Waar het tij mij vindt
Van het schemerende raam naar de open adem van de zee
Langs het schemerend behang tikt de klok
uw aarzelende passen; ik ben alleen,
al hangt een vale sluier van adem en nevel
waar het raam de klaagzang van de wind vangt.
Uw lach blijft even drijven in het uur
als een hoofd dat troost zoekt tegen mijn schouder.
Toch gaapt voorbij de drempel een lege spelonk
midden in de zon. Ik kwam te laat
voor het graf, en langs paden waar olijfblad
zilver opschrikt in de bries draag ik de oude pijn—
tot om een nauwe bocht een zoom opfladdert
en een verblindend gelaat mij bekent: ik was het die gezocht werd.
Daar ligt het pas ontblote strand al open,
bodemloze ruimte van voet tot horizon.
Voorzichtig betast ik de smalle, weerbarstige groeven
van het natte zand, laat het zout op mijn wangen landen
als een koelte die het verdriet losweekt
onder de hoge rust van het middaguur.
Dan ontluikt het gebaar vanzelf: ik dans
het ziedende water in dat gretig om de lenden sluit,
mij om de borsten spat en draagt.
In deze heldere omhelzing verliest de eenzaamheid haar wanden;
alles wat verdween keert terug als schuim en licht,
eindelijk gevonden onder de oneindigheid.
16 november 2026
Geplaatst in de categorie: algemeen

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!