7023 resultaten.
Afscheid van jou.
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
497 Dat het afscheid nadert
Voelt als een rouwe druppel.
Pijnlijk.
Die mooie blonde haren.
Waren wel heel bijzonder.
Het kwam tot een hoogtepunt.
Maar nu is de tijd gekomen.
Voor het afscheid.
Voordat het uit de hand loopt.
Zeg ik elegant gedag.
Om vervolgens weg te lopen.
Zonder nog een kans te grijpen.…
Onverharde weg
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
464 dat we nemen
zonder afscheid te nemen
te overstemmen
De appels smaken naar olie
de wind wist onze sporen
op de openbarstende huid
van de bleke aarde waar
niets tiert en niets gedijt
uit, wist ons contact uit…
De laatste dronk
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
19 De heide slaapt, de maan vergaat, de rode wijn glanst in het glas. Zij lacht, zij lacht, terwijl zij staat, waar eens de liefde leven was.
Wat eens bemind werd, is vergaan, wat werd geschreven, blijft bestaan. O vrouw, o vrouw, uw ogen branden, uw kus doet hart en ziel verbranden.
Ik drink, ik drink, op lust en pijn, op wat voorbij is, wat zal…
Spelregels voor de nacht
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
27 Over wat rolt, wat overloopt en wat blijft zingen.
Geen worp blijft ongedeerd langs stro en scherven;
wij keuren maat en glans met open hand:
wie smokkelt om slechts voordeel te verwerven,
zinkt met een scheve knikker in het zand.
Dan klimt de wijn tot in ons zinnenslot,
en drijft ons natte zeil door nauwe stegen;
de wijze bij de kan wordt…
In het meervoud
gedicht
2.5 met 114 stemmen
68.448 Wij waren vrienden in een ver verleden
van nachtfilms, zangersfeesten, parken, dromen.
Wij waren minnaars op de hoge treden
van lustpaleizen tussen bonte bomen.
De maan bescheen de vijvers van Granada,
de zon bescheen de zuilen van ons Thebe.
Je arm was broedplaats voor de vogels van Messina,
mijn dieren trokken jou per winterslede.
In welk…
Er fluistert een traan
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.216 Rebetika
om zelf gevonden te worden
zoek ik jou
omdat ze klinken als de jouwe
volg ik voetstappen
waar we samen ooit liepen
op elke plek
de schaduwen volgend
die slechts
een aftreksel zijn
van jou
naar mezelf leiden die terug
want jij bent er niet meer
En ik, ik ben mezelf kwijt
en als je nu bij me weg bent
zul je nooit
bij me…
als de dag komt
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
653 als de dag komt dat mijn benen breken
omdat de weg van leven langer is dan ik lopen kan
laat dan het loslaten jou niet weerhouden
de weg naar de einder verder te gaan
als de dag komt dat mijn longen leegzuigen
omdat de weg van leven een langere adem vraagt
laat dan het verlies jou niet beletten
want de vaart der volkeren kent geen einde…
De magie van het dagelijkse leven
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
462 We liepen in de bossen
En bij een heuvel
waar één klaproos
tussen een zee van koolzaad,
ging het over de dood en het voorvoelen ervan:
lang geleden, op haar verjaardag stortte haar geliefde van een berg
't ging ook over Thomas Moore
en zijn boek:
de magie van het dagelijkse leven
We deden nog een boodschap
en voor de winkel sprak ons…
Bijna voorbij
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
1.331 je zegt:
we zijn niet alleen
hier zijn ook degenen
die er niet meer zijn
zij zijn erbij als we slapen
spreken denken of zwijgen
ik zie je gezicht ingelijst
onaanraakbaar dichtbij
je ging me voor
ik ben bijna voorbij…
gemis
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
659 en als je dan
windloos
de donkere haven binnenvaart
zal hij staan
waar jij voor anker gaat
hij zal je
gehavend
van het schip zien komen
en ontroerd
naar jou toe gaan
maar haar zal hij missen
meer dan ooit
de dichteres van tere wolkenluchten
over zijn azuren zee…
Tot aan de sterren
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
754 En hij die op weg
naar de Hof van Eden
geruisloos voorbij het
moerasland probeert
te schieten
Weet dat rouw de
tol van de liefde is
niets het verlies
verzachten kan
dat hij het lot dragen moet
En hij die als een buffel
loom onder water blijft
de rietvogel en
de zwaarte probeert
vóór te blijven
Weet dat het niet de
ander…
bloemlezing
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
614 slaap zacht
mijn geliefde
vannacht
in deze blauwe nacht
in deze helderblauwe nacht
mijn teerbeminde
zal ik zacht
terwijl jij slaapt
bloemen
blauwe bloemen
terwijl jij slaapt
mijn geliefde teerbeminde
in deze heldere nacht
in deze laatste nacht
in deze laatste heldere nacht
in deze laatste helderblauwe
zachte nacht
voor jou
mijn teerbeminde…
Gemis
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
491 Against all odds
Plooit de tijd weer naar voorjaar
Is het park een canvas
Van groen en geel en roze
Vindt de wind weer het zuiden
Heb ik
Me losgewrikt
Uit de wurggreep van donkere dagen
Ga onder
In het vroege licht
Me vastklampend
Aan het drijfhout van herinneringen
Hoe wij ooit
Op jonge benen
Door vele zomers gingen…
In de zachtheid van haar zijn
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
746 in de zachtheid van haar zijn zie ik
de onderzoekende blik haar
spitse wijsvinger die naar alles
wijst wat belangrijk is
in deze stilte hoor ik haar stem
die vraagt aanvult en die van
zwijgen weet als het nodig is
we spreken niet alles uit
En toch troost me dat zozeer
in de lichtheid van haar kamer
zij heeft weet van de wisselingen…
Zomerstorm
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
573 Ik huilde om jou,
terwijl ik chips at –
tranen en zout,
een perfecte snack.
Liefde was een zomerstorm,
nat en wild,
maar ik vergat mijn paraplu,
en mijn gevoel was nat tot op het bot.…
onverhoeds
netgedicht
2.9 met 16 stemmen
527 en toen ik even aan je dacht
zei iemand dat je er niet meer was
spoorslags vertrokken zonder dag
en zo ging het steeds opnieuw
als ik aan iemand dacht
die er plots niet meer was
en toen ik even niet aan iemand dacht
zei iemand dat ik er niet meer was
een onverhoeds vertrek zonder dag
en zo gaat het steeds opnieuw
als jij aan iemand…
Verbinding
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
460 Verbinding brokkelt stukje bij beetje,
Exact wat niemand ooit verkoos.
Maar als jij mijn laatste adem hoort,
Luister ik naar die van jou in de troost.
Vriendschap werd een stil archief,
Iets wat geen ziel ooit begeert.
Maar als jij mijn naam nog schrijft,
Schrijf ik de jouwe in het zand, verweerd.
Lachen sluipen weg als schaduw…
Voorbij
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
567 Ik loop voor bij het korenveld
Met iedere stap doorbreek ik de stilte
In de schemering van een oneindig niemandsland
Heb ik je gebracht voor bij de laatste rij populieren
Ik loop aan mijn eigen schaduw vooruit
Terug naar de wereld
De bomen kijken mij na
Zoveel er hier verloren gaat…
klapwiekend
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
405 zal ik dan maar
de liefde zwijgen
of zwijgen
zonder meer
elk woord
gesproken of geschreven
is dansen
op een koord
zal ik dan maar
mijn gedicht
als witte duif
de lucht in gooien
klapwiekend
verdwijnt zij
achter blauwe bomen
of zal ik toch maar
nog één keer
voor jou
mijn woorden laten dansen
een valse triste
een danse macabre…
Dwingelderveld X
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
331 januari 2026
Toen de slaap uitbleef ben ik gegaan.
In een weinig licht, de witte winter in.
Tussen tengere berken waarin vogels
zich stilhielden, twee gedaantes.
Lopers, broers,
met koude handen en volle woorden
over wat mooi is.
Het lied van Cohen
en de tijd die verstrijkt.
Ook toen sneeuwde het bos
langzaam dicht.
Straks zal de…
stolp
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
551 in gestolde uren
trekken zij zich terug
-het gaat vanzelf-
onder een stolp
de wereld valt stil
angst hoopt zich op
zij horen niet
willen niet weten
van planeten waar
levensvormen zich
gedragen alsof altijd
alles maar doorgaat
zij onder de stolp
kennen het einde
het is niet van
dromen gemaakt…
vleugels vouwen
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
494 in het holst van het lijden
landt een grote zwarte vogel
in de donkere nacht van de ziel
in stamelende taal tasten wij
de klank van woorden af
voelen vorm en zwaarte
de boodschapper van verdriet
schiet door de leegte hij vouwt
zijn vleugels om vaart te winnen…
Gaan
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
380 Ik laat je gaan
niet omdat het kan,
maar omdat blijven
te veel doet.
Wat was, draag ik mee
zonder woorden,
zonder belofte
dat het ooit verdwijnt.
Dit is geen einde.
Alleen het moment
waarop ik zwijg
en verder loop.…
Maart in mijn kop
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
255 Nu je weer binnenstapt, stinkend naar goedkope cologne en leugens,
voel ik het oude vlees weer slap worden, een waardeloze zak met botten.
Ik probeer te haten, te spugen op je lach die snijdt als glasscherven in de keel,
maar het hart, dat kutding, liegt harder dan jij ooit kon.
Ik ben weer die zwerver met doem in de bloedbaan,
eenzaamheid…
mijn lief
netgedicht
2.8 met 13 stemmen
530 we dragen je
naar de ladder
de klim naar
de sterren
doe je alleen
we wachten
totdat jij
Agapi Mou
de ster wordt
die onze hemel
verlicht…
MEA CULPA
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
263 Een derde keer met ogen
die al afscheid namen
terwijl haar mond
nog hoopte.
Jij zag het.
Jij zag het
en dacht:
Morgen.
Morgen bestaat niet meer.
---
Nu staat haar kant van het bed
leeg en rechtgetrokken —
niemand die dat deed,
het trok zichzelf recht,
de matras vergat haar al sneller
dan jij wil toegeven.
Dat snijdt.…
zij denkt hem verder
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
249 een kleine overwinning
als een lucifer in een storm
hij hield zijn adem vast
alsof gedachten zuurstof nodig hadden
alsof zij een brand was
en hij eindelijk as kon worden
zestig seconden lang
was de wereld een lege kamer
zonder haar stem tegen de muren
maar tijd is een sluwe smid
slaat herinnering terug in vorm
nog voor de minuut koud…
helder
netgedicht
2.8 met 24 stemmen
1.492 wit was je oogopslag
in het stille ochtendlicht
wit je gezicht dat zich
naar de ijle verte wendde
wit je heldere traan
toen jij je gewonnen gaf
wit de gebroken tijd
die ons verstrikte
wit was de heldere zon
die ons niet verwarmen kon…
verdwijnen
netgedicht
2.7 met 10 stemmen
439 op klaarlichte dag
verdween jij
in splijtende tijd
niemand vroeg
of jij die zwaarste reis
aanvaarden kon
de zon zocht een uitweg
achter de huizen
de korenhalmen bogen
boven de bomen kraakte
een lied over de wreedheid
van het uiteenscheuren
het verdwijnen in lege velden
niet nooit meer zijn onthutsend
het dorstige papier dat…
opruimen
netgedicht
2.9 met 16 stemmen
511 ik ruim de dingen op
in het huis waar alles
en niets veranderd is
de stilte waarin we
elkaar niet horen in
de onberekenbare nacht
bomen rukken aan hun
wortels alsof ze zich los
van de aarde willen maken
ik ruim de dingen op
alles en niets verandert
de dood blies ons dood…