3479 resultaten.
toen jij er was
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
517 alle stemmen zijn
uit haar verdwenen
achter de binnenste muren
waken ze ze wassen haar
ze schreeuwen snikken
huilen en roepen
leggen haar in het stenen veld
van geesten en goden
waar niemand zo licht
zo stil kan leven
in het oog van zon en maan
een vaalwitte valk bidt in de lucht…
spannend en profile
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
486 jij ging op
ik had de
gordijnen al wat
opengeschoven
zodat zonnestralen
je konden passeren
om jouw beeld
op de muur van
de slaapkamer
en face en
en profile te
projecteren
spannend en
je lachte toen de
zon jou in onverwacht
ontmoeten overviel
ogen als goud
en een lach in
de mooiste achttien
karaat diamantsetting…
Duisternis
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
547 bij het schijnsel
van de maan
ketsen gedachten
tegen dichte ramen
verlangend naar vrijheid
het huis is in
duisternis gehuld
langs de volle muren
druipen emoties omlaag
elkaar verdringend
in hun weg naar beneden
sluipend komen ze
dichter bij de mens
die roerloos afwacht
zich overgevend
aan het onafwendbare…
In The Pocket
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
343 geestelijk zweven
boven wolkenloos water
de patroonheiligen
en hun puntige mijters
met bevende
biddende handen
gesponnen fabels
en welgevormde zielen
doof lezend
in tijdloze inkt
achter dichtgemetselde ramen
en krijtwitte muren
verloren in
de straling van
voor eeuwig
durende tijden…
Rust
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
351 Mijn gedachten vluchten heen,
mijn wil staat stil voor ’n dichte muur.
Mijn woorden zijn stil, ongehoord,
Stilten zo oorverdovend stil.
Mijn geluk wacht op wat komt,
hoop op meer al lange verstomd,
mijn toekomstbeker nog niet gans gevuld,
mijn verleden ingehaald in het nu,
mijn wachten is voorbij, mij rest rust.…
ostinato
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
203 we kwamen terug na elders verblijven
vonden appels gelegd op ‘n schaal
aan de muur hingen gedachten te beklijven
onbewolkt nog, als een vervlogen ideaal
te wikken en te wegen
om van hier naar terug te gaan
zaten we om richting verlegen
misschien dat ongerepte verten bestaan…
Vrees
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
369 Ik was bang
om in zijn huis
te logeren als hij er niet was
Ik dacht, dan ga ik nog meer
van hem houden
En ja hoor,
door zijn boeken,
zijn foto s aan de muur
zijn planten
zijn muziekinstrumenten
de orde
al het fruit
dat ik op moest maken
En dan het krijsen van de meeuwen
Tenslotte het ‘slaap lekker’
dat ik ‘s morgens vond…
DE IDEALISTEN
poëzie
3.8 met 6 stemmen
2.477 zitten
Dan doen ze brutaal, onbeschoft, familiaar
Ze zitten op alles en ieder te vitten
Alles wat geld heeft is smerig en naar
En wat er op aarde zoal wordt geleden
Daar kijken ze nuchter en kalm overheen
Ze willen geen betere mensen en zeden
Ze willen regeren en dat maar alleen
Ze willen partijen, de mensen verdelen
Ze kweken slechts vijandschap…
lykke
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
811 er zit daar iemand in de hoek
als een balletje in elkaar gerold
met het hoofd tegen
de kleurloze muur aan
afgeschemerd van de buitenwereld
zonder ook maar een raam
die stralen doorlaat van de zon
en hij is toch zo eenzaam.
niemand weet iets
van deze geemotioneerde buitenstaander,
want diep van binnen
is hij de brekende muur.…
Grillig?
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
509 De grillige klimop beschreef
de loop van de paden in de morgenstond
de verlichte kantlijn was gebleven
het gras de rug recht in de grond
we gingen ervoor uit het stof verheven
met opgebloeide pen of uit bittere mond
het uur was tot bloei gekomen
de vergulde lijnen leken onvoltooid
leunend op z’n schaduw
bleek de blinde muur te dromen…
Klondike
gedicht
5.0 met 1 stemmen
3.027 een muur
een vlakte
een muur niet hoog, een vlakte niet te dor
reeds graast het schaap erin.
een keten
maar niet sterk
en een herinnering
die weldra evenzo als in het hoofd van schapen,
slapen zal.
en met de gouden korrels
kan men dan gaan betalen
van wat de toekomst biedt
en wat men nodig heeft
of meent te hebben.…
Even dragen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
585 Donderende hartslagen
die op gesloten muren hameren,
muren generatie op generatie opgebouwd
blauwdrukken overdragend in de doos van Pandora.
Tot hagelkorrels als ijskoude tranen haar wangen bevaren
en jouw schoot laat overstromen
tot overvloede's toe.…
zwijgen
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
700 als iedereen nog slaapt
fluistert ze ze zwijgt ‘s avonds
ze stamelt ‘s middags en ‘s morgens
in de nacht huilt ze
een man en een vrouw wonen in het huis
een vlieg op de muur vlucht voor het geweld
op haar hoede strompelt een gebroken
kleine schim voorbij
als iedereen nog slaapt
fluistert ze ze zwijgt ‘s avonds
ze stamelt ‘s middags en…
Jij bent het
hartenkreet
4.5 met 10 stemmen
1.785 Jij wist mijn tranen
liefdevol te drogen
ze braken van pijn
je streelde mijn ogen
Jij liet mijn hoge muur
vallen in bergen rozen
omdat je onvoorwaardelijk
voor mij hebt gekozen
Jij geeft mij vertrouwen
mijn hart wordt verwend
dit moet échte liefde zijn
waarin jij mijn ware bent…
machteloos
hartenkreet
4.2 met 8 stemmen
1.736 schaduwen,
beelden,
kettingen van muren
naderen rondom je heen
verstikt door vretende assen
die kwellend in je dringen
ze werpen schuimgevoel neer,
druiperig en wurgend
je geraakt er niet meer uit
je wordt kleiner en kleiner
en dan
dan verdwijn je
verslonden in je pijn
maar nu,
nu zijn ze aan't spinnen
betuigd door eigen macht…
afscheid
netgedicht
3.9 met 21 stemmen
3.243 over de drempel van mijn lippen krijg
"afscheid" weerklinkt in een uithoek
van mijn daverend hoofd en beukt zich
tegen de moed die het recht houdt
mijn tranen kauwen op de grond
onder mijn wankele voeten, om dan
een braakbal van niets uit te spuwen
ik val een laatste maal in haar armen
en mijn geheugen nagelt deze seconden
aan zijn muur…
Alleen
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.069 Eenzaam en alleen
tussen vier muren opgesloten
Geen liefde om me heen
ik voel me verstoten
Ik wil de liefde voelen
maar die is niet in de buurt
Dan lig ik weer in mijn
bed te woelen
en niemand die mij
de goede droom instuurt
Zo voel ik me al dagen
maar het kunnen ook weken zijn
Het zit maar aan me te knagen
Liefde krijgen vind ik…
Kamiros
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
942 Dwalend tussen muren kniehoog
door oeroude straten
overal geurende kruiden:
aan mijn voeten
afhellend naar het strand
de stad.
Boven mij
éven de wind
door de pijnbomen
een hagedis ritselt
het is stil en heet.
Kijkend over de zee -
onbeschrijflijk is het licht -
weet ik van hier
voeren drie Schepen
naar Ilios.…
Zandvogel
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
605 Wind dreigt storm
traant ogen overvol
bomen worden oud
de natuur lijkt dol
Zand stuift in ‘t rond
vult knarsend monden
verduistert het licht
schuurt verse wonden
Daar staat hij pal
rug tegen de muur
neus in het zand
struisvogelnatuur…
Liefde
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
929 Die kamer blijkt leeg en ik staar naar
de hier en daar oud beschilderde muren.…
Een sneeuw ligt in de morgen vroeg
poëzie
3.1 met 24 stemmen
5.354 Een sneeuw ligt in de morgen vroeg
onder de muur aan, moe en goed
beschut en een arm kind komt toe
en staat en ziet en met zijn voet
gaat het dan schrijven over dit
prachtige vlak en schuifelt licht
bezonnen en loopt door, zijn mond
trilt in het donker klein gezicht.
-------------------------------------
uit: Verzen 1897…
roost in rood
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
533 armlengten liefde
in een tekort
van jaren
ringen cirkelen
relatie
tot sleur
leven
in de kring
van verveling
je roost
in rood
van je wonden
ze bloeien
in helen
van jou
trouw in
de uren langs
muren van oud
ik wacht
alle dagen
op morgen
met jou
is vandaag
ons heden nabij…
met de noorderzon
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
735 ik schrapte
mortel weg
bikte uren
stenen uit je muren
legde vuren
aan jouw schenen
maar jij nam verlegen
steeds de benen
ik nam je hand
maar jij koos toch
voor eigen land
met huis en haard
ben vertrokken
met de noorderzon
jouw recht wordt
nooit meer krom…
Ziels onmachtig
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
517 Om haar hart een muur gebouwd
zo kwetsbaar
dansend van donker naar licht
in haar een wild verlangen
maar zo voelbaar de angst
door gaan of leven in een cocon
van zelf opgeworpen tralies en stenen
als ze eens kon zeggen kon uiten
schreien zou ze willen
maar om haar hals
hangt zwijgend zwaar als lood
een parelketting vol van tranen
wurgend…
Afscheid zonder woorden
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
2.346 Muren blijven en deuren sluiten
als waren ze altijd gesloten geweest
en waar zelfs de leegte een schaduw
krijgt die voorgoed achterblijft.…
Stervenskoud
netgedicht
3.6 met 23 stemmen
1.294 sneeuw dwarrelt langs zijn raam
wijl hij de godganse dag bleke muren ziet
en stijfgestreken hagelwitte jassen
hij staart
bloesem aan de kastanjeboom, zee en meeuw
het oude jachtpad met die scheve plataan
winter is te koud om te verkassen
hij vloekt
niet om het sterven,
maar hij was zo graag met de lente gegaan…
Onverwacht zonnig bezoek
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
560 De ontbijttafel is net gedekt
als iets van buiten mijn aandacht trekt
dat lichtvlekjes op de muur doet bewegen
heel subtiel, haast verlegen
De balkondeur open ik blij verrast
voor deze onverwachte gast,
die ik met haar gouden stralen
maar al te graag naar binnen wil halen
want al is zij niet door de weerman voorspeld
ik ben erg op haar gezelschap…
Voorbij de schemer
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
876 Zij omarmt haar pijn
achter muren van zwijgen
voelt haar vraag veel te klein
woorden kunnen breken
waar zoveel verdween
slechts stilte kan spreken
door het grauwe heen
de wind draagt haar tranen
- hij ziet ze niet graag-
zout waait naar zee
waar het licht
valt,
vandaag...…
Met U zijn er geen verten meer
poëzie
3.7 met 7 stemmen
3.954 Des levens aanvang glinstert weer,
geen gisteren en geen morgen meer,
geen tijd meer en geen uren,
geen grenzen en geen muren;
en alle angst voorbij,
verlost van schaduw en van schijn,
wordt pijn en smart tot vreugd verheven!
Hoe kan het zo eenvoudig zijn!
Hoe kan het leven Hemel zijn,
met U, o kern van alle leven!…
Los van de tijd
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
511 zacht breekt het ijs
een vlam lekt
uit de open haard
speelt met
kleuren in het glas
wij zijn op reis
in het verglijden
van de kleine uren
dansen sprookjes op de muren
realiteit heeft
gordijnen gesloten
een dimensie van spoken licht op
wij zijn vertrokken
los van de tijd
de winterslaap wordt ons benijd…