3966 resultaten.
bittere coniferen
netgedicht
1.9 met 8 stemmen
1.328 zeven dagen al wandel ik
met de houtvester de duinen door
en teken ik op de kaart percelen
voor nieuwe dennenakkers
maar ik verafschuw stammen
in dichte gelederen waar eeuwig
schemer hangt en zang
van kindertotenlieder
morgen ben ik weg
2 februari 2002
ZONNELEEN De episoden van Amos 64…
Vader
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.313 De oude boerderij
staat zwijgend in
het schemerend land
de mist zijgt
laag na laag
op huis en heem
mijn voeten
tasten de aarde
hier was het
dat mijn vader stond
wij vonden hem
na uren die nog
lijken te duren
een koude hand
lag op zijn borst
een glimlach
rond zijn mond…
mysterie
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
737 o, diep mysterie knaag niet langer
aan mijn diep verborgen hart
laat donkere woorden schemeren
in het leven van het onbewuste
spookbeelden in mijn lusten
drijven onrust in mijn verlangen
arme woorden neergeschreven
in de gevels van de tijd
verbrast in het verlopen licht
van vroegere eeuwen…
Soms
hartenkreet
2.7 met 6 stemmen
1.323 Soms dan droom ik
dat ik ijsbeer en jou weer draag
zonder tranen in de nacht
Soms dan voel ik weer
jouw hoofd op mijn borst, en
ons ademen in de schemer
Soms fantaseer ik
dat alles hetzelfde is, en
niets helemaal verdwenen
Maar soms, dat is maar soms
en de waarheid kost me vaak
zoveel moeite om te leven.…
dit ene moment
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
757 dat op het slingerend pad door
het avondland nog laat ontwaakt
waar een buizerd op eenzame
hoogte door mijn blikveld wiekt
en een knoestige eik met zacht
geruis me koelte biedt
waar ik met buizerd en eik in het
geslonken land en licht verzink
nog lang in de schemering alom
aanwezig blijf
.…
Het intens zwarte
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
513 ik heb het
intens zwarte
van schaduw ervaren
waar nacht en dood
het donkerste bloed uit
de levensgoot vergaren
schemer nog bevroren is
omdat eerst licht moet ontdooien
voordat schaduw zich kan ontplooien
daar op het einde der tijden
voel ik het heftige strijden tussen
bestaan en roemloos ten onder gaan…
Levend stof
netgedicht
1.7 met 7 stemmen
522 Ach die liefde, opwindend
zo dichtbij en onbereikbaar,
als de sterren staan, vaak niet
met het blote oog te zien, maar
als levend stof van licht voorzien,
die ik dagelijks ademhaal, verkleef
met de schemer van de wintertijd,
in z'n kille armen wordt de zon
langzaam armer, als we zijn uitgevrijd.…
Afscheid
netgedicht
2.4 met 8 stemmen
811 het laatste radeloze licht
verzinkt in een brandende schemer
het grijs te moe
een opgemaakte opalen glimlach
uitdrukkingsloze ogen
sponzige wolken in rukwinden verdriet
je voelt weinig tijdens
de vloedgolf van omhelzingen
je doorstaat het gewoon
straks wend je je wel
tot een huilende maan…
Na de dood is er zwijgen
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
955 de tijd baart de dood in een
schemering van eenzame letters
en staart als een vrucht langs me heen
weliswaar met gesloten ogen
ik ken geen limiet
wanneer de warmte me droogt
van het zweet dat de nacht in me braakte
en ik angstig me toiletteer in de uithoek
van de kleinste kamer
het kompas kent geen noorden meer…
Herfst
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
690 komt er toch weer een nieuw
seizoen als licht en schemer
elkaar zullen gaan ontmoeten
om samen de herfst te begroeten.…
De stem van de nacht
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
489 ochtendlicht kust me wakker
kom pardoes van lig tot zit
ik had nog zo mijn best gedaan
om lang op te blijven
om zo de stem van de nacht
te kunnen vangen
haar spannende verhalen
te ontlokken over donkerte
de schemering waarin schaduwen
zich mee laten voeren in dromen
van een ander, en in de morgen
opgeslokt worden door de dageraad…
Die dag.
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
577 De dag toen stilte schreeuwde
alles om mij heen verbleekte
ik alleen maar de schemer zag.
Na lange tijd langzaam het licht
zag klimmen, vogels hoorde zingen
weer de glimlach zag van een kind.
Toen voelde ik heel diep in mij
ik heb jou niet voorgoed verloren
mijn hart zal je altijd toebehoren.…
met het zicht op…
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
888 soms lijkt de dood
een schemering uit een verleden
iets bekends en goed van aard, misschien
een obstakel maar niet heus
het is een moment waar het lijden
stopt en zich lijkt te bekeren, te verheugen
op een wonder al lijkt het afscheid bijna
het tij te keren
het somber zijn, tranen aan het bed
de verdeling na het gebed…
Stervensgloed
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
551 Het groene bootje
glijdt traag door het meer
tussen bergen purper
Op de oever in 't gele huis
schijnsel van vlammen
rook
geur van turf
Het klotsen van water gerust
smelt de tijd
bergen bootje en huis
in de stervende gloed
van de Ierse schemer
vergleden…
luisterend
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
609 Ik herinner me
dat we luisterden
naar Whispering Pines
van The Band op een zomeravond
tegenover ons gingen
families aan tafel
om de Ramadan te vieren
want de schemer viel in
en wij luisterden naar
Whispering Pines en naar
de geluiden aan de overkant
wie weet waren ze gelukkiger
maar dat is niet waar het om gaat
als je hoort…
Eendimensionaal
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
393 luchten zijn geklaard
alle lijnen getrokken
ieders schuld verhaald
nu waarde is gewogen
en de schemer naar
waarheid ingevuld
kan het helderwit nog breken
het gras zijn duinen nog waaien
zijn wildgroei beteugelen
graniet tot gruis verweren
mocht het volmaakte
zijn treden nog struikelen
op schreden nog keren…
Loden vogelvlucht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
489 alles kun je maken
jezelf, de toekomst, een fout
de nachten zijn oneindig, een
diepte van de vijver rimpelloos
het waait behoorlijk
zonder dat de lucht beweegt
dan grijpt een hogerhand in
en valt alles terug naar het oude
de ochtenden stinken naar ketelsteen
middagen naar zweet
met de schemer proeft het zout
nog voor de avonden…
Pijnretoriek
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
519 je was hier in een parallelle wereld
naast de bodem van het wolkendek
diende er je schoenen aan, waarmee
voetstappen achterlieten, ontweken
naar een onbedorven gedachte als
intens bestaan naast deze plek
een versteende voorstelling van
vluchtbaar steen, schemer, samen
in iets dat steeds meer achterblijft
bij steeds langduriger verder…
Najaar
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
739 Een avond
Om Verlaine te lezen
Onder een schilderij van Monet
In een kamer vol nostalgie
Als jij
Mijn herfsthuis
Binnenwandelt
Oktober
En de schemering
In je kielzog
En de nacht droomt ons
Voorbij vier seizoenen
Tot de dag onder het venter schuift
En jij weer gaat
Mij achter laat
In een kathedraal
Van herinnering.…
subcutaan
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
495 met de reikwijdte van schemer
verdwijnen leed en trots
uit het zicht
naar een timide wolkenveld
grenzeloos amorf vooral
zonder held, verliezer of polemiek
onder toeziend oog
van dit huideigen patina
zich laten meevoeren op de lange golf
zonder loden ligplaats
voor twijfel is nog tijd genoeg
zo is de algehele tendens…
impuls
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
455 hoe keren we in
onszelf, met regelmaat
binnenstedelijk te verschansen
veilig in beton gegoten
ommuurd, geestgerijpt
met voorbestemde afdronk
het vonnis vellen
gelijk lotgevallen bomen
daarmee schuld wijzen
alpha en omega vinden
een bok laten zondigen
teneinde door te schemeren…
welgevallen
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
435 deze toenemende schemer
markeert de ogenschaduw
hangende het onderzoek
is dit waarmee we voortgaan
ook al wist je dat geboorte leidt
tot een avondmaal
dat niet alle stenen zielloos zijn
jouw voorkomen wast alles weg
verzacht de scherpe randen
met rustige tred
beter dan genezen
eindeloos als schoonheid…
Alleen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
476 Zelfgekozen schemeringen,
tekeningen van de avond.
Jezelf in kleur bevrijden en
genieten van de eenzaamheid;
schepen bevaren op papier
de oceanen van het hart.
Gedachten voeden het gemis.
Proberen is begrijpen hoe
de stille schaduw overbleef.…
Explosief
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
658 Van mensen, wind en takken
Er komt wat groente uit het bruin
Het heeft de smaak te pakken
Wat laatste hagelbuien nog
De kou is afgelopen
De tuin loopt uit, zo heet dat toch(?)…
Wat bleef
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
127 Drie dingen die bleven
toen de tuin zich sloot:
licht dat niet oordeelt,
bloei die niet twijfelt,
een kind dat nog niet weet
dat er een buiten is.…
hartslag
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
830 mag ik jouw tuin lenen
om de stilte te horen
en de wind
traag en met geblazen wolken
terwijl de witte rozen
langzaam slingeren
rond de groeven op de grond
voordat de winter
met verschraalde vlagen
de maannacht laat betranen
op woorden van steen
en de wilde wingerd likt
aan het slapend rood
mag ik jouw tuin lenen
zodat ik…
Aarde die rozen baart
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.300 graf en in de tuin
Hun liefde viel
in aarde die rozen baart
die voor liefde staan;
die bloeit tegen de druk
van 'n millennia oud juk…
Vlinders
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
932 Vlinders zo vrij en frank
Fladderen in onze tuin rond
Ik bekijk ze vanaf mijn bank
En blijf stil op de achtergrond.
Vlinders zo mooi van kleur
Dwarrelen zo licht, zonder zorgen
Het geeft leven in de tuin, vol fleur
Ik zie ze zelfs in de vroege morgen.…
Echte dieren
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
469 Toon ons de aard van mensentaal,
taal die om de tuin kan leiden.
Om de tuin van Eden.
Taal die mensen vervreemdt,
van hun aardse paradijs.
Vervreemden van elkaar.
Waarom we kwaad willen spreken.
Waarom een dichter dichten kan.
Toon ons dan het misverstand,
van dat we geen dieren zijn.
Dat we niet beseffen.
Wat pijnlijk is.…
Wemelbed op zondag
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
602 en de zon straalt haar licht
als lichte zeden
over mijn tuin van heden.
ik juich en spring en ren
en zing en hoop dat de buren
niets zien, niets horen.
ik ben een Adam buiten adem.
en Eva slaapt nog
in haar hemels wemelbed.…