Dissonantie reductie

De wind raast om het oude huis,
de regen tikt op het raam.
Het weer is grillig, wild en luid,
en kent nog geen vaste naam.

Ik lees het nieuws met grote schrik,
de aarde warmt, het ijs verdwijnt.
Ik knik bezorgd: ‘Wat erg, wat triest,
dat onze wereld langzaam kwijnt.’

In het hoofd een zacht gekraak,
twee gedachten op ramkoers.
Wat ik vind en wat ik maak,
botst opeens met veel rumoer.

Het wringt, het schuurt, een lichte pijn,
een waarheid die niet passen wil.
Ik moet mezelf te slim af zijn,
dan wordt het in mijn hoofd weer stil.

Ik scheid mijn plastic heel precies,
en koop een beker van bamboe.
Zo sus ik zacht mijn eigen schuld,
en dek de echte waarheid toe.

Ik buig de feiten een klein beetje,
ik vind een slim en zacht excuus.
Een kleine leugen, heel onschuldig,
en alles klopt weer in mijn huis.

De druiven waren vast te zuur,
en die aankoop was echt nodig.
Zo lijmt mijn brein op ieder uur,
wat eerst nog voelde als onnodig.

Geen botsing meer, de rust keert weer,
de waarheid netjes bijgeschaafd.
Ik knik tevreden keer op keer:
ziezo, het probleem is weer begraven.

klimaatcrisis gedrag sussen

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1