden in de nacht je rustige adem hoorde wist ik: ze slaapt zacht we kregen wel eens ruzie met elkaar…

​Er glijdt een schaduw door de tijd, een stilte die het hoofd omarmt. Het gisteren raakt langzaam kwijt, hoezeer een herinnering ook verwarmt. ​Bekende namen vervagen zacht, als voetstappen op een rustig strand. Maar wat het hoofd niet meer bedenkt, voelt het hart nog aan de hand. ​Een blik van herkenning, een klein gebaar, een oude melodie…

nimp mi in dijne aorme, kum mi haole, ghij, engheline van den nacht . verzacht mijn schurend daghdröome in 't vervloekte aardsche dwaole . immers, ick zweef mit tastende hande op 't lenghend loover van lichte luchte luusterend naor dijne innighe zoete zuchte . opdat sij eens in mijn herte zulle belande om mi mit dijne teederheid te bevruchte…