Schaduwruimtes
Tragiek schrijft zonder woorden
tegels weerspiegelen het niets
karig licht verdwijnt in kieren
mijn ogen wennen niet aan lokale kilte
Ken je deze plaats nog?
Niks ademt nog in verlangen
niets huilt nog over wat eens was
het vocht baant zich een weg door de dood
getuigenissen staan ongemoeid onder hout
Ik ken de taal der stemmen
Zij die zonder vrees spreken hier
vormen een groot gevaar
daarom hoor ik hen van verre
de angstige mens is mijn vriend
Ik haat de tegelwanden
de steunpilaren en de bakstenen
de klamme vloer die geen gevoel draagt
mijn haat richt zich op wat zichtbaar is
mensen..
wat zijn dat ook alweer?
alles is meegenomen in de stile waanzin
geluid sterft nog voor het op kan staan
om als echo in de leegte te verdwijnen
tegelmensen
ze zijn er niet meer, slechts hun schoenen
duisternis schijnt een kleur te hebben
het vale geel dat woekert voor mijn ogen
een kleedruimte als voorportaal
van de hel
die lijven hadden huid en konden huilen
en zelfs lachen toen zij nog mens waren
ik ruim de schoenen op van die wezens
laten we hopen op leven na de dood
en vernietig deze schaduwruimtes
leven na leven
Geplaatst in de categorie: verdriet

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!