1987 resultaten.
huig wordt vuurmeisje
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
731 sintels schroeien
achter in mijn keel
waar komt dat toch vandaan
de benzinepomp in zakken
huig in uitslaande brand
slijm en rochel
stemt die contrabas
ontsmoor de schor
hoe staat het gehoor
ik hoor een engelenkoor
het is de telefoon
kijk ze neuken
het is de vereniging
ik zet ze uit
draai om die knop
er zit geen stop op
meneer…
zoete droom
hartenkreet
3.0 met 12 stemmen
1.582 Zie je daar nu prachtig lachen
je ogen, je mond, je kuiltjes
bij iedere blik die je mij geeft
beginnen vlindertjes te leven
Je komt dichter naar mij toe
ik zie twee kaarsjes branden
een grote fles rode wijn
met één glas voor jou en mij
Ik zie hoe je naar mij kijkt
en ik wil dat je dat vaker doet
"Aandacht!…
vanaf nu
hartenkreet
3.4 met 13 stemmen
5.099 wachten op sneeuw
die ook nu weer niet komt
lampjes die branden
en mijn dromen kleuren
hetzelfde geschreeuw
maar ik lijk wel verstomd
soms rillen de handen
maar ik wil niet zeuren
ik heb brieven te schrijven
en wensen te doen
de toekomst die wenkt
wacht, ik kom er aan
ik kan hier niet blijven
vaarwel het fatsoen
door verleden doordrenkt…
Het Kerstkribje
gedicht
3.4 met 58 stemmen
25.238 De vlammen stonden bevend en bedeesd
te branden in de kerstboom, en daaronder
eerbiedig aangetreden om het wonder
de ezel en de os, het brave beest.
En Jozef ook, misschien het allermeest
verwonderd over wat er met en zonder
hem was gebeurd, maar blozender, haast blonder
en blijer dan hij ooit nog was geweest.…
ode aan het nietje
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
852 zoekt houvast bij z’n krant
zo’n schuivend blad was knudde met een rietje
het lezen werd een somber akkefietje
de krantenkoppen zakten in het zand
gelooft u mij, ik ben geen querulant
maar langzaam groeide toch een soort fobietje
de oplossing: een simpel fantasietje
maar eigenlijk ook hogelijk briljant
de krant van heel dichtbij is uit de brand…
Hoop
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
1.530 Hoop is weten van vuur dat blijft branden.
Hoop is weten van licht in de nacht.
Maar.......
Hoop is ook pijn; het niet-zeker-meer-weten.
Hoop is een veertje, dat dwaalt in de wind.
Hoop is ook angst te zullen worden vergeten.
Hoop is ook twijfel, dat je geen uitweg meer vindt.
Dus........
Sluit in mijn ogen en vouw ik mijn handen.…
Groene ogen
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.317 Groene ogen vol verlangen,
De toekomst lonkt, omarm hem, krachtig,
Ogen stralen, branden!
Groene ogen sterk en machtig,
Het leven terug in eigen handen,
Sterk, bewust, háár groene ogen, prachtig!…
BRANDEND VEL
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
533 Mijn handen trekken, mijn vingers branden
nu ik mijn oude huid verlies,
mij losscheur uit te strakke banden
en jeuk krijg van ik-weet-niet-wat-precies.…
Weemoed
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.209 Een kam met veel te scherpe tanden
op een hoofd waarin de waanzin laait,
als de wind die stro aanzet tot branden.
Een vuur dat onverwacht was opgelaaid,
je leven wegblies als een guirlande
in de zwarte wind die wanhoop waait.…
Thijs
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
656 .
-------
Bos deed zijn best om Berman af te branden
Die was, verklaarde hij, slechts zesde keus
Maar nu vertelt ie ons ‘Dat was niet heus’
En draait zich nog eens rond in alle standen
Je plaatst zo’n dolk, kunnen we van hem leren,
Juist als je iemand wil complimenteren.…
Opstaan van het beest
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
483 Verstand heerst en voorkomt
dat ‘t gevoel escaleert, maar
soms staat hun ziel in brand
gaan gevoelens - sterker als
de leer - in hun brein te keer
Even zijn ze weer het beest
-dat wij lang zijn geweest-
zonder besef van tijd en van
vergankelijkheid, primitieve
toestand van redeloosheid
Hun wankele geest
overgeleverd aan gevoelens…
Seizoenen
gedicht
3.1 met 15 stemmen
9.533 Hoe vlinderlicht het licht
over het nauwelijks groen
zo pril als ik
waartussen ik
begon aan mijn seizoen
De toon van 't groen werd diep
de tuin kwam vol geluid
want wat mij riep
bedrieglijk riep
liep met de knoppen uit
Hoe kort o argeloze
voel je de zon maar branden
nog tuimelen rozen
over rozen
ze roesten aan de randen
Straks…
Ex
netgedicht
4.1 met 21 stemmen
694 met een legowagentje
mijn zoete woordjes, ik brak ze alle tegelijk
op nieuw geluk sneed ik mijn vingers stuk
en voor altijd verbande ik buiten bereik
een ziek verdriet hakselde voldaan en breide
kwaad na kwade tijd meterslange spijt
in onschuld hakte ik het hoofd eraf en
sleepte in mij mee een losgeslagen kinderkoor
het woordje minnen brand…
Ik had gedacht
gedicht
2.4 met 16 stemmen
16.860 Ik had gedacht dat ik je kon vergeten,
en in de zachte nacht alleen kon slapen,
maar in mijn onschuld heb ik niet geweten
dat ik bij elke windvlaag zou ontwaken:
Dat ik de lichte trilling van je hand
weer langs mijn sluimerende hals zou voelen -
Ik dacht dat het vuur dat in me brandde
als de witte sterrenbaan zou zijn afgekoeld.…
HEEL DICHTBIJ
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.569 Ik weet zeker, dat je terugkomt
het is geen droom maar werkelijkheid
hoe ver je ook weg bent
ik voel je heel dichtbij
zou het woensdag of zaterdag zijn
zal de zon schijnen of de regen plenzen
bij jouw terugkeer doet dat er niets toe
dan jubelt alles en branden er veel kaarsen
het mag dus ook ´s nachts zijn
geen enkel probleem, ik zal niet…
De onheilsplek
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
597 iedere keer als we de onheilsplek passeren,
voelen we weer mee,
met hen die achterbleven,
want langs de kant van de weg,
verdorren weliswaar de bloemen,
wordt af en toe vergeten de kaars te ontbranden
worden de knuffels nat van de regen,
daar op die onheilsplek, maar vergeten,
dat worden zij niet,
ondanks dat de kaarsjes niet meer branden…
Nu weer de tijd van groot verlangen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
700 Nu weer de tijd van groot verlangen,
van heimwee en van blijvend groen;
toch blijft elk jaar een beetje hangen
en wordt het nooit meer net als toen
de eerste kaarsjes gingen branden;
de rode linten droegen licht
want Kerstmis was weer gauw op handen
en alles wees naar ’t blij bericht
dat Jezus weer op aard zou komen
en mens zou worden,…
Aubade
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
508 Niets van dat feest is mij teloor gegaan
en dat bracht bij mij heel wat teweeg,
de horizon leek volop in brand te staan
terwijl de zon dit hellevuur langzaam ontsteeg.
Totaal door dit schouwspel mee gezogen,
leek echt alles in je te zijn ontspoord...
dan opeens zo,n briesje dat langs je ogen glijdt,
en de werkelijkheid je weer toebehoort.…
UITGEDOLD
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
746 een dametje op leeftijd was
Sindsdien was ze voortdurend in haar sas
Ze zegende in haar gezicht de voren
Ze voelde zich ervaren en herboren
En tegelijk ook wijs en groen als gras
Ze hief samen met winterpracht het glas
Ze had haar trouw aan Venus afgezworen
Blij als een kind ving ze de eerste vlokken
Ze wilde zich aan zomers niet meer branden…
de zee
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
575 de zee speelt voor zichzelve slee
en sliert verwaterd uit op 't strand
waar zij gekriebeld door de brand
al gierend vlucht. hoezee! hoezee!
gezouten zangen over wee
polijst en schuurt als Remco C.,
die eeuw'ge melopee.
dat sop bekoort de vrouw terstond.
met volle maan is driehoek rond
waarin ook jij je schepping vond.…
Fuck de grizzly arend
gedicht
5.0 met 1 stemmen
5.923 Insecten om de muil in dit mijn hijgend rijk
waar hij mijn zon niet ondergaat
totdat er rijp verschijnt en ratelpopulier en
dwergberk branden als
een braambos.
Bij sneeuwstorm draven wij de trappen af
de bloed bespatte ladder naar de
omega.
-------------------------------
uit: 'Boze wolven', 2002.…
Seizoenen
gedicht
4.0 met 3 stemmen
3.626 Hoe vlinderlicht het licht
over het nauwelijks groen
zo pril als ik
waartussen ik
begon aan mijn seizoen
De toon van 't groen werd diep
de tuin kwam vol geluid
wat wat mij riep
bedrieglijk riep
liep met de knoppen uit
Hoe kort o argeloze
voel je de zon maar branden
nog tuimelen rozen
over rozen
ze roesten aan de randen
Straks valt…
Getekende handen
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
588 Vingers aan Zijn handen
schrijven in het zand
van verlaten stranden
en drijvend land
Schrijvende Hand
tekent op de wand
't rijk geschonden
en te licht bevonden
Tekende Hand
schiep ons leven
heeft dier en plant
vormgegeven
Begerige handen
bleven branden
vrucht genomen
dood gekomen
Handen doorboord
aan 't kruis geslagen
gegeseld…
Op zoek
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
607 oogverblindend licht zoog ons
naar de grenzen van het universum
tastend
op zoek naar het pad van de waarheid
die zich als een luchtspiegeling openbaarde
en in een trage symfonie langs trok
hoger en hoger
zagen de bergen en zeeën onder ons
kleiner en kleiner worden
verdwijnen in het niets
en achter ieder antwoord nieuwe vragen
de waarheid brandde…
Koffie verkeerd
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
923 Vleugjes van jou blazen
me aan je branden.
Kom, kom, kom, laat me
lief lispelen in je oor,
hunker, nee smacht en smeek,
pruttel, en steun, en kreun,
maak me zoet.
Snel, nu t donker nog ziet,
draag me in een
nieuwe dag, ontwapen
't chagrijn, alleen jij weet
hoe dat moet.…
Vuurwerk
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
560 Kerstlicht brandde al hier en al daar.
We liepen achter een jong paar
dat hand in hand,
wij de enige wandelaars maar.
De zee één zwart gat.
Opeens pakte jij mijn hand zomaar
zodat ook wij hand in hand
En ik voelde een nieuw vuurwerk
en jong weer,
een nu en echt waar.…
Omdat tijd vrijt
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
521 om zelf te spelen maar
probeer alles in zang
en dans tot mij te nemen
schilder stillevens
met vaart omdat
tijd vrijt met vorm en kleuren
in een eerder gebeuren
het resultaat
staat als een huis
maar de realiteit is vergaan
omdat niets stil heeft gestaan
zelfs als ik je kus
vol liefde en lust
dan blust het koele heden
nog branden…
Als liefde het heelal zou heten
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
808 of zeven
die om jou heen blijven dwalen
ze hopen allen dat hun leven
belicht wordt door jouw stralen
groot en stralend maar alleen
het stralend middelpunt ben jij
wij draaien allen om jou heen
maar komen nimmer dichterbij
ook al willen de planeten
dichterbij de zon belanden
ze durven niet de zon te daten
omdat ze bang zijn zich te branden…
zie ons leven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
493 Na het spartelen in het water,
de winden vaak ongunstig
de havens zelden vrij,
spoelde hij aan als wrakhout
Waar het vel te dun geworden was
zette het sarcasme zich op de huid
als een aanwas, een slechte gewoonte
waar moeder nog voor waarschuwde
Moeders zijn machteloos
al branden hun kaarsen plechtstatig
wanneer de huizen leeg zijn…
Grijzig zwart
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
552 smeult nog het vuur
licht rood op
in vlaagjes tochten
waar eens de
vlammen schroeiden
het blauw en geel
afwisselend gloeiden
daalt nu de
hamer van de smid
vormt het
zachte ijzer tot een hoef
het slaan der gaten
voor het koelen moet
om wat extra te houden
op de nieuw beslagen voet
diep in mijn herinnering
ruik ik het branden…