Alle inzendingen over individu

Een wereldbeeld ontsnapte ons toen wij een halfrond vergden om er alleen te zijn, het andere bleven bewenen. Wij legden achter ons leven een tuin aan, ook een register van allen met wie wij nog zouden bijpraten, staren, verhelen. Wij meden de liefde en lieten de tastzin, schreven hooghartig de toekomst af. Zoek ons niet meer, wij…

Het is waar. Het liefst ligt ze in bed. Met achter haar het open raam, het geruis van de bomen, het geluid van de voertuigen die van A via B naar C gaan. Met aan haar rechtervoet de poes, aan haar linkerhand de krant en in het midden van haar hoofd de rondrijdende gedachten. En papier, zo wit als het laken, de pen tussen de tanden,…

toen de bomen zacht bewogen groeide een bloesemend verlangen in de broze vleugellamme uren van zijn gekooide leven in onzichtbare verborgenheid zou hij op een winterse dag nooit de sneeuw horen kraken de tinten van de dageraad niet gadeslaan hij zou wie hij was nooit kunnen tonen toen de bomen zacht bewogen brak hij door de tralies…

Door zilveren draden van bleek maanlicht volg ik de voetsporen van schaduwen van weleer langs oeverwallen waar mist kruipt, van watervallen die vallen als gordijnen die al mijn falen en schaamte verhullen als verschillende tijdspannen in herinnering, verstrooid, verbrijzeld, voorgoed verdwenen zielloze glimlachen, nooit vergeten, en mij nu beschimpen…

Misgrijpen, vreemd woord zul je vast denkend aan de trap plaatsen tegen mijn bank de greep glijdend er van af te kunnen steunen dan grip nietwaar?…

*201* Griezels in hun waarde laten doe je allesbehalve door zeer Nederlands als bange schapen op drooggemalen land om de zaken heen te blaten Iedere griezel is van geboorte evenveel waard gelijkwaardig, maar desalniettemin niet gelijk, niet hetzelfde noch een statistische werkelijkheid Tegelijkertijd is geen griezel uniek…

Duizend verhalen zou ik kunnen vertellen- en toch is er altijd nog 1 meer. Over de man met zijn winkelwagen die verzadigd door mijn straat reed. Op mijn hoge hakken verliet ik het gebouw, want bouwen schort tegenwoordig, het wankelt, het kraakt. Thuis vertelde ik het: bedrukte truien liepen de winkels uit, zij kon mij niet luider…

afgeschermd van het lawaai het chagrijn dat terugtrekt de gedachte wenkt de lege leegte verlost dit moet verdwijnen zelfs als het wild groeit levend door de polyfonie van de wereld lichter door de liefde vreugde verspreidt zich meer dan onbekende delen samen kunnen zijn dit zal verheffen wat behouden blijft geconserveerd en wel…

Eindelijk vrij in open veld waar meer te zien is dan me lief is Niets dat mijn aandacht trekt en een obstakel is dat verborgen houdt wat onzichtbaar is Een bliksemveld van inzichten die zichzelf bewijzen als je eenmaal oog hebt voor de hartslag en de adem van de levensboom waarin je beweegt Dan is het moeilijk om weer blind te zijn…

In verre velden, ver voorbij het licht, in onbestemd gebied, zit ik teruggetrokken in de hoek van het gelag. Starend in een kop zwarte koffie, zwart en zwaar als obsidiaan, berust ik in de gebeurtenissen van de dag. Het geroezemoes van stemmen als achtergrondruis — onhoorbaar, maar doortastend — vermengt zich met schaduw en rook. Nog…

Neen. Zo'n oppervlakkig schijnbaar gat - gedicht met een water ballet zonder zicht volledig sprekend monddood gemaakt de snaren werden doorgesneden diep in mijn bestaan gekerfd verstrikt in smalle ruimten verstikkend de croton woekerde volledig doorgedraaid op zoek naar een plek veroordeeld tot niet verdiend liefhebben…

Die Ockeloen is, als je het mij vraagt, een vreemde vogel a rare bird, om zo roekeloos met zijn onvermoede krachten te smijten enkel om zijn collectie peperdure elpees uit te kunnen breiden of naar de sterren in het bos te gaan om zich er te wijden aan het musis sacrum, de geneughlycheden des gemoeds maar kennelijk had…

Met een benevelende bravoure aanschouw ik mijn eens zo geliefde rijk, door onverschilligheid gezonken als droesem in een fles wijn. Hartstocht kan niet alles velen waar wijsheid verloren is. Onderdanig aan emoties volg ik de stem van het ego, waarin ik zelf mijn lot beslis. Zalf mijn onverzadigde zonden, reinig mijn ziel, maak haar van…

*76-IV* de boom vraagt niets dan één open blijvende horizon de aarde draagt onder onze voeten geen last geen luisterende frisse wind -die waait laat ons niet storen door het ritme dat geen haast erkent niets achterlaat niets wil slechts eenvoudige nabijheid het moment zijn laat dat natuur reageert met stilte…

In het oog van de storm vind ik een tijdelijke rust, een kathedraal van stilstand waar ik even mag verblijven. Hier vertrouw ik mijzelf toe aan een innig moment, sentimenteel, intiem, volledig aanwezig. De stilte is scherp, bijna tastbaar. Ik laat mij dragen, zoals water zich zonder verzet naar de zee laat voeren. Alles hier voelt…

De schrijver is niet het gedicht laat het gedicht zichzelf zijn een spiegelbeeld zonder ego je komt een dichter tegen in een droom nabij een bos waar raven leven waar raven zwervend zweven zijn achterdochtige gedachten staan voor werelddelen van verwarring met zijn sterke handen knijpt hij hersenwolken dood hij verzint geen literair…

O zomerse jufje het is je wellicht ontgaan, heel misschien maar ik heb mijn reactie op jouw cirkelredenering verwerkt in mijn boys from brazil Wat ik daarin vertel zou ik met alle liefde kunnen copypasten en alhier onder jouw neonatale product repliceren maar dat schiet niet op zet geen zood aan de dijk en helpt jou daarbij ook…

*173-II* de aarde draait niet om mij maar de conclusie dat ik om de aarde draaide leidt tot kansloze confusie over de rol ‘t perspectief waarin ik mij dan bevind wanneer woorden gelezen over leven worden ‘t zijn wacht niet op mij maar de poging om te achterhalen of ik op ‘t zijn wachten zou heeft onnozele verhalen…

De sprookjes uit mijn eenzame jeugd zijn verbannen naar een onbestemd land met erwtensoep en luchtkastelen en een prins op ijzeren schaatsen de winternacht brengt me Sneeuwwitje maar dit keer zonder zeven dwergen ze heeft gezelschap van een roedel wolven en is op zoek naar sappig mensenvlees de sprookjes uit mijn ouderdomsjaren zijn minder…

*173* ‘De wereld draait niet om mij maar om dan te concluderen dat ik om de wereld draai zaait onnodige verwarring omtrent de baan waarin vanuit willekeurig perspectief ik verkeer in het heden wanneer deze woorden tot leven gelezen worden. Dat leven wacht niet op mij maar om dan uit te proberen of ik op dat leven wacht bracht overbodig…

Er komt een tijd van rust en introspectie, waarin gemoedsrust zich stil laat vinden. Niet als antwoord, maar als aanwezigheid. Ik spiegel mij in wat is geweest, laat pijn toe zonder haar vast te houden. Wat ooit schreeuwde, mag nu zwijgen zonder te verdwijnen. Ik laat los wat mij niet langer dient, loop trager op een pad van compassie…

Soms sluit ik voor even het rumoer van de wereld buiten, dan is er die onrustige kriebel net onder mijn huid. Wanneer het lawaai langzaam oplost en de ruis uiteindelijk stilvalt, richt mijn aandacht zich op het sterven van het geluid. Mijn focus verscherpt zonder dwang of grens, waar intentie als licht mijn hele wezen omvat. Ik voel…

Hij staat omdat het moet in zijn altijd open deur, geeft ieder uit verweer een trage, droge hand. Hoe gaat het, goed met mij, volleerd souffleur, en maakt zich telkens weer volmaakt van kant. Iets heb ik nu ontmoet in zijn verwarde boze geur. - En met u, mijnheer? Zijn ogen zijn verwant. ------------------------ uit: 'Deuren',…

in het tafelblad gesleten zweetdruppels waar hij immer zat met strijd tussen gedachten het leed onder gevoelens in worstelende woorden verbredend uitbeeldend kervend in de wortels van de betekenis van elke zin van levenspaden vergeten zuilbubbels als zwarte gaten de tijden van ontwijding de kuil van de vooruitgang door voortschrijdende…

Amper nog gedragen, noch door wilskracht, uitgeschakelde spieren en ondefinieerbare pijn, al beschrijft hij, zich keer-op-keer verliezend, in detail, in passende woorden, zijn ongehoorde verhaal, één aaneenrijging van gruwelijk eenzaam leed onder een dekkende mantel; en de hemel die hem nooit goed gezind kon zijn volgens regels der aardse…

Hoe tergend langzaam loom en traag zinkt fluisterzacht de blauwe hemel in de pasteltintwaaier van de dagelijkse twilighzone Hoe breekbaar is het valse licht in 't transparante zilte nat doorweekt de schim van 't veerse gat de haringvliet de diepvriesman de grevelingen biesboschstad Bent u die fluisteringen en 't gezwijmel van…

De tijd vliegt 'fime flies' ik hou zeker van de melodische zanglijsters maar niet van de kattenbelletjes, lijstjes ik ben zeker van de melodieuze vinken maar vinkjes, afvinken ho maar! maar de tijd vliegt en op 12-2-26 ga ik mijn 75ste levensjaar in dan gaan die vogeltjes fluiten omdat ik lijstjes ga maken van 'To do!' van te doen…

weer een nacht abominabel geslapen ik lag daar voor apegapen denkend aan ‘de zaak’ aan dat verse eelt op de toppen van zijn linker vingers hij moet vlak voor zijn dood nog hebben gespeeld ‘deinend als de zee’ in zijn laatste gedicht bekommert hij zich slechts om de melodie boven elke ritmiek en zelfs thematiek die amper ter zake…

je mag honderden keren vragen of een veelvoud daarvan klagen je mag verwachten tot je zweeft door lichtheid niets herinneren je mag vergeten waarvan je wist dat de vergissing niet gelogen is je mag blij kijken op feestdagen tussen kaarsen en gesprekslagen je mag vrij schrijven dat je leeft langs diepere kloverij bezinnen je mag onthouden…

Driehonderdvijftig luie lezeressen die jou nooit eens een dankwoord waardig gunnen? Zou jij ze niet eens flink de mantel uitvegen? Wat vind jij zelf van zo'n muurbloempubliek? Of krijg je daar een kick van, als crazy horse in de schijnwerpers zwevend naakt in nowhereland der anonieme nitwits?…