Netgedichten

netgedicht (nr. 88.693):

Maart in mijn kop

Nu je weer binnenstapt, stinkend naar goedkope cologne en leugens,
voel ik het oude vlees weer slap worden, een waardeloze zak met botten.
Ik probeer te haten, te spugen op je lach die snijdt als glasscherven in de keel,
maar het hart, dat kutding, liegt harder dan jij ooit kon.

Ik ben weer die zwerver met doem in de bloedbaan,
eenzaamheid vreet aan mijn ribben als ratten in het donker.
Je handen binden me willoos, je glimlach een mes dat zacht draait.
Ellendig onder de zon, ellendig in de nacht –
toch smacht ik, brand ik, val ik weer voor je valse warmte.

Maart in mijn kop, buiig en gierend,
maar na jouw storm komt niks goeds, alleen meer kapot.