7765 resultaten.
Netgedicht ; Wier instinkt haar nooit verlaat
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
477 Met bolle ogen
zoekt zij haar weg
en vindt consorten in
de jungle van de zee.…
ik zie de zee
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
710 ik zie het beven van de zee
in de branding van eb en vloed
krachtig afgescheiden
pijnlijk verlangen
in stilte weggevloeid
ik zie het nemen van de zee
in een onstuimige stroom
het strand is weer klem gezet
piekeren in slapeloosheid
een machteloos verzet
ik zie het geven van de zee
als zandloper langs het water
de jutter zwerft nog rond…
zilt op de wonden
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
621 met ferme pas richting het water
een deuk in mijn gedachte
en weet de pijn komt altijd later
met de tijd om te verzachten
tussen het deinen van het gras
laat ik verdriet mijn bodem zien
ik weet heel goed wat is en wat was
wat zeker is en niet misschien
tegen de zilte wind loop ik aan
het ritme van achterlaten
ik voel mijn wang strelen…
zeezijde
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
456 (waar ik water raak; mijn tenen in gebogen stand)
vijf maal twee
en zilt verdwijnt de nacht naar achter
spoorslags, nu dit jaar een tiende telt
ik mis
ze is
toch ook weer niet, maar altijd dichterbij
dan oude wonden
waar wij stonden staat nu stil
een ander huis
nu zoek ik troost -in zoet gekabbel
zachtjes, tot het strand mijn laatste…
gelijk aan de zee
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
664 we zijn
nog meer dan de zon en maan
of de duinen voor mij
laat mij hier
leven of sterven
laat ons
door de wijde ramen
stilzitten aan zee…
En de zee maakte muziek.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
662 En de zee maakte muziek,
een harmonie, een symfonie.
En de zee maakte muziek,
voor haar en voor mij.…
Over de badgasten.
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
406 Wie dit plaatje ziet,
Stelt toch niet zulke vragen,
Het is een natuurlijke drang
Je zo in zee te wagen.
Het geheim achter deze vraag
Kan ik wel vertellen,
Het is gewoon een gegeven feit,
Dat de zee maar tot twee kan tellen.…
Meeuw van de zee
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
562 Mijn ruimte is niet rond
en er ontbreken hoeken
er zijn geen levende wezens
die iets achter mijn woorden zoeken
meeuw van de zee
mag ik jouw nieuwste ruimte zijn
ongenaakbaar voor mijn eilanddroom
geef mij maar wolken zonder zorgen
misschien komt er een luchtbrug
voor jou meeuw van de zee
om te vliegen in herziene werkelijkheid
je raakt…
Dijkgedicht
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
446 getekend vanuit het ruimteschip
de dijk, landingstrip
ruig nu stil
voorbij de wil
geen zee
meer…
De zang der zee.
poëzie
5.0 met 4 stemmen
1.076 Ik teken het leven
Inwendig gegeven
Inwendig gebleven
Vol vorstlijke trots.
't Onkenbaar gekende;
't Onweetbaar gewende
't Onschendbaar geschende
Der heerlijkheid Gods.
In paarlende randen
Langs fulpene stranden;
In kuivende branden
Op rotsige kust.
In zwijgende nachten
Van star'lende prachten
Vol donkre gedachten…
Zeelucht
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
858 het hoofd vol van het water
drijvend
tussen grachtenpand
en duinenrij, de nieuwe brug
het oude strand
de zee
met zeilen op haar rug
doorweekt
in ’t witte zomergoed
de huid omhult met nevel
bij stilte tussen eb en vloed
de tram rijdt door het raam
dwars door ’t glas
ik weet dat het een leugen is
er zijn geen scherven
toch is daar…
Zee zonder einde
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
429 Heb het land inmiddels wel gezien,
Alle continenten zoetjes aan
Achter mij gelaten -
Ben eigenlijk wel uitgekeken
Op die eindeloze wisseling
Van zomer en winter,
Lente en herfst,
Ben de zee nu ingelopen,
Drink me laveloos aan water
En ga met volle tevredenheid
De oneindigheid in, in deze
Zee zonder einde…
Wijd open zee (haiku)
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
533 Klimmers verdienen
de toegift van de duinen:
een wijd open zee…
diep in de zee
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
644 waar zal ik nog te vinden zijn
als uit de zee
geen dromen komen
woorden zich losweken
niet anders meer kunnen dan
sterven
kromgebogen
en altijd in de wind
waarheen zal ik de meeuw nog dragen
die een duinrug tot metafoor vervaagt
onbegaanbaar, hoger dan het gehoor
van het opgetilde water
dat voorgoed zijn stem verliest
mij…
nachtzee
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
436 de zee kwam als een rimpelend vel
naar het strand toe glijden
mantels dekten momenten gedachten
sloegen over het talmen een lange golf
de zee vloeide uit de open ruimte van de hemel
zee veegde tijd aan
plooide die tot ruisende ogenblikken
geduldig uitlopend in dunne zomen
de zee kwam met diepe kalmte van overtolligheid
naar het strand toe…
De oude man op zee (Deel I)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
505 Santiago
een oude visser, heeft al 84 dagen
niets naar boven gehaald
Ouders van leerjongen Manolin
willen dat hij zijn geluk bij
één der andere vissers beproeft
Hij weigert, die Old Man
niet meer te zien. Bezoekt
en helpt hem waar hij maar kan
Gezamenlijke passie:
honkbal, en zeker
Joe DiMaggio
De oude man zal de vol-
gende dag…
Jouw blonde zee
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
523 Over jouw blonde zee
waait een stille wind
met een gebaar
van diepe innigheid
jij slaapt omdat
je licht bent op een wolk
ik zie jouw dromen
overdrijven
je werpt een kushandje
naar mijn onderbuik
ik vaar een eindje
in de verte
waar een meeuw vliegt
boven jouw akkergolven.…
Het zout van de zee
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
631 Ik ruik het zout
Van de zee,
Zie het duingras
Dat moeiteloos
Meebuigt in de wind -
En even,
Heel even maar,
Voel ik me weer
Een veilig kind…
Zee en zand (2)
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
805 Jaren geleden heb ik je voor het laatst gezien
Mijn geliefde zee
met je schuimende golven
die troostend over me heen dansen
alles wegspoelen dat niet meer
in mijn leven hoort
Te lang geleden dat ik jou heb gevoeld
Mijn geliefde zand
dat mij doet aarden
natte klei tussen mijn tenen
vaste grond
verwarmend poeder
dat het harde eelt…
Beeld aan zee
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
791 Mijn moeder is nog altijd aan zee
bij een frisse zon en een tintelend windje
Genoeg stilte om haar weer te horen
Ze is hier niet geboren
maar hoort hier wel
Ze ziet me niet ze ziet me wel…
voltooid verleden tijd van een zeevaarder
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
681 En langzaam kwam het schip tot stilstand.
Toen hij nieuw was werden er foto's, en tekeningen gemaakt.
Nu ligt hij als een aangespoelde drol op het strand.
Als een onbekend object waar mensen omheen lopen.....
Een enkeling herkend hem nog, maar de meeste zien alleen maar een aangespoelde grafkist.
Lelijk geworden door de tand des tijds.
Met grote…
Ademloze Huivering
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
537 mij
in werkelijkheidsdromen
geen zuurstof krijg ik
dan door jou
sprakeloos ben ik
want jij bent mijn spreken
sidder bij de muziek
van je stem
waar ik zo van hou
door je ogen verruimt
mijn blik naar oneindig
jij lieve ziel zuivering
zo zijn we elkaars onderkomen
stort je gedachtenstroom maar in mij
dan word ik onze zee…
licht marine blauw
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 als schering dwars
op de stroom geslagen
langzaam wordt het patroon
naar de kust gedragen
de trap van het duin
telt witte treden zand
stil smal gesneden
tot de halve trede
de meeuwen verkennen
hoog een wijd plan
vanwaar ze een koers
boven zee richten
of ze over een
lot beschikken.…
Ter inzage
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
482 De golven slaan haar logboek open
Ik mag de glazen letters lezen
Hoe stemmingen daalden en rezen
Hoe krabbetjes het strand opkropen
Hoe zij genoot van schepen slopen
Om zeebanketten werd geprezen
Maar ook hoe zij werd nagewezen
Door tevergeefs op terugkeer hopen
Van schipper, stuurman en matroos
Maar buiten dat trakteerde zij
Op schelpen…
Vers uit de zee
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
561 Aangespoeld
lag daar deze broze
schat aan liefde
Tussen warme korrels
waddenzand
Vers uit zee
Het was Oerol
dat ik me weer één voelde
met het mooie Schylge
Omgeven door de golven
en de eilanders,
de zilte lucht…
Ademloze Huivering
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
448 mij
in werkelijkheidsdromen
geen zuurstof krijg ik
dan door jou
sprakeloos ben ik
want jij bent mijn spreken
sidder bij de muziek
van je stem
waar ik zo van hou
door je ogen verruimt
mijn blik naar oneindig
jij lieve zielezuivering
zo zijn we elkaars onderkomen
stort je gedachtenstroom maar in mij
dan word ik onze zee…
Parnassus
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
410 ik leg het hoofd te rusten tegen lome golven
dan komen dagdromen vanzelf boven
op schervenkusten, op zeehoogte, langs de
koorde van vervreemdbaar licht
wanneer verdwijnt mijn schip achter het
gordijn, het kraaiennest nog fier in zicht
deze maten zijn zo onmeetbaar
alleen zij kunnen tijd of genade doven
tijdens de zondvloed blijft niets…
nu.... fluisterde zij
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.191 weet je - vroeg ze zacht
hoe laat de meeuwen
wakker worden
hij dacht na
terwijl het antwoord groeide
als een paal boven water
torende het machtig uit
boven het witte schuim
en diep in de buik van de zee
bruiste verlangen
nu... fluisterde zij…
dode hitte
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
513 de blauwe groenheid
van de zee
het schuim en geratel
tegen stenen torens van de stad
gewicht van luchtkastelen
tastzin van een grottenolm
het dunbezaaide lentepad
naar een paradijs
om er te verblijven
niet om te wonen…
Behouden thuiskomst
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
706 Als het strand en de zee waren wij met zijn twee
We verlieten elkaars pad dus ergens zoute bittere tranen.
Elkaar luttel weinig verteld destijds; feelings en of
Alles was mij wel nieuw ook onbekend, tof.
Na tal van jaren weer luchten en ventileren bij elkaar
Ster die neerstrijkt - geen verklaar -.…