6775 resultaten.
iris in het MAS
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
583 de iris schaaft droog
van dorst en honger ontdaan
aan haar kelken kraag met
minder blad maar meer vertoon
leeft ze fier en wel
in haar aarden luchtbel
haar opzichtig oog gericht
op de mensen aan de stroom
ze is museumplant zonder nood
aan het Woord, elke blik
van een toevallige passant opnieuw
sterkt haar in haar zonnebloei
de weemoed…
Armoe
netgedicht
2.8 met 11 stemmen
1.906 Verscheurde lakens voor gordijnen
Jarenlang dezelfde broek
Truien, versleten en met gaten
Een kamerplant staat dood in de hoek
Droge spaghetti met wat tomaat
Koffie van vooroorlogs fabricaat
Elke ochtend oud geroosterd brood
Voor de afbetaling van je 16 meter lange boot
Met zeilen, wind gebold
Vaar je over 't IJsselmeer
En geniet met…
te weinig
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
754 bij de ondergang later
na het verdampen van al het water
en jij met je droge mond gestorven
geen woorden meer uit kan kramen
daar zal ik op je wachten
nog enkele jaren van hier
een jong leven nog te vormen
voorbereiding op een levensslot
dat je dan tranen zal huilen
uitgekristaliseerde hoopjes zout
en vergiffenis zoeken, eindelijk
op…
Gebroken
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
900 Als brandhout wordt de liefde aangewakkerd
Droog en vurig is haar aard
Gloeiend is de hitte van de hartstocht
Zwaaiend is de scherpte van het zwaard
Knetterend springen vonken
Loeit de kracht door ’t verliefde lijf
Smeulend gloeit het steeds weer verder
Tot ik plotseling verstijf
Koud tot op het bot
IJs in alle hoeken
Giert de wind…
Koude oorlog
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
1.270 het chiert niet meer mijn gangstahart
ik vind geen rhymes meer om te kloppen
en denk er aan kapot te stoppen
voordak verval in zuur, in zwart
ik ben het droog, ik ben het beu
een scoreboekje op te bouwen
wie swa en wie de bek moet houden
ik click niet in dit pluche milieu
van mattie lijp maar ondertussen
elkaar de koppen laten rollen
ik…
rangeerheuvel
netgedicht
3.4 met 65 stemmen
1.027 Scheuten water
in droge monden en licht achter zwarte ogen.
zoeken barsten in de omklemming van de stam.
Basismieren volgen kromme koninginnen. Sleets
zijn hun vage kleden. Scheef de gesteven boorden
van de klerken. Klokkenluiders slijpen hun pennen.
Wij, languit in nat gras.…
luiheid
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
631 Want die pen bleef droog
en ‘t blad bleef wit.
De kat ligt aan de stoof
Wijl ik voor den tv zit……
Het Tentamen
netgedicht
3.3 met 20 stemmen
2.964 Het onbeschreven vel drukt zwaar
en lijkt de ruimte op te zuigen
De chaos van boven, van binnen
Je lippen ademen droog de drukte in je hoofd
Ongebonden blijven de woorden
zweven in je maag.…
ik leefde
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
780 ik leefde liefde lang
langs lange lanen
van een zomers groene lariks
in weelderige bermen
zocht het droog donzig gras
langs water met witte zwanen
waar glinsterende libelles zwermden
en ik prille stilte las
wuifde met mijn wimpers
naar naderende mussen
die ogenschijnlijk bij
iedere tedere tred
moederaarde wilden kussen
ontroering…
moderne tijden
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
681 tot zo en dan gewoon
puur op karakter zij
aan de vaat en hij
alleen met zijn verlangen
een droge vaatdoek in de hand
elk kopje een gedachte
nat achter het oor
zij alhaast in dromenland
de nacht alvast in het hart
vertederd door het keukenneon
hij droogt wel zijn verlangen
als een Robin-theedoek-Hood
tegen al het eigentijdse bloeden…
suite van de wateren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
484 een ven vol veertjes
en twee monsters van eenden
voorbij gevlogen
oh don quichotte
de helm van membrillo vol
met scheerwater
ik steel de hendel
van de pomp van de bron
de maagd waakt
een ton van stenen
de wijze heks blijft drijven
op de wateren
je gaf jezus melk
oh heilige maria
zorg voor ons water
een droge zomer
vier eenden…
porno of erotica
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
3.805 op de man af
of hij porno schrijft
misschien erotisch dicht
blijft hij droog
op zijn vlakte
thuis, de deur gesloten
zweept hij zich al eens
een spierscheur op zijn geliefde
die blijft vragen zelfs smeken
om ja, nog ja, meer ja, oh ja
en als de lichten dan
gedoofd, de wonden van die dag
gelikt
- ze kreunen soms met twee -
blijft alleen…
De achterkant van Rome
gedicht
2.3 met 22 stemmen
8.651 De achterkant van Rome is een koker
met harde stemmen, was die hangt te drogen.
Hier klinkt in mei een oude lente
met in de ochtend oud geluid
van duiven, terwijl de nacht blijft kleven
aan de stenen; er grauwt alleen
wat dag doorheen. Vanuit de kamers
is de hemel dicht; pas als je
uit het raam buigt, kiert hij
licht.…
Lijmpoging
netgedicht
4.5 met 27 stemmen
1.334 bedachtzaam trekt een kleine meid
nerven uit een weegbreeblad
tracht twee gescheiden strengen
doordrenkt van levensnat
duurzaam bij elkaar te brengen
vol overtuiging in de weer
hurkend in het droge gras
maakt ze paren en probeert
hetzelfde keer op keer
beide handen dan besmeurd
met rare smurrie die niet hecht
draait het kind zich plots…
het verre eiland
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
627 zó het landschap willen beschrijven
dat het dorre droog en stekelig
verhard is door de tijd
met verweerde bewoners
als verkromde olijfbomen
er middenin staan
óf hoe het land zich kussen laat
door de kalme zee, Aphrodite
naar haar hand laat dingen
de geheimen nog niet prijsgegeven
alle raadsels komen laten
zoekend verdwalen tussen de…
Kerstkind
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.796 Je kijkt het aan
en het borrelt van binnen
Een stukje vreugde komt omhoog
Je zou een liedje willen zingen
Je ogen houden het niet droog
Je voelt je een vulkaan van liefde
Dat heeft dit kindeke gedaan
Het was de mensheid
die je griefde
Maar je enthousiasme
komt eraan!…
Ontstemmende vondst
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
583 Ze mopte net de vloer en vond
drie droge drollen op de grond.
Ze bukte. Pa kwam vroeger thuis
en streelde haar tot in d'r kruis.
Ze zei, nog kijkend naar de drollen:
'Dag melkboer, zeven liter volle.'…
Spiegel
hartenkreet
4.4 met 22 stemmen
2.876 De lege blik in zijn ogen
De tranen die nauwelijks drogen
Het verdriet dat niet weggaat
Geen arm die om hem heen slaat
Geen schouder om op uit te huilen
Zijn ziel zit vol schrammen en builen
Hij heeft niets meer om te winnen
Dat weet hij ook, diep van binnen
In gedachten loopt hij door donkere mijnen
Hij wil van de aardbodem verdwijnen…
Jouw warme hand
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
448 regenfonteinen op het raam
dit ogenblik is slechts mijn leven
nu jouw hand zich droomt
in de warmte van mijn kruis
op het ritme van je adem
met op de achtergrond mijn eigen ruis
maar nu ik jouw je dromen laat spelen
wens ik mij op het strand, waar de zee
mij kaatst tegen het langzame
sterven van de duinen
waar ik jouw vingers droog…
Zandruïnes
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
708 De ogen nat, de
haren droog, verruilden
ze het tij te vroeg, voor
wat eerst op een zandpaleis
leek en afgedreven was in een
afnemende jeugd, gedacht
daarop luchtkastelen te
bouwen, streek de tol op,
vergat hiernaar te streven,
om op de ruïnes te rouwen,
waren we maar in die
deugd gebleven.…
Voorjaar voorwaar
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
624 En daar is de lente
die ik niet meer had verwacht
een uitbundig dak in roze en wit
viert het afscheid van de nacht
vrolijke vogels fluiten me wakker
tillen me hoog in de blauwe boog
lachen schel om die zwarte gedachten
meizoete regen en de zon blaast me droog
de aarde barst open in duizend kleuren
en dieren werpen hun jongen rondom
ik…
Vloekende tranen
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.774 Onze vloekende tranen
zullen ooit drogen.
Maar onuitwisbaar zijn de
dierbare herinneringen.…
Met huilende mond
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
879 Zij keek mij zonder ogen aan
en zag welhaast door mij heen
Haar ogenlicht leek uitgegaan
Inwendig dood, zo het scheen
Lege blikken zagen door mij,
als van een onbestaand mens
In hemdje met jeans, als kledij
uitte zij haar zwijgende wens
Stille woorden, zonder klank
zweefden uit haar droge keel
Dan week ze van de mistbank
haar blikken…
alleen wat lief is kan zo raken
netgedicht
4.6 met 14 stemmen
793 reutelt in de ziel
waar zekerheden splijten
alleen de raakbaren die wonen
in het aller-diepste diep
kunnen zo verloren drijven
en in volkomen weerloosheid
zich spiegelend - in leven blijven
alleen wat lief is kan de ziel
zo in verwarring brengen
dat in de oceaan van het nachtelijk dwalen
zij de handen niet ontwaart
die haar op 't droge…
Mijn kerstgroep
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
887 ik had een vredige
kerstnacht verwacht
dacht mijn schaapjes
op het droge maar
het zwarte dat ontbrak
we zijn gaan zoeken
op de velden waar
herders hun kudde telden
klopten aan bij stallen
het bleef spoorloos voor allen
heb mijn kerstgroep
toen eens goed bekeken
maria jozef en de beesten
ook daar geen taal of teken
van mijn vermiste…
Beschavingsvernis
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
595 handen vol hebzucht
wit aangelicht op het zwarte doek
langzaam krijgen zij gezicht
in egoïstisch bewegen
alsof het in hun genen zit
het nette pak
de dassen onberispelijk gestrikt
met het laatste restje beschavingsvernis
zij lachen minzaam
als anderen van ellende stikken
door het geld dat zij in woeker pikken
hun schaapjes op het droge…
Toen Onze Mop Een Mopje Was
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
781 Ook kleine geintjes worden groot
de schaapjes op het droge
Is dat niet ieders wens
wat men ook zegge moge
Niet op een zondagmorgen
gedonderd in de goot
ons allen al ontvallen
vergeten, vroege dood
Daarom d'ouwe mop gekoesterd
als een lief en oud bruin paard
voor jongeren toch nieuw nog
een mopje met een baard
(The Knack - "Africa…
de dag
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
821 de dagelijkse dingen
om te beginnen douchen
dan ontbijten
en op buienradar kijken
of ik droog zal blijven
trek meteen een regenpak aan
het beginnende licht
en de lanterenpalen die uitgaan
geen tijd voor weemoed of verlangen
want de dag is pas begonnen en meedogenloos
het zal weer gaan
zoals een dag nou eenmaal gaat…
terug naar de navel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
588 de zachtheid van het verre water
aangelengd met koppige, rode wijn
geplengd op harde, droge grond
geur van hars uit houten vaten
van Delphi naar beneden kijken
ertsschepen liggen roestig voor anker
aan de horizon springt een dolfijn
vangt het laatste licht van de dag
hier kan ik jong blijven met jou
zelfs vandaag met grotere pijn
dan verlangen…
Engelse dagen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
491 Aangestoken start mijn
overbuur zijn machine
met vermanende vinger
de laatste droge dag.
Een mens moet daarvan
profiteren.
Zijn wijsheid doet me
binnen vluchten met
mijn bereide gin-tonic
ik nip nog even
zonder smaak…