Alle inzendingen

Dwalen in verhalen. Verstrikt in detail. Adem bij de komma. Eindelijk een punt! Waar bleef de zin?…

Leven in de nacht. Je voelt de kracht van de maan. Ieder raam verlicht.…

Herman dwaalt daar nog langs het kale meer wanneer de kille herfstwind ruw begint het bange hart zoekt rust en zoekt niet meer slechts bladeren jagen mee met het avontuur een stemmig zwijgen ongehoord maar klaar spreekt de geest diep in het duister aan het droomkompas wijst nu de weg waarnaar de mens met al zijn feilen door moet gaan daarom…

Snijd van de struik de seringen stel de bloemen in een aarden vaas   Zoals de aarden vaas draagt glad juweel van geworden kennis van zijn kleien oorsprong de herinnering sluit gij met het laatste doen van uw handen uw verlangen in de vereniging van de bloem met de aarden vaas ------------------------------- uit: Gedichten (1928)…

Speer van de horizon die de zee en de lucht doorboort ochtendzoenen op mijn borsten als opkomende zonnen door alle wateren zul jij komen alle oerwouden op alle wegen in elke droom die ik me niet meer herinner je handen die zichzelf onteigenen en je lichaam dat zich stort in de gewonde herfst Ochtendstralen verwarmen de kamer als gouden eekhoorntjes…

Web in ochtendwind een trilling door stille draden wereld wacht mee Hoe een spin bouwt aan haar web met draden die nauwelijks zichtbaar zijn, tussen stengel en blad groeit langzaam een vorm die uit aandacht lijkt te ontstaan. Dat elke draad haar plaats zoekt naast de andere in het kostbare weefsel, zo licht dat één aanraking het evenwicht…

de wekker gaat om 6:00 uur. ik sla op de knop. de wereld staat in brand, zeggen ze, de gletsjers smelten in de gin-tonic van God, maar de kamer is koud en ik draai me nog een keer om. we praten aan de bar over morgen terwijl we de gaten in onze eigen schoenen negeren. we bouwen hekken om onze gazons en drinken goedkoop bier. de wetenschappers…

Het kind in jou leeft nog jouw geesteskind is er nog Olielampen verlichten de nacht 't ontwaken naar de dag in een hemels bad…

soms is een ogenblik meer met minder zeggen het laat zich vanzelf raden een ontmoeting waar ik mijzelf toch helemaal in zou willen leggen ik raak je graag aan zo even soms wat langer het is aanvoelen zonder voorbij te gaan of gewoon tonen, ik mag je graag zonder meer te bedoelen…

De toezichthouder CTIVD Voorziet betrouwbaarheidsproblemen In de AIVD’s AI-systemen Bericht hun laatste perscommuniqué Wel fijn toch dat de hond die voor ons waakt Zelf af en toe ook wakker wordt gemaakt…

Onmiddellijk na het opzetten van het linnen verblijf het geringe tentje aan de zoom van de zoute leegte begeef ik mij het lichaam nog stram van de zeewind naar de restauratie van de camping en daar binnen de perken van het tl licht en de plavuizen waar de mensheid zich voedt onder een voorwendsel van warmte treed jij binnen als schim…

Ode aan de Waterjuffer In het riet langs stille meren, waar de zachte bries kan keren, Vliegt een sierlijk wezen klein, de waterjuffer, zo fijn’. Met vleugels als glas in zonneschijn, Glanzend in kleuren, zo fijn, Blauw en groen in harmonie, dansend in een luchtige symfonie. Langs het water, o zo snel, zweeft ze als een dartel spel,…

Geruisloos stil wordt de avondzon Langzaam het licht dat aan slapen toe komt Rustig als de bomen die ééndrachtig uitwuiven Zonnebeken voor het laatst bazuinen De eerste bladeren vallen af Dagen krimpen Het levenspad Klanken woorden Gaan en komen Het klokje dat niet langer tikt De omgeving valt stil Het na-zomertje…

Wijl hij blikte in haar donkre kijkers Fluisterde hij in haar oren, ‘Mijn liefde reikt tot in de hemel’. Zij beantwoordde hem met De woorden ‘Mijn liefde is de hemel’.…

De vrouwen, de landen die ik heb veroverd honderd jaar, vijftig of tien jaar geleden, eens en voor altijd gewonnen die mijn exen willen zijn mij niet meer willen ontvangen mij niet meer willen geven wat mij toekomt de bekkens met hun zachte binnenkant van gespierd weefsel dag en nacht beschikbaar voor mij de bekkens met hun zachte…

zometeen breekt de nacht kleiner dan deze ruimte hier, als gelijkenis met een plek die ter plaatse heet even donker als de toevlucht naar geborgen binnenvlees naar een voorlopig einde door onbegonnen werk met een lichtval die voor slapen geschikt lijkt dan treedt een kalmte in als zinnebeeld van lichaam tot wisseling van wacht…

Zij zei dat zij aan de openingszetten van de meeste mannen kon zien of ze die avond geluk hebben zou Ik twijfelde of ik nu eerst mijn pion één vakje danwel twee vooruitschuiven moest of toch maar die paardensprong maken Toen zij zich eventjes excuseerde keek ik naar mijn heer en dame en zonder enige schaamte noch schuldgevoel…

“ zij die sterven hebben mijn aandacht “ de dood streelt woorden die traag langs mijn huig naar buiten glijden, tijd is water in vormloze kronkels een vlaag van een koud schijnsel aanbidt het laatste maal dat ik zonder het te weten dat het in mineur gelegen weldra mijn overgang zal bespelen met de smaak van salmiak een vleugje kind…

De liefde zegt dat ik een jas moet zijn, een harnas van gevlochten hout, een helm op het schedelveld van zand, een dicht vizier, een lans, een liggend beeld slapend gestrekt, in maliën gegespt, een schild van zij. De liefde zegt dat ik als gras moet zijn, een mantel voor een zandstuivende wond van het duin, een mond waar zij haar woord in legt…

En gast die welkom is op elke party Als flierefluiter onbezorgd en blij Kent noch voor noch tegenspoed In zijn zwarte pak en bolhoed ’s Nachts als alle vogels slapen Zoekt hij naar woorden en vangt luizen als apen Voorover gebogen met de pen blijft hij gapen Woorden als trommelslagen teisteren zijn brein Niets komt uit zijn pen daar moet…

De avond valt zacht bij de wilg en de plas, ik wou dat ik even een schildertje was. Daar gaat de zwaan, zo prachtig en wit, ik kijk hoe hij rustig te zwemmen zit. Het water is koud en de winter nabij, maar angst voor het donker, dat hoort er niet bij. Hij vaart met zijn borst vooruit door het riet, bang voor de winter? Nee, dat is hij niet.…

Of ik plannen heb, appt zus vaak De laatste roosjes van mijn struik Goede vriend mailde mij een goeie dag Iemand riep naar mij op de parkeerplaats, vroeg vriend’lijk hoe het ging, zei: ‘zal wel goed want je gaat weg’ Ik zei: ‘k ga naar ‘t graf van zoon’ Nu keek hij bedrukt naar mij ‘k Reed weg en plots een tikje aan ‘t voiture,…

Dit ben jij - en dat ben ik Van treiteren krijg jij een kik Als ik zoals jij moet zijn Dan ben je niet goed snik Nogmaals in refrein Dit ben jij - en dat ben ik Van treiteren krijg jij een kik Als ik zoals jij moet zijn Dan ben je niet goed snik…

Hij droomde dat hij slim poëtisch was geworden. Een wijze onverlaat in z'n eentje op het platteland, ongezien door de klootzakken van de roddelpers. Paranoïde, zwelgend in zijn eigen intellectuele brein. Maar het was bullshit, een fantasievlucht tegen de realiteit. Nu zit hij stil in de buik van de grote mensen stad. Die aasgieren van de media…

Ik vlucht mijn leger, mijn vreedzame dakje; 'k heb hond noch geweer, door de nacht loop ik heen, Mijn boezem doorwoelt een knagende smart, En waar ik ook vlucht, zij volgt mijne schreên. Voor mij geen rust, Geen hoop in 't verschiet; Want zij die ik bemin Bemint mij toch niet. Hier eenzaam gezeten op 't hoogste der bergen, Op rotsen zo…

Aan weerszijden van stadssingel horend naar de namen Nassau en Wilhelmina fluistert jong verleden over het zonder-werk-zijn van onvoorstelbare aard de ene oever bewaart geschiedenis in zich van hen die lange tijd moesten zitten in het fraaie koepelgebouw maar strenge gevangenis bij de zijde daar tegenover bezingt zacht gekabbel…

Men neme pagina x van de dikke wikipedia en waarachtig...daar staat de N van de stad waar niemand sterft lichtgetint langs blauwe baai onder de rook van herculaneum en de nog niet dode vulkaan in stegen dromen schooiers van een eerlijke munt in de moderne assemblage de autofabrieken van Beieren waar hard werken beter loont…

Papa is geen totem, een half gevuld glas, de rook die uit een oude schoorsteen grapt; het is iets moois en wat je vaak behapt, het is de dag toen je niet eenzaam was. Geen onherbergzaam pad, een foutief woord, de opstellen waarin jij je totaal gaf; de verandering ben ik, de geëiste straf, het vonnis dat je onlangs hebt gehoord. Ik was…

toen het geluid van de weidevogels verstomde stroomde ergens anders de bijenboom bijna over van de nectar toen de bloeiende weilanden verdwenen reciteerde iemand een gedicht in zingende ritmische woorden toen de adem van het leven jou verliet bleef alleen de stilte als zes silent letters over in het witte broze licht…

Ik kwam voor een pak, een goede snit. En jij stond er ineens, tussen de rekken. Wat we zeiden weet ik niet meer. Iets onbenulligs, denk ik. Ik liep naar buiten met een tas en had geen idee hoe die dag verder ging. Jaren later kan ik nog steeds het grijsgroen noemen van je vestje, van je jurk.…