Netgedichten over oorlog

het fijnste porselein dat de lichtste aanraking niet verdragen kan in scherven uiteenvalt droef gemis blijft verplaatst zich niet het vouwt zich onhoorbaar op in een lege koffer de kalklijn rondom je lichaam voordat je wegging vervaagde op de muur ik zal je herkennen aan de kalkdeeltjes op je rafelige schouders je holle ogen…

Recent in een zaterdag- op zondagnacht Hoorde ik nieuws waarvan ik nooit had gedacht Dat zoiets nog eens zou kunnen gebeuren Dus 'k ongelovig telefoontjes gepleegd De waarheid echter liegt nooit Veel Palestijns gebied van de kaart geveegd De duivel daar is ingetreden Israël heeft honger tot wapen gemaakt Mensen, kinderen uitgemergeld, hon…

De minister van Offensie Zoekt nog 10.000 man Interesse? Meldt u an Een jeugdzonde is geen probleem Daar kijken we overheen Kom gerust op gesprek met een klein gebrek Ben je goed in gamen? De Drone-divisie zal je claimen We zijn inclusief van A t/m Z met genderneutraal toilet Er mag en kan veel De verdiensten zijn royaal Maar op één…

geheel bewolkt sjokt amos zonder tas de zanderijen door de wijzen zwijgen de duinen golven grauw en stug en roepen rwanda op heuvel na heuvel krankzinnigheid de kardinaalsmuts kraakt van verre gebeden de zachte berk slaat in de wind het mededogen…

De militairen in praatprogrammas Die graag op hun expertise bogen Doen mij denken aan de virologen Van destijds en hun wervend relaas Kijk ze met hun kennis te koop lopen Ze jagen het volk de stuipen op het lijf Dat er een conflict komt staat buiten kijf Maar toch geen atoomoorlog mag ik hopen? Ze raden de aanleg aan van een moestuin…

zo vreedzaam, zo licht als een engel, zo uitgestrekt dat het eind niet weet dat ze ook het begin is, kleuren spreken de taal van saamhorigheid en de stilte is het gebed van eeuwen zou dit vrede kunnen zijn die met een cynische glimlach het schroot van een oorlog bijeen raapt om opnieuw te worden gesmeed tot vers oorlogsmaterieel ?…

Met mijn bijkans tot een lover zo dun Vermagerde middel en van noodruft lijp Heb ik die hongerwinter meegeholpen In de Govert Flinkstraat in de Pijp Aan het slopen van winkelluiken Tot men lont begon te ruiken En iedereen de benenwagen nam Als de Grüne Polizei eraan kwam Op het einde was er niks Anders te doen dan in bed blijven liggen…

Meedogenloosheid en medelijden Kunnen arbitrair in het hart bestaan Elkaar complementair tegenstrijden Onszelf zijn we contrair toegedaan En 1 Anne Frank ontroert ons meer Dan alle gezichtslozen die net zo leden Opdat we aan al het aangedane zeer Niet teveel zorg hoeven te besteden In veinzen zijn wij eveneens bedreven Enkel heiligen…

De zon in de Oriënt opgekomen Aan Japans-Chinese overkant Ging bij ons ten onder in het Avondland na Egypte, Griekenland en Rome Waar presiderend Nietzsche's Übermensch Zich een roekeloze roeping aanmetend Met ons stilzwijgend medeweten Elke wettelijkheid overschreed en grens En in ruil voor een kansloos toekomstplan Van totalitaire Teutoonse…

we timmeren niet echt als het om vrede gaat we zijn uit krom hout gemaakt krom hout timmert als het er op aan komt de vrede nooit recht we zoeken een schuilplaats voor het kromme hout dat in onszelf schuilgaat kromgegroeid timmeren we aan de peace-now-weg altijd met krom hout en goede bedoelingen geplaveid…

Tijd pauzeert niet, 'de tiid hâldt gjin skoft' Er wordt niet gepauzeerd, net als tijd dit ook niet doet Natuurlijk moeten wij pauzeren Tussen Rusland en Oekraïne is een bestand vereist Een dictator pur sang, zo heeft hij zich ontwikkeld de laatste jaren Geen schim meer van de schijn van eerder; Putin neemt een voorbeeld aan Stalin…

als diepvriesgroenten keer op keer op een koude steen, beoordeeld - opgejaagd - ongerust - bang oorlogsellende schreeuw binnen en buiten gesprekken met jezelf helemaal in mezelf. Behalve dankzij jij je wacht altijd op mij lekker - gelukkig - vrolijk - warm heilzame ruimte als zoeteaardappeltaart Jij geeft me vonken en vuur; ik zit niet…

Gebeiteld steeds uitdeinende namen in de 'Ménen'-poort, de ingang van de stadskern nooit voltooid. Oorlogsslachtoffers zovelen bloeddorstig geleden oorlogsfronten burgerdoden ongepaste woorden. Klaprozen praten menselijke waarden Klaroenen blazen uitzwaaien. Bloedsporen in loopgraven "groote" die zich vermaken de last post…

Hey, maat, ik heb de koffie klaar Het licht schuift blauwe luchten open Een heli, hoor de motor maar Word wakker joh, lukt het te lopen? Word wakker, vriend, en stop die gein Verdikkeme sla op je ogen Alsof is leuk maar niet echt fijn Zij zullen dit niet lang gedogen Ontwaak mijn vriend we moeten gaan Van niet schudden de knappe koppen…

Horus het kwetsbare kind legt een vinger op de lippen maant ons tot stilte voor de dood die buiten heerst voor het donker dat wij vrezen. Ares de brute god die geweld verstaat de humaniteit monddood maakt terwijl het lange lijf van een slang giftig om zijn armen sluipt Chaja een vrouw uit Eros en stof geweven laat tijd en taal voor…

Kom op, snel, of het is met je gedaan Zeggen ze met geweren op hem gericht En wat heb je qua kleren zoal aan, Je blaast je toch niet op in ons gezicht? Wil je geen kop koffie en een peuk Vijf dollar misschien, we doen geen kwaad Of vind je ons sarcasme niet zo leuk Anders gooien we wel een handgranaat Dus klimt hij vrijwel naakt uit zijn…

Ik doe mijn gedicht aan, om me te laten zien -- mijn open wonden.…

Hoe vaak heb ik m'n wekker al gezet hamas hezbollah libanon beiroet het land ligt braak partijen zijn bankroet na haast een jaar lang gijzeling van gaza het grootste middenoosten oorlogsdrama hoe vaak heb ik de wekker niet gezet hoe vaak heb ik al akbar horen klinken half zeven, honderd drones en een raket of honderdtwintig: Israël…

Dit najaar huilen alle bomen Hun takken wijzen naar skeletten Naar steden onder vuur genomen Op stappen niet naar vrede zetten Hun bladverlies staat voor die vielen In dorpen en belaagde kampen Gevolg- humanitaire rampen Soldatenlijken, burgerzielen Dit najaar hoor je bomen kreunen De machthebbers een web toewensen Waaruit ze niet ontkomen…

Dit najaar huilen alle bomen Hun takken wijzen naar skeletten Naar steden onder vuur genomen Op stappen niet naar vrede zetten Hun bladverlies staat voor die vielen In dorpen en belaagde kampen Gevolg- humanitaire rampen Soldatenlijken, burgerzielen Dit najaar hoor je bomen kreunen De machthebbers een web toewensen Waaruit ze niet kunnen…

In ieder wezen schuilt een beul Houd deze goed onder de duim Graaf om hem heen een diepe geul Vol golven met geslagen schuim Houd hem aldus geheel in toom Word niet zoals uw folteraar Denk aan olijf- en wonderboom Aan Vredesduif en martelaar Bij't plegen van een massamoord Maakt niemand enig onderscheid Een kinderstem wordt niet gehoord…

in de bodem sluimeren de doden de zomer is gestopt in het woud van ijzer lopen flarden treinrails vast een man staart over het water bang voor de draak die het denken verslindt hij strijkt zijn haren glad de tijd kruipt voort in de leemte tussen graniet en het gekwelde hart…

Uit dat verre land over het grote water kwam ze met niets in haar koffer dan in een deken van zwijgen gewikkeld dat wat ze nooit meer een stem wilde geven in een nieuwe huid speelde ze vrouw en moeder baarde haar kinderen en beleefde haar dromen in stilte later, veel later zouden de spoken terugkeren met alle beelden van weleer…

Zij is een lichtbron tussen de ruïnes fragiel omhuld door de witte bruidsjapon Het gemoed een wisseling van eb en vloed solodans van in zichzelf gekeerd verdriet Droevig duister mooi en diep de verhalende bronzen klokken De blazende ovens gehamer van metaal op metaal De witte bloemen in haar hand het waaieren van de fijngeweven sleep…

Jij die niemand onrecht deed En in schreeuwen uitbarstte Met een troep wanhopigen om je heen Ter vermenging van woede en verdriet Zelfs al zou iedereen voor je huilen Je jammerend hun mededogen betuigen Het onrecht voor de camera slepen Het kind gewikkeld in een blauwe doek Je gedode kind dat niemand onrecht deed Blootgesteld aan geweld…

De stad verwoest door zware kanonnen en gevallen bommen toont slechts jonge bouwvallen steenbrokken en poedergruis raden aan zich neer te leggen bij deze ellende daarbij wezenloos afwachten ontheemde mensen liggen verslagen neer of lopen wanhopig zoekend heen en terug kijken tussen het puin hopen op troostrijke vondst…

het woord bezig van deze wereld te verdwijnen schijnbaar dood in winterslaap hapt in duisternis naar adem verbinding verbroken het woord valt in stukken uiteen in scherven gebroken op onverlichte plek in hoofden betekenis verloren het woord opgesloten bijna vergeten vrede! rammelt aan de poorten…

Al bijna tachtig jaar geen oorlog meer Een goede reden om te vendelzwaaien De wimpels waaien zachtjes heen en weer De zon schijnt en de vreugdevuren laaien Al bijna tachtig jaar geen bommen meer Sirenes, kelders om te bivakkeren Dank Tommy, Redtail, Yank en Poolse Beer Iwan en Aussi voor het vijand weren Al bijna tachtig jaar voorbijgegaan…

Ik doe mijn gedicht aan, om me te laten zien -- mijn open wonden.…

Wiens kind ben ik geweest wat heb ik ooit geweten dan enkel maar het heden van wie mij borgen in hun schoot? onzichtbaar voor elk oog altijd onuitgepakt gebleven hun koffers in die donkere hoek met niet te openen sloten soms snerpten heel opeens wat kreten als ijzel door de kamers ontweken stille tranen de beklemming van mijn vragen…