2904 resultaten.
Duister
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
553 Kleuren verdwijnen.
Dikke druppels spatten uiteen.
Waar ga ik heen..?
Ik verlies zicht.
De deken van regen zo dicht.
Even verroer ik mij niet.
Wacht ik tot jij mij ziet.
De regen, de wolken, het duister.
Ik luister…
Je vingers haken zich in die van mij.
Je bent dichtbij.
Maar toch, zo ver weg.
Dat ik niks zeg……
Mist uit zee
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
482 De zee is grijs en vlak
Slechts een streepje stroom
glinstert bij het hoofd
Dan wordt het licht gedoofd
en schuift een witte muur
geruisloos en obscuur
over strand en stad
Ze maakt m’n huid nat
strijkt de dag plat
gumt lijnen uit
maakt beelden buit
Ik ga naar huis
Sluit de gordijnen
om ook te verdwijnen…
Grenzeloos
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
458 Met duisternis de ochtend begint
Zelfs met ogen open
Geen verlossing
Geen bevrijding
De nacht eindigt
het leven begint
Bedrog
Interpretatie
Nu speelt dat geen rol
De indelingen vervallen
Grenzen gaan open
Verdwijnen
De breuken in het denken gedicht
Het is een inspirerend organisch geheel
Dankzij jou
De nacht is geëindigd
Het leven begint…
Verval
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
785 Terwijl de tijd
door al je vingers glipt
loop je steeds vaker
achter jezelf aan
omdat alles meer moeite kost
sluipt dat wat je
liever wilt negeren
toch langzaam dichterbij
voel je dat de wereld
stilaan kleiner wordt
omdat er meer mensen
verdwijnen dan bijkomen
zit je soms klem
in die beklemming
terwijl je van elke dag
eigenlijk…
Dagromen.
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
617 Dromen van haar in het holst van de dag,
Ik zou een rots zijn waarop zij met haar hoofd lag,
de geur van haar hals zou iets hebben van mandarijnen,
of van geurige rozen net voor ze 's nachts verdwijnen.
Stak mijn toorn weer eens op dan werd hij verzacht,
door de balsem in haar stem, haar kreunen in de nacht.…
Gouden morgenstond
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
375 zacht is
je ontwaken
vingers zijn al
bezig stukjes
van de dag
te maken
nog heeft tijd
niet dringend
op de deur
geklopt want
alle duister is
nog niet verstopt
waar licht al
jouw contouren
schuint vallen
kleuren op hun
plaats en praat de
klok wat luider
je kunt niet
meer verdwijnen
weg van de realiteit
die uit je handen…
leven en sterven
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
531 levende kustlijn van zand
altijd in wording
altijd aan het sterven
landschap in beweging
grillig ruig
stelend en vretend
onberekenbaar
huizen verdwijnen
onder bergen zand
Charybdis’ wellustige
kaken zuigen
schepen op om ze
dan weer uit te spuwen
verslindende Scylla
wacht sluw haar kansen af
niets niemand blijft gespaard in
dit…
Ademloze tijd
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
772 onder het draaien van
de sterren en de helwitte
zon buigt het zand zich
over verdronken ogen
en verscheurde kelen
in sneeuwblinde uren
cirkelt een zwarte gier
met trage vleugelslag
boven het onheelbare
dit is de ademloze tijd
geesten verdwijnen uit
ontbladerde bomen
om samen te smelten
met de sporen van
verschroeide doden…
Vader heeft kamp
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
195 skelet in circuskleren
geen geluk meer op de botten
Ze had hem lief
de man die zij wilde kennen
een zieke, rokend tegen de tbc
en pratend tegen de herinneringen
waarin hij woonde, en tegen ons
voor wie hij een vreemdeling is
maar bij wie hij zichzelf kan zijn
en met wie hij het bos in kan lopen
als het dicht genoeg is
om in te verdwijnen…
avondmist
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
267 wie rust wil kennen
moet eerst verdwijnen in arbeid
in het zachte ritme
van herhalen en dragen
handen die langzaam
hun eigen gewicht vergeten
de dag die zich uitstrekt
tot hij oplost in licht
en pas wanneer alles
is neergelegd zonder haast
wanneer zelfs het verlangen
niet meer spreekt
komt zij
rust
als een dunne avondmist…
Wat niet te meten valt
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
223 doormetend
tot in het zijn
vergeten
dat een meetlat
slechts ergens
naast gelegd
wordt
en wat meet
de mens
wetende
dat een lat
veelal te hoog
gelegd wordt
misschien
is het niet
het leven
dat langs ons glijdt
maaar wij
die verdwijnen
in het meten
want het zijn
laat zich niet
meten
enkel
de hoogte
van de lat…
Petitie Andermans Veren
snelsonnet
4.6 met 18 stemmen
197 Dit radioprogramma dreigt te stoppen
Geen uurtje cabaret en kleinkunst meer
Op zondagmorgen met Kick van der Veer
Zo gaat er iets unieks weer naar de knoppen
Hou Kick dus in de lucht, voer oppositie
En teken voor behoud nu de petitie…
Moeizaam op zoek........
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
743 mijn kinderlijke ziel
een zee vol herinneringen en vele frustraties
hobbelige duistere wegen,oneindige velden
grimmige gezichten en wazige gestalten kruisen mijn pad
geen horizon te bespeuren, geen sprankeltje hoop
die mijn hart opnieuw zou verblijden en mijn zielenpijn sussen kan
wil even loslaten maar de angst is nu de baas
misschien verdwijnen…
Klein gewicht
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
478 Misschien begint
verdwijnen niet
bij het gaan
maar bij langzaam
kleiner leren staan
misschien daardoor
vroeg al verstaan
hoe veilig stilte voelt
tegenover werkelijk
bestaan
hoe zachtheid
langzaam veranderd
in beleid
tot bijna elke emotie
voorzichtig wordt
vermijd
het lichaam bewaart
ondertussen
ieder spoor
later keurige…
Zoals de vissen
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
1.192 Ik staar over het water
En stap er dan voorzichtig in
Lucht verandert in vocht
en kou bereikt mijn kin
Kijk even naar mijn buddy
En trek mijn flippers aan
Straks verdwijnen we van de aarde
Net alsof we nooit hebben bestaan
Loom laat ik mij zakken
Het water voert me mee
Eindelijk kan ik zweven
Net als de vissen in de zee…
ster in de nacht.......
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
948 waar de mooiste sterrenhemel
als deken van liefde
harten omhult
in diepdonkere nachten
mijn wensen verglijden
in oeverloos geluk
bij het schuilen in die armen
aan het eind van de nacht
werd het donkere van dromen
licht in mijn leven
zorgen ooit geweest
verdwijnen in het niets
bij het dwalen in duister
op zoek naar jouw hart
laat…
VERBORGEN VLINDERS
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
556 VERBORGEN VLINDERS
daar dartelt ze zo’n
onschuldige pure
witte vlinder
en even verderop
nog een en nog een
ze verjagen enigszins
mijn vele zorgen
ach vlinders in heb
ze zo lang gemist
dan kom jij en
klapt in je handen
en ze verdwijnen
naar een plek waar
ik ze even niet meer
zie maar wat maakt
het uit want ik voel
waar ze zijn…
cirque
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
911 rondje
langsheen
canvaswanden galmt
Niet de oeverloze schoenen
noch de dronkemanse neus
ook niet het vilten waterhoedje
of de verplichte bilnaadscheur
het zijn de bloeddoorlopen lippen
tot een grimas vergrijnst
het zijn de brandende tranen
zwartgeblakerd door de pijn
ik aai hem zachtjes op zijn bol
eer ik naar
mama verdwijn…
Nacht zonder gezicht
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
1.309 Waar ik ga is de stilte
mijn inspiratie en zie ik
met warme ogen wat zich
niet verbergt
omdat het de maan lief heeft
en mijn
gedachten
verandert in tranen
die mijn
eenzame
woorden weer laten verdwijnen
in een moment waarin ik mijn
ziel
ontdek
en hem glimlachend
achterlaat
voor de dove…
Het zwermen
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
486 vermoeide vleugels
weten zich weer
thuis na een lange
gevaarvolle vlucht
zeeën en bergen
waren al bekend wegen
en steden nog ongekend
toch drijft hun
instinct de trek naar
paradijselijke plaatsen
met paren en overleven
kunnen zij in de soort hun
sterke genen doorgeven
nu is het zwermen als balts
voor de trek maar ook zij
verdwijnen…
Nachtspoor
netgedicht
4.8 met 9 stemmen
1.008 Nu spoor ik tussen grind en grond
waar weg de nacht inboort
en luister langs het talud
de glooiing van de einderstond, zo
verkennen we het verstomde leven
als een lange reis richting horizon
verdwijn in het gras, klaprozen
verstilde klokjes in de verte
en soms een veertje
eenzaam dwalend langs
het silhouet van de statige wachters.…
je kan er geen genoeg van krijgen...
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
930 je ogen smeren honing op mijn beschuit
zoet je lippen in massage op de mijne
krachtige armslag laat angsten verdwijnen
zachtjes lurk ik aan mijn thee, met suiker
de eau de toilette die mij een kenmerk geeft
laat je mij behagen op je hangende manier
fluisterende woorden kriebelen van binnen
en uiteindelijk kruipen we samen weer in bed…
Gestold verlangen
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
1.306 Waar wolken elkaar raken
vliegen uren van verlangen
langs aderen van eenzaamheid
en treuren om wat is geweest
sterren raken grijsgrauwe
luchten, schijnen schitterend
licht langs de avond op
weg naar een nieuwe dag
gehuilde tranen verdwijnen
in geopende armen waar
gevlochten vingers elkaar
vinden in glimlachend samen…
Lichtstralen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.132 Lichtstralen dalen neder
zoals het fladderen van een veer
Op de bladeren zacht en teder
langverwacht en hunkerend naar meer
Door de glinstering bewogen
deinen bomen door de wind
Verdwijnen druppels die bladeren drogen
als de tranen van een verdrietig kind
Lichtstralen o, zo zacht
zijn als het beste medicijn
Zo fijn en toch onverwacht…
Brug te Arles
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
525 Hortend
gaan paard en wagen
over de ophaalbrug
onder een blauw geverfde hemel
Op de oever
zingen de wasvrouwen een lied -
van zon en geluk
van het hart dat bevrijd is van smart
Kringen
verschijnen in het water
en verdwijnen
De man op de bok
schouwt
in de werveldans der kleuren
droomloos in de verte
als een wijze
die de Diepte…
Troosteloos
poëzie
4.0 met 9 stemmen
2.823 Geen nacht gunt rust;
Geen dag brengt hoop;
Een foltring is uw lot en 't mijne;
Seizoenen komen en verdwijnen -
Wat gaan ze ons aan? wat 's werelds loop?
Ten ergste helt ons eigen baan:
Saam lijden bleef geen saam dragen...
Doodmoe vindt ons het licht bij 't dagen,
En levensmoe bij 't ondergaan.…
Verleden om niet
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
9 Alleen wat dood is kun je lijmen
Ik beheers die kunst, de chemie
die stand zal houden
Maar voor het zover is kniel ik
in het veld, mijn knieën kraken
Voorzichtig wroet ik
in het verleden, een simpele schep
maakt al gauw meer kapot dan me lief is
Ik verzamel wat zou verdwijnen
onder de welvaart, graaf het uit
voor een nieuwe parkeergarage…
Schaduwtuin
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
653 sporen lopen door het zand
in korrelige lijnen
van links naar rechts
en omgekeerd
tot zee ze laat verdwijnen
toch klopt ze op de open poort
storm laat haar lang wachten
tot ooit de vloed weer liggen gaat
verdwenen in gedachten
de beklijving van
het hemellichaam
loopt ze beslist eens bijster
want geborduurde vlinderlijfjes
bedekken…
Dan wenken zij
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
510 waar ik loop
wandelen schaduwen
mij rustig voorbij
zij zijn niet van mij
maar passeren zonder
ooit terug te keren
verdwijnen uit zicht
in het gaan en toch komt
altijd de volgende eraan
hun lichtbron heb ik
nooit kunnen traceren
in een frequent proberen
vorm en lengte
verschillen soms wenken zij
alsof ze iets van mij willen…
Jij en ik
hartenkreet
3.9 met 22 stemmen
2.362 Als de zon begint te schijnen
En de tranen verdwijnen
Blijven jij en ik nog even staan
Schuilen voor de pijn
Die ook wel over zal gaan
Op een nieuwe dag, misschien morgen
Een dag zonder pijn, zonder zorgen
Een dag vol liefde tussen ons twee
Want als jij begint te lopen
Loop ik met je mee
Naar de sterren en er voorbij
Ja ik blijf bij jou,…