2307 resultaten.
Lege Stoel...
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.403 Honderden lichtjes,
stralen in pracht,
een dozijn kaarsjes,
verlichten de nacht.
Muziek klinkt zachtjes,
stemmen klinken,
een speech, een toast,
waar we op drinken.
Mijn blik dwaalt door de kamer,
geniet van de warme sfeer,
mijn ogen rusten op de eettafel,
ik sla mijn ogen neer.…
Onzichtbare muziek
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
525 jij weet de
watergordijnen
zo te plooien
dat hun ragfijne
schittering alle
kleuren van de
regenboog stralen
lichter en witter
vallen vlokken
dwarrelt zacht
langdurig dromend
kristal tonende sneeuw
op onzichtbare muziek
haar eerste prelude
jij met je vriend
jouw lach in
zijn lange uithalen
de wind die met
nu aanwakkerende
kracht…
Adembenemend
hartenkreet
4.2 met 15 stemmen
1.888 De opkomende zon
stuurt gouden stralen
door de bomenkruin
't bladerdek in herfst-tooi
van oranje tot roestbruin.
In de stilte hoor je
af en toe een krak
van een verdorde tak
en geurt de adem
van het bos.…
Grenzenloos
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
871 Strelend gaat mijn
rechterhand over
de intens koude steen
regenboogkleuren laten
lachend gouden letters
stralen in ijzige kou
gedachteloos speel ik
met mijn wijsvinger boter
kaas en eieren in het zand
trek lijntjes om de hoeken
met elkaar te verbinden
ik zie je grijns, gewonnen
mijn linkerhand gebruik
ik niet, verstijfd…
Lieve lust
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
400 ik zag in
regenbogen
jouw stukjes
energie hun
kleuren stralen
zij lieten zich
niet verwaaien
door de buiige
wind en donker
jagende wolken
in ontlading
zorgde bliksem
voor vuurwerk op
grote hoogte zonder
donder te gedogen
ogen schitterden
een lieve lust
terwijl je handen
met zon halfronde
banen klaarden
waar bogen
soms…
Het ongrijpbare
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
591 haar ogen
kijken mij aan
ik laat ze gaan in
hun taxerende blik
ken mijn sterke
en zwakke punten
maar trek mij daar
niets van aan
haar stem
is hoog ondanks de
donkere intonatie in het
scherpen van contrasten
ik ben nooit
een optelsom geweest
van delen maar straal
intense vitaliteit uit
het ongrijpbare dat
uitlokt tot een lach…
Bovennatuur
gedicht
3.2 met 8 stemmen
9.316 Duizend stemmen stralen door je heen.
Soms heb je na een dagje stad
vanzelf een schram, bijvoorbeeld op een arm.
-------------------------------------------
uit: 'Geluksinstructies', 2005.…
Je warme lach
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
537 altijd schemert
je warme lach als
zon en maan spelen
tussen verblekende sterren
aan het begin van de dag
jij die in kristal
van de ochtendrijp
de eerste stralen
ziet breken in kleuren
van onvergetelijke pracht
nog dromerig
uit de nacht
ontdooi jij de vorst
in een voorzichtig
verkennen van lente
vogels fluiten
uitbundig concert…
Bikini met bontkraag
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
1.406 hartje winter wens ik zomer
smeltend sneeuw plast koude uit
'k was altijd al een dromer
met liever warmte op haar huid
hartje zomer wil jij winter
bevries je stralen tot pegels ijs
van zomerregen maak je splinters
scherp geslepen, winters grijs
hier scheiden dan ook onze wegen
herfst en lente zijn te vaag
jouw noorden houdt mijn zuiden…
Zonne Stra
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
635 Steevast sta ik
seconden te tellen
als taal struikelt
over z'n zin
bungelt huichelt
verder knikt
Telkens vallen
falende stralen
middels spraak
als hinderlijke steken
in de stilte;
de ketsende klanken
kloppen steeds weer
aan het oude zeer
van zwak glas
en jonge ogen
Maar het ligt ook aan mij,
leg de dolk naast me neer,
ik kijk…
Plaza della Pietà
netgedicht
3.5 met 19 stemmen
685 ik tracht met mijn scherven,
op de Plaza della Pietà,
sprakeloos,
weer heelheid te verwerven
wanneer ik oog in oog sta
met de fontein
waarvan de stralen
huilend de leegte erven,
van de val verhalen
en druppels uiteenspatten
op reeds uitgesleten groeven
van de marmeren Moeder,
zodat ze verpletterend
een verlies vertalen
ik zoek…
In lange haren zonneschijn
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
474 herfst licht op
in spikkelglanzen
mist danst langs
akkoorden van de
eerste stralen zon
verstild kijken
koeien in de verte
vol verbazing rond
hun romp verdwenen
in een witte deken
nog is je lach
wat onbestemd
in flarden nacht
maar ogen spiegelen
al wat je verwacht
als wij het pad afgaan
en nevels vocht zich
aan ons hechten
glanzen…
Verjonging
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
1.005 meiden over oude heren praten
dan sijpelt uit hun ogen het groene
licht van oude wijven, die hun kinderen
missen en daarbij een echte man
Alles speelt zich in hun woorden af
misschien zoals vlinders in hun buik
en hoe men slank en grijs vertaalt
in blijvende zekerheid en trouw
In hun blikken houden zij vast aan
het glinsteren van ogen, stralen…
December
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
785 Een wens nog nu de dag is vergleden,
dat het voorjaar, zich wat haasten zal,
zodat deze somberheid zal zijn geleden,
en de zon zijn warme stralen opnieuw geven zal.…
Morgenstond
netgedicht
3.2 met 31 stemmen
796 Stralen glinsteren
vanuit ontloken dagenraad
tussen de reten
van halfgesloten gordijnen.
De wereld neemt
een nieuw begin,
maar droomt
nog even door.
Het warme witte dek
verlaat dan zacht
de sponde der aarde
opdat de krokus bloeit…
De oorsprong
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
648 De zon - haar stralen strak op zijn gericht
zodat zij komt tot leven
geen duisternis blijft onverlicht
het Licht is haar hergeven
De roos verheft zich boven 't gras
de mus begint te zingen
onbekend met hoe zij was
en hoe haar knoppen hingen
De symfonie der natuur begint
Hoor! Hoe zij op klanken zint
Nu de bron is opgedoken
Kijk!…
Lente
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
730 Ook als de zon straks ondergaat
wil ik haar warmte in me houden
alsof ik in haar stralen baad.…
Liefde volgens mij
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.632 Als liefde tijd was had ik jou
nog meer dan nu al nodig
een eeuwigheid aan eenzaamheid
maakt alles overbodig
Als liefde goud was, was jij rijk
zoveel heb ik voor jou
van dit hoogkaraatse liefdesgoud
waaronder ik bezwijk
Als liefde licht was was jij blind
zo fel straal ik van binnen
dus hoop ik maar dat jouw hart
op de tast het mijne vindt…
op het randje van evenwicht
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
569 dichters pureren bestaansredenen
tot vingerwonden
en
daar de wereld in
zien
het knopen van gedachten
zij zenden een web
van substraat
en synchroniteiten
op de kleinste voorschoot
ligt een diepe
wereldhaven
nucleaire onderzeeërs
gedijen er in wulpse weelde
Ik leef in een frigozakje
het licht van buiten voorbij
stralen naar…
Gevangen in de nacht
hartenkreet
3.2 met 11 stemmen
1.403 Ik kijk naar boven in de nacht
en zie de sterren stralen
ze ogen zo ontzettend klein
maar de liefde kan hier niet falen.
Met mijn scharen wurm me ik
in jouw hele zijn
want de nacht met jou ervaren
zal warm zijn, en dat is fijn.…
Liefde oud papier
hartenkreet
2.4 met 14 stemmen
3.284 Ze zouden me moeten betalen
Voor mijn zomerse humeur
Die op zijn werk de zon laat stralen
Altijd lachen, nooit gezeur
Ik zou een premie moeten krijgen
Als bindmiddel, sociale man
Lekker monter, die nooit baalt
En ook nogeens vaak koffie haalt
Daar hoor ik trouwens nooit iets van
Dat wordt niet betaald
Stel dat ik een keer zou overslaan
Als…
Hermetisch licht,
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
460 van lang -
gerekte nachten, verraaien zich
in aanjagend geluid, massale
zwermen, niet één gelijk, blijven
het onvoorspelbare kraaien,
verwensen zij zich de morgen toe,
met snavels die in het duister zijn
geslepen, als heren van een laatste
stoet, begroet de kleren waarin het
hermetisch licht de zon wil paaien,
natuur waar de eerste straal…
Betoverend blauw(Griekenland)
netgedicht
4.9 met 60 stemmen
1.210 In dit land
struikel ik niet maar
zie de stenen zingen in de zon
handenvol juwelen
eeuwenoude wijsheid
binnenin de ziel van het zijn
ontstaan door stralen van warmte
lichtjaren ver hier vandaan
gekleurd en gevormd
van vroeger tot nu
en later
door zon, lucht, water
zand en zout
het hart van een steen is niet koud
maar een baken van licht…
Liefje
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
626 De zon morst warme stralen
door het dichtbegroeide bladerdak.
Een tropische vrucht; jouw rode lippen.
Een lichtvleugelig vliegje
landt op je perfecte borst
verjaagd door jouw lome handen.
Bevende handen vertellen woordeloze verhalen,
te angstig, te onzeker, te verlegen:
Liefje, Liefje, maak me los!…
De Vrouwenfontein
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
467 Ze nemen plaats op de rand,
en kijken door de stralen heen.
Dromerig zijn ze afwezig,
en lijken gelukkig te zijn.
Als de vrouwen de fontein weer verlaten,
zie je de hoop in hun ogen.
Wat heeft hen zo geraakt?
Wij zullen het niet weten.…
Nog even voor het slapen gaan
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
603 Momenten voor het slapen gaan
ben ik, reeds met nachthemd aan,
voor het open raam gaan staan
met uitzicht op de volle maan
Leunend uit venster met volle gewicht
en ogen naar 't melkachtig wit gericht,
valt er een zilverachtig licht
met zachte glans op mijn gezicht
Terwijl door hoge oude bomen
stralen blijven binnenstromen
draal ik om…
Kleurrijk overreden
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
458 dankzij kleurrijk overreden kon het protest de boom in
zo ontdeden zij zich één voor één gestaag van hun jas
ieder jaar weer had het veel voeten in de aarde voordat
alle neuzen dezelfde kant op keken
het naakte welzijn is hun wel bekend toch schitteren
ze liever vol ornaat, niet om elkaar de loef af te steken
maar om in volheid te stralen…
Hart Voor Kerst
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
2.084 Dennengeur
verdrinkt
in gouden glitter
kaarslicht
mijmert
in flarden
nostalgisch denken
schemering
zweeft
op vleugels
van heimwee
naar schimmige verten
sneeuwvlokken
bedekken schuldgevoelens
met vrede op aarde
de nacht is sereen
en fluistert
vergeving
maanlicht weerkaatst
in stralen
van hoop
sterren
verzonken
in mythische…
Als...
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
1.437 Als de molens niet meer malen
omdat de oogst bedorven is
en de sterren niet meer stralen
omdat de wens gestorven is,
blijf niet stilstaan...
Als de schepen niet meer varen
omdat de zee geslonken is
en de wonden niet verjaren
omdat de droom verdronken is,
blijf vooruitgaan...…
WINTERSLAAP
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
699 Van wind die door de kieren waait
Oh was ik maar een zevenslaper
Geen hond die blaft , geen haan die kraait
Maandenlang ver weggestoken
Me hullen in mijn eigen huid
En ademen op mijn eigen ritme
Geen mens te horen, geen geluid
Laat me ontwaken in de prille zomer
Wanneer de kievit wiekt boven het land
Laat me langzaam smelten door de stralen…