Het Lied van de Gouden Laan
Een ballade over loslaten, zonlicht en een speelse liefde
De dichter schudt de zwaarte van zijn schouders af,
geen oude rekening die hem nog langer bindt,
hij laat de bange zucht voor wat de wereld gaf
en stapt naar buiten waar de nieuwe dag begint.
In ’t flonkergoud van beuken langs de groene laan
danst hij voorbij het graan dat in de koelte lacht,
hij ziet de watermolen vrolijk verdergaan
en voelt hoe lichtheid op zijn schreden wacht.
Daar staat zij bij het rad, met ogen vol van zon,
geen hamer of geen schaaf heeft hij vandaag van doen;
hun woorden dwarrelen als water uit een bron,
een speels gedicht, bekroond met een verliefde zoen.
De oude schaamte smelt in ’t bevend zonnelicht
dat over ’t dak van ’t kleine huis naar binnen glijdt;
de liefde zelf herschrijft zijn aarzelend bericht
en maakt van elke fout een lied van zaligheid.
Zo lopen zij hand in hand, het hart vol zoet plezier,
de warrelwoorden zoemen als een vrolijk koor;
het leven is een feest van nu en hier,
en lachend gaan zij samen ’t gouden lover door.
17 november 2026
Geplaatst in de categorie: bedankt

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!