194 resultaten.
Velum
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
248 Handen
vastgeroest
in vertraagde tijd,
alsof pezen draden
werden van stof en
krijt
vingers vol stilte
vol sleutels zonder
slot
in de polsen
hing een klok
achterstevoren
waar seconden als
vonken door het
zwijgen verloren
en ergens
een stoel van
waterlicht-
waar een jas van
rook langzaam
openligt
de handen bewogen
niet…
Et lux perpetua (en het eeuwige licht)
gedicht
2.6 met 20 stemmen
9.876 Het schrijven met krijt dat niet blijft?
Is het uit stenen, koppen slaan tegen elkaar?
De laatste sigaret in een mondhoek in Texas?
De dimmer die stuk was? Het ondichtbare licht.
------------------------------------------------------------
Uit: 'Man in Manhattan', 2003.…
vragenvuur
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
1.272 of zal ik voor eeuwig
in het krijt blijven staan?
is er vertrouwen
na de vriendschap?
of zul je me haten
voor elke kus?
is er nog bouwen
na de afbraak?
of laat je me praten
met mijn nek in een lus?
is er nog aarde
waarop ik meedraai?
of draai ik meestal
om alles heen?
is er nog waarde
waarvoor ik insta?…
finale
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
838 als regendruppels tegen mijn raam
er bestaan geen regels voor dit hier
dit bestaan
geen naam kan ons helpen
op weg in een baan
die wetten en instanties begeleiden
langs gangen vol regels
ik tel mijn dromen
nooit meer die tegels
die ik schilder in elke willekeurige kleur
want ik proef en ruik nog steeds
jouw geur
lavendel en verpulpt tot krijt…
De verdwenen verbeelding
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
456 nog zie ik het glas
geblazen in elke vorm
waterdicht en zondoorlatend
spelenderwijs met je vinger
dirigeren, de muziek beheersen
zonder klank of stem
nu krijt de zon dwergen
op de straat, het zoet van smaak
is niet meer proefde ik nog maar
het bitter dan was mijn hart
in evenwicht en dichtte ik het
leven naar mijn wens
tijd lijkt verankerd…
Je neus lijnt wulps
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
778 ik krijt
in witte kanten
je profiel
vang kleur
leg het apart
in wit en zwart
scherpte
vangt schaduw
markeert
het bloedeloze dun
in lippen
saam gevat
je neus
lijnt wulps
in terugval
naar je ogen
subtiel de strakte
iets verbogen
je voorhoofd
vlakt en
toont verloop
de rode haren
stijlloos losjes
overhoop
wit verliest…
ik aard in somber land
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.237 witte strepen krijten in
het blauw hun verre reizen
schrijven adem in de kou op
weg naar tropische verblijven
ze laten alles achter zich
de zorgen en hun zaken
het huis en met de buren thuis
voorlopig niets te maken
zie kiezen voor comfort
lucht om hen te dragen
geen boot of druk verkeer
treinen die vertragen
ik aard in somber…
Callgirl
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
427 prettige bijkomstigheid
is dat een welwillende meid
je toch even stiekem verblijdt
geen blaffende hond die je bijt
zo spaar je zowel kool als geit
geen opspraak in publiciteit
op tiktok viraal wereldwijd
't blijft immers privé, vast geheid
al is het een zomerzotheid
zo'n glimlach, breed smilend en wijd
geen staat bij elkaar in het krijt…
TIJDVERLIES
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
280 In onze hoofden krast het krijt
onzichtbare figuren. Zinnen gevuld
met hemelsmaak blijven onverstaanbaar
nu het gestadig regent.…
Liefde maakt kleurenblind
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.414 maagdelijk wit
koortsachtig door de drang verhit
geconcentreerd op naakt primeur
ik streel je houding in verlangen
schets je weelderig lijf bevlogen
haal al wat ligt in mijn vermogen
naar boven om je pracht te vangen
zorgvuldig glans ik je ogen fel
maar verstijf in de intense streek
in plaats van blauw tipte ik rood
teleurgesteld krijt…
Zij ...
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
1.429 Zij begint de dag zonder vragen
heel haar wezen straalt het uit
zij is een vrouw zonder lagen
koud en kil, geeft geen geluid
Zij roept de morgen stil binnen
verscheurt de afgelopen nacht
zij houdt van hem, zonder beminnen
krijt woordloos om stille kracht
Zij zal de middag niet meer voelen
zoekt voorbij de zon naar een regenboog
zij ziet…
ongedateerd
netgedicht
3.3 met 21 stemmen
637 dode hoeken krijten uit het zijvak,
daartussen vele hoofden, voor wie ik was,
nog zoveel wilde zijn.
ik draai me om.
een liefdeswoord valt op zijn rug
en breekt.…
stadspark
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
800 gehurkt in de zon
tovert een jongen
met vaardige vingers
en kleurig krijt
zwermen vlinders
in een tapijt
van lentebloesems
op het plavuis
rond de vijver
in het park
vrouwen
in vrolijke lentekleedjes
dralen in het voorbijgaan
om het kunstig tafereel
te drinken met de ogen
en ook zijn lenig lijf
en zongetaande huid
ze zaaien kleingeld…
Ovariumpaleis
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
594 Weer eeuwenoude wonden openrijten
Door het gebrek aan tederheid bij lust
Het stelt La Deuxième Sexe niet gerust
Al weet die soms wel van zich af te bijten
Nog altijd hoor je vele vrouwen krijten
Wie troost ze, door wie worden zij gesust?…
beloftes
netgedicht
3.0 met 25 stemmen
3.674 zij beloofde hem kastelen
ridders om mee te spelen
een kast met hoge deuren
een kist vol oude kleren
een tooi met echte veren
en krijt in alle kleuren
een garage voor zijn auto’s
een album voor zijn foto’s
een cool, wreed spijker jack
een zak met duizend knikkers
een wand voor al zijn stickers
kortom een eigen plek
hij wilde enkel…
In pasteltint
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
457 ik heb je
geschilderd met
vele pigmenten
kleine nuances
heb ik kansen
gegeven om met
jou eeuwig te leven
olie en pastel
krijt en het grijs
van houtskool
ook op diverse
ondergronden
hebben wij alles gehad
alleen de ziel ontbrak
jij voelde leeg
koud was de glans
in je ogen er was
geen vermogen
tot contact ook in
je bewegen bleef…
Om de tuin
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
798 Leven op elke vierkante centimeter sinds het Krijt
Is het ontstaan vanuit een hard gelag?…
Icoon
gedicht
3.1 met 11 stemmen
14.027 Ik kwam aan een oase, een vrouw
stond blootsvoets in zichzelf geschaard
lege ogen boven een mond vol krijt
levende afwezigheid. Zij strekte zich
tot in de verten uit, eindeloze
bruid. Lemen voeten kreeg ik, veren
van de vogels die haar omhalsden
ik voelde mij zo wijd als zij.…
's Avonds verdeelden wij de aarde
gedicht
2.8 met 23 stemmen
13.868 Krijt
gaf de grenzen aan van republiek en
koninkrijk. Ver weg lag Alkmaar, hier
was de wereld onder handbereik. Hier
werd de oorlog aan elkaar verklaard.
We sprongen met beleid van land naar
land. Als een de strijd gewonnen had
begon de werkelijkheid. Dan kwam de
loods. Geur en gevaar.…
SÉRAPHINE DE SENLIS (1)
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
494 (1864-1942)
Kind van eenvoud, ouderloos
Dienster, wasvrouw, vale sloof
Vastberaden het geloof
Dat De Heer haar uitverkoos
Spaarzaam was haar vrije tijd
Toch wist ze die te benutten
Want in plaats van in te dutten
Zocht ze buiten naar Gods krijt
In de nacht mengde ze kleuren
Hoe, dat hield ze goed verborgen
’t Werk bracht Uhde van de…
Afscheid
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
3.678 Gelijk de zon straks de wolken verdrijft,
bereidt zij "autonoom" een warm afscheid,
is het "samen" wat de boventoon krijt,
ofschoon een drang naar vrijheid mij beklijft.
Hoe vrees ik te grote gebondenheid
als zij de regels onzer taal herschrijft!…
Honfleur
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
576 er zit nog een beetje verf aan het penseel
die de gordijnen achter mij gaat sluiten
de heggen en bomen ken ik van buiten
mij er in verdiepen wordt me nooit teveel
tot in de details heb ik hun beschreven
maar zij vergaan ook naar langere tijd
sommige huisjes missen nog wat krijt
een wandeling duurt er niet voor even
de stad waar ik ben…
Vuige versjes*
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
3.288 Voor eeuwig sta ik bij hem in het krijt,
blijf ik immer voor hem een lompe boer.
Is nu de open wond al lang hersteld,
iets waarover ik me soms flink verbaas,
en weten we wat voor ons als broers telt,
wordt bij het “Makkers, staakt uw wild geraas!”
onze band toch weer op de proef gesteld
in vuige versjes bij Sint-Nicolaas……
Wees
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
595 liefste vijand
het is tijd om los te laten
vergeven en vergeef mee
meet de lengtes in gelijke zeemijlen
wee
glimlach dan zacht langs getijden die weemoedig zijn
krijt de rots met een schreeuw tot een witte muur
een meeuw droomt het uur ruim boven het duin
drift op rivieren langs ondergelopen stranden
de tranen zijn niet minder en zie…
Status*
netgedicht
3.9 met 27 stemmen
3.109 Nu staat in het krijt
wat is en chirurgisch verdwijnen gaat.
Koelbloedig kijkt men wat niet meer gedijt,
snijdt weg wat op het lijf geschreven staat.
De klok luidt voor wat zonder regelmaat
de harmonie tot op mijn bot kastijdt.
Tot in de kleinste details uitvergroot
blijft mijn status in mist gehuld.…
Nog te vroeg?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
544 wordt
verzwegen bezitten ze de
schijn van gerijpt geluk, of
in iets anders wordt beschreven,
de hemel is vol Brusselslof
van onafgemaakte woorden
van letters verzameld uit stof
waaruit die zijn gemaakt
elke katje aan de tak herbergt
een eigen verhaal
het klontert aan mijn ziel
en aan mijn voeten,
en stuwt het verzinsel
uit het krijt…
de doden komen altijd terug
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
525 hoed
pretoogjes glinsteren
achter de ronde bril
slaapzak onder de arm geklemd
de waterzak in zijn hand
een zweetdoek bungelt
aan de riem van zijn kaki broek
no dead man walking
deze man praat
niet met engelen
van gouverneur
naar Robinson Crusoë
een transformatie van daar en toen
een mens
gegomd in grijs-wit
met rood krijt…
een vuur van antwoorden
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.237 Je zult niet voor eeuwig
in krijt blijven staan!
Na vriendschap
is er vertrouwen!
Ik zal je nooit haten
voor een kus!
Na de afbraak
is er nog bouwen!
Ik laat je praten,
zeg het gerust!
Je draait nog
mee op deze aarde!
Je draait nergens
om heen!
Je staat in
voor onschatbare waarde!
Je bent niet alleen
in normen en waarden!…
In spinnentouw verweven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.049 In spinnentouw verweven vlocht
ik duizend draden puur van zilver
met hier en daar een glinster
gekleurder dan de morgenzon
die met gouden haren
onze liefdesweb bereiken kon
het paradijsje van ons saam
was behangen met romantiek
dat wanneer de schemermaan
door de takken scheen onze namen
schreef op muren ondoorzichtig
ik krijtte je…
Laag bij de grond
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
580 handen spitten in kruimig krijt
weg van gonzende gedachten
sluiers van de geest begraven zich in lijfelijke aarde
laag voor laag, tot onzichtbaarheid
ik weet niet wat ik was, ontaard misschien
ik hef vuilgerande nagels armsgewijs ten hemel…