Kerkhof van de kleine vlaggen

Daar stond ik, voor de poort.
De aarde omgewoeld,
doorweekt door zout en regen.

Rijen vers gedolven graven,
Verdwijnen in de verte,
wachtend op hen die nog moeten komen.

Moeders met trillende handen.
Vaders met kapotte eeltige palmen—
een leven vol liefde
begraven onder het zand.

Hoe vreemd is de menselijke aard:
we koesteren het leven in onze handen,
zien het opgroeien,
om vervolgens onze eigen kinderen uit handen te geven
aan de stille wreedheid van andermans hoogmoed.

Een kind wordt geboren onder een vlag,
maar geen enkel kind
wordt geboren om voor een vlag te sterven.

Schrijver: Waeyenberghe Ivan, 14 november 2026

Ivanwaeyenberghe1gmail.com

Biografie van deze schrijver

verdieping onrecht

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 2