1300 resultaten.
Bella donna
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
2.403 azuurblauw
mijn ogen binnendringt
mijn smaakt ontwaakt
door stracciatella-ijs
dan klopt mijn hart
een warmer ritme
het landschap danst
dan dankt en bidt ze
Als door de vroege geur
van cappuccino
de ranke zeilen
langs de kim flaneren
de cipressen hun schaduw
op het plein draperen
een schaterlach galmt
van een bambino
dan welt er weemoed…
TOEN...
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
579 Hij kan de weemoed wel verklaren
die hem bekruipt: zijn droom is weer veraf;
hij trad de herfst in, voelt zijn jaren
en mist de zoon, die 't leven hem niet gaf.…
JANUSKOP
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.142 De pracht van de boterbloemenwei
met zuringaccenten en het wit
van ontloken madeliefjes maakt
weemoed wakker, verleden dichtbij.
Er op uit het veld in, heerlijk vrij
na gedwongen schoolgang, op zoek
naar avontuur in afgedamde sloot
of klaverveld met voorjaarstoeierij.…
Louter droefheid
gedicht
3.3 met 23 stemmen
11.777 Maar ik ben een poëtisch baasje
en ga mijn weemoed in een versje doen.
Dat is het voordeel van mijn gave.
De burger kan zijn ei niet kwijt,
terwijl ik, rustig mijn neerslachtigheid
gelijk een paardje voor mijn kar laat draven.
Is het volbracht, dan ben ik opgelucht.
'k Heb schoonheid uit mijn pijn gewrongen.…
REFLUX
netgedicht
4.9 met 8 stemmen
1.186 Weemoedigheid doet soms de lijnen verkleven,
het middelpunt wordt door de jaren abstract.
Als terugkeer de diepten en hoogten vervlakt
worden laag na laag alle fasen verweven.
Ik vind in mijn hand een steeds kleinere hand,
een oude geur, in kleine enclaven.…
foto
netgedicht
4.9 met 18 stemmen
1.187 een winters decor met
water, riet en een molen
huiverend sta je op een brug
naar onbekende overzij
bekoorlijk gekleed in
een jas die ik nooit zag
je haren wapperend
in de gure wind
gewikkeld om je hand de
riem van de vrolijke hond
die nog steeds niet snapt
waarheen ik nu toch ben
weemoedig lijk je naar
de fotograaf te kijken
een vage…
Haar tweede Kerst...
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
3.133 die manier vertalend
Met haar kleine lijf van elastiek
Lichtjes weerkaatsen in haar ogen
Zichtbaar geniet ze van wat ze ziet
Gevoel heeft haar nog niet bedrogen
Ze is nog puur, haat kent ze niet
Zoals zij dit alles nog kan beleven
Zomaar genietend vanuit haar zijn
Dat is door onschuld ingegeven
En weggelegd voor kinderen klein
Weemoedig…
Afscheid van de zomer
netgedicht
2.6 met 18 stemmen
1.297 Er hangt wat weemoed tussen huizen
die er onbezorgd wel staan
maar waarin de ruiten iets weerspiegelen
van uitvaart en vergankelijkheid.…
De vlinder
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
850 schuurpapieren stem
die bijzondere lach
ogen die ik zie en zie
telkens weer anders zie
soms vol vuur
vandaag weemoedig
vleugje lachend,
ontroerd een traan
bijzondere liefde
in Jans melancholie
kussend het leven
zo vol verwondering
ook over de dood
ach, voorbij..…
oudejaarsavond
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
1.989 oudejaarsavond
is nog enkele verrotte bladeren
opgezwiept door de oostenwind
ijzig scherp
een mes blinkend staal
lemmet vol weemoed
in mijn hart
mijn stokkende adem
op het scharnier der jaren
roest en schilfers
is het dorre riet in het spiegelwater
verstilde kou en droog geruis
een stervend land
je uitademen witte dagen
even in de…
De heupbroek
hartenkreet
4.6 met 14 stemmen
1.664 verdwenen
Maar wat er voor terug is
Doet lijf en leden beven
De heupbroek met
String en 't korte hemd
De nachtmerrie van
Elke potente vent
Want elke buik
Blubbert nu voorbij
Met piercing, tattoo
De hele gallerij
En met een beetje pech
Wordt je getrakteerd
Op de barst tussen de billen
Brutaal en ongegeneerd
Dan denk ik met weemoed…
Land van liefde
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.244 Vlieg op doorschijnende vleugels
naar het verborgen land
dat schittert
voorbij de weemoed
van je hart
Streel niet langer
de halmen
van je verdriet
de doornen
van vergane smart
die je pijnigden
eindeloos bitter
Hunker naar de plaats
waar vreugde zingt
de eeuwigheid danst
sluimerzacht
Wandel door de tuin
waar vogels albasten rozen…
Verzen voor een vriend
poëzie
3.5 met 4 stemmen
2.985 't Is me of ik nooit de zwarte ellende zag
En in mij jubelt weeldrig en wild
Een vogelkoor dat door zijn zangen stilt
De weemoed, die mij eer te kwellen plach.
Eens had ik oog en oor slechts voor het leed
En woest doorvlamde mij de droefenis
Die knagend zich in 't lachend harte vreet.
O wonder, vriend!…
Wachten op de dood
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
2.680 blad waait van de oude eik
valt neer in koude grond
als ik zo naar mijn opa kijk
de trekken om zijn mond
groeven in doorleefde huid
zijn blik op mij gericht
pijnlijk straalt hij weemoed uit
soms vallen ogen dicht
rustig wiegt de schommelstoel
een leven vol verhalen
met de dood als hoogste doel
waarnaar gedachten dwalen
even trilt zijn…
Voorouderherinnering
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.129 beleving van een déjà vue
alsof je in het verleden stapt
maar toch weet ‘dit is nu’
overvalt je 't gevoel van thuiskomen
op plaatsen die je niet kent
weet je dat je dan in de wereld
van voorouderherinneringen bent
ze sleten de paden die jij nu gaat
zagen de horizonten die jij ziet
etsten de beelden in je ziel
tot een onvergetelijk weemoedig…
Liefste, o liefste mijn
hartenkreet
4.3 met 15 stemmen
1.332 Ik wou nog eenmaal kijken
langs frisse hagekanten
tere aquarellen van smaragd
stille amberplassen
vol diepe schaduwen
waarin dromen slapen
dromen van eenzaamheid
Ik wou nog eenmaal luisteren
naar het lied van de nacht
het fluisteren van de schuwe wind
verhalend over vergane tijden
zuchten van weemoed
over zoveel tevergeefse woorden
over…
anoniem
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
2.014 winter sluimert over de wereld
traag klinkt de winterhoorn
mystiek in eindeloze nevel
bomen zwarte silhouetten
zweven boven dit witte niets
tegen de vervagende bossen
oergeluid in een lege wereld
weemoedige bezinning
op deze verre stille heide
straks komt het licht
in de diepste winterdag
schreien in een verre stal
zingen d’engelen…
Verborgen geschiedenis
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
703 En in een waas van
wanstaltige weemoed
versneed hij de realiteit
in een dubbelledige overpeinzing.
Sperma is het verval
te verschieten, dacht hij
en het lichaam cumuleert
naar verzadiging om zichzelf
in de finaliteit te verliezen.…
Vertraagde thuiskomst
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
1.146 bladmuziek
Daar stierven jaren in jouw schoot
alleen geraakt door vallend stof
een kiertje fluwelen avondrood
dat teder soms jouw rug nog trof
Ik blaas de tijden van het lijfje
spreid onkuis jouw helften open
hoor je fluist’ren ‘Kom, waar blijf je
mijn leesbaarheid raakt nooit verlopen’
Ik zuig de zinnen zacht naar buiten
met geur van weemoedig…
de moedermaffia
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
1.097 ze is in hoogmoed niet te evenaren
en ziet hem slechts als donor van het zaad
terwijl de stakker zonder eigenbaat
de vrouw de schone vreugd gunt van het baren
de filantroop, onmisbaar bij het paren
weet na zijn offer al ‘het is te laat’
hem wacht de zondeval in het kwadraat
de zeven plagen, weemoed en de blaren
en na het kranig knippen van…
Oorlog en vrede
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.327 Laat mij daar zachtjes leed en liefde honen
En zonder weemoed denken aan de dood,
En daarna boek en schrijver stil belonen
Voor ’t glaasje wijn en ’t stukje brood.…
ontwapende soldaat
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.252 kwetsbaar blijkt te zijn
als het commando van zijn oversten
zonder overwegingen uitgesproken
hem in de armen van de vijand drijft
voorbij de uren vol glorie
het bespieden van de ander
het wachten op wat actie
en een blinkend streepje lint
na het schrijven van geschiedenis
mag hij eenzaam kwijnen
beurs van zijn attente bewakers
en weemoedig…
De lent verschijnt
poëzie
2.2 met 10 stemmen
3.309 Ik weet niet wat ik zeg of doe,
Ik smelt van weemoed benen:
Ik ben zo naar, zo vreemd te moe,
En kon van vreugde wenen!…
Verstilling
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
589 Verstilling
ik wil verstilling en
bedachtzame, langzame bewegingen
fluwelen voetstappen
zacht als een zomerbries
ogen vol verwondering en
het ontluiken van verlangens
aan de oever van
de zilveren rivier
en de bomen,
ach ja, de bomen
trouwhartige wachters
waaronder ik mag schuilen
onder een groene keizerskroon
luister ik naar hun weemoedig…
Onvindbaar, dichtbij
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
712 woorden,
ik schrijf ze van uit mijn dichtershart
vaak komen ze uit de diepte
gelijk de nerven, geponst
in een bloem of bomenblad
woorden,
van een opgewekte dromer
soms weemoedig op zoek
naar nog net dát streepje licht
in een voorbijgaande zomer
woorden,
ontstaan langs het bramenpad
waar een witte dwarrelvlinder
in zwoelheid, en nectarminnend…
Mijn verlaten strand
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
596 mijn woorden
sterren schrijven jouw naam
in stralen van goud
kristallen sluiers lichten op
als een glimlach van de eeuwigheid
overweldigende schoonheid
tijdloos universum
Muziek weerkaatst langs glazen schaduwen
brekend glas verbrokkelt mijn illusies
scherven doorboren mijn ziel
slierten van nevel
dragen mijn tranen naar golven van weemoed…
Toen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
528 Als in de stille uren van de nacht,
de radio een melodie laat horen,
‘Plaisir d’ amour’ mij komt bekoren
grijpt bitterzoet, weemoed de macht.
Ik voel een vaag maar toch intens verlies.
Geen woorden vind ik om dat te benoemen.
Een glimlachendl gezicht dat op komt doemen,
verwaaide zwarte haren in een zomerbries.…
Ik heb vannacht mijn kussen nat geweend
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
648 heb vannacht mijn kussen nat geweend
Nog voel ‘k een tranenvloed mijn ziel doorstromen
Ik moest u wel beminnen in mijn dromen
Om zo de oceaan van wee te tomen
Opdat ‘k een wijle met u zou vereend
Ik heb vannacht mijn kussen nat geweend
En heb u met een schreiend oog genomen
Luid snikkende tusschen de esschenboomen
Zodra mijn wel van weemoed…
Hartwoud van de geschriften
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
769 bent
wanneer je leeft in mijn gedachten
durf ik niet uit te leggen
door middel van de geschriften
het oude schrift staat vol met citaten
die ik ooit schreef voor mijn hart
een verlangen naar authentieke devotie
en ware bezinning voor mijn lusten
het grijze schrift heeft veel hiaten
die ik verzwolg met mijn smart
die zich wortelde in weemoed…
De verwarring
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
579 De verwarring door gekte
in de familie, die zich verwijderde
als in een echo van stilte
waarin woorden zich verloren
leek immer maatgevend
in het voorjaar wanneer
gras groen groeide in weide
en in het najaar grauw kleurend
het natgewas vol herfstdauw
en misschien was er iets
van die verwarring
die de weemoed tekende
in herinneringsbeelden…