1728 resultaten.
Plaatselijke tijd
gedicht
3.0 met 1 stemmen
3.772 Dit roepen beweegt ons, drijft ons
onstuitbaar voort, hoe stil het grijze licht ook
op de vijver hangt. Intussen grondelt in alle rust
de eend en zet de lijsterbes haar knoppen.
Hun leven gaat zijn gang onaangedaan.
Hun leven vindt bestaan in plaatselijke tijd.
-------------------------------------
uit: 'Plaatselijke tijd', 1997.…
Ware liefde
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
781 Jouw trouw,
jouw trouw,
jouw hondentrouw
Is slechts gefocused
op de vrouw
De baas kan roepen
wat hij wil
waar blijft zijn
lieve vrouwtje nou?…
Voorwoord
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
416 het lijkt alsof ik je in de verte hoor roepen
laten we bestaan
zonder omhaal, nu, onttrokken aan voorheen
zijn als niemand anders dan ons en ik
een oneigenlijk anti-deel
zoals ooit de schaduw van ons zonnehuis
zonder jouw sporen geen pad dat zich kruist
zich verdroogt in bedding
verheft uit schemer, verdrinkt in grenzeloos
het lijkt alsof…
Waarom?
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
564 Daarom luister ik,
naar de roep van het vragend leven,
terwijl de hemel nog glinstert van de dag
en mijn ogen blind zoeken in het verstilde licht,
waarbij elke schaduw
als een doffe hartbons
strompelt door mijn lijf,
woorden nog nagalmen,
mat, doof, leeg, zwervend verloren,
sleuren en trekkend,
uiteindelijk geknakt en totaal gebogen,
tot…
Onze handen.
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
1.044 Want naakt, koud en alleen in deze eenzaamheid
is zelfs de roep van mijn stem gedoofd
en van haar kracht ontdaan...
Waren onze handen dan te klein, te nietig
om te ontvangen, te aanvaarden
of was het maar
een dood gewoon gebeuren
in een mensenverhaal !…
De aristocraat
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
456 dicht beplant met beuken
En twee lakeien staan bij de entree
Een hovenier besproeit de bloemenzee
Zijn Maître zwaait de scepter in de keuken
De dienstmaagd dekt de tafel vrij van kreuken
Zijn butler regisseert strak het diner
Een strijkje speelt sonates van Fauré
Om ’t copieus geheel nog op te leuken
Doch als des morgens de natuur gaat roepen…
God
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
500 Op een of andere manier
willen we noemen
God, Allah, Dieu, Jaweh
en zoveel andere namen
uitverkoren als we zijn
in dit onmetelijke heelal
zijn we meer en meer alleen
en roepen we harder en harder
misschien beseffend
dat we niet eens bestaan
of hoogstens als een trilling
in de kromming van de ruimtetijd
Oh, God, oh Allah, oh Jahweh…
De winter wacht weer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
486 Die mij lijkt toe te
roepen: 'ervaar mijn schoonheid';
en het zal lijken alsof ze op deze
manier om mijn aandacht gilt.…
Erenaam
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
829 roepen.
Niet één keer, maar meerdere keren. Ik moest
er erg om lachen en ik vond het ergens wel
een erenaam.…
De dagen dragen nachten
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
714 ik dacht dat liefde nooit kon sterven
en toch voel ik barsten in mijn hart
maar ik roep de Heer om erbarmen
breng uw Licht en leid me aan Uw hand.…
Beknopt verhaal
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
554 en stuitte op een foto
van iemand nonchalant geleund
tegen de deurpost
tussen tal van tulpen
een bloemenkoopman,
dacht je
hij vroeg bij die foto of je
een verhaal met hem
durfde te schrijven
om de beurt
je deed het
en dan na een aantal jaar
loop je met diezelfde langs het strand
verzeil je in een duinpan
en hij begint ineens te roepen…
Raven op mijn schouders
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
462 Raven op mijn schouders
om me de weg te wijzen en mensen
te roepen om hen te ontmoeten
De jongen die op het strand tekent
met kleurige keien, tweemaal daags
en ze natelt voor hij weggaat
wetend dat
de vloed komt met golven
die langer zullen leven dan hij
De man in de kamers vol tafels
met kwartsen uit de landen waar hij zocht
naar heiligheid…
Naderbij
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
486 en wijl takken wijds zuchten verdelen
doorheen de ochtenddauw
naar asgrauwe luchten
en waardoor ik geenzins
enig lichtstraal aanschouw
mijlen ver, en warmbloedig dichtbij,
roep ik al wuivend naar de schaduw
de spiegel komt niet nader;
die was doorgaans al wat schuw…
open water
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
422 zij is de zee het meer, mijn meander
wanneer ik zwijg en mijn gevoel
de richtingen absobeert totdat
het grijs van staar zicht keert
tegen het licht van vandaag
het open water, ingesloten door
beperkingen van een
telkens veranderend lot, vandaag
is ze de diepgang en morgen verdampt
haar ziel tot een drachtige wolk
ik drink haar roep…
Het hete zand
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
484 we hoorden
de roep van
het land in de
seizoenen toen
wij dwaalden
in de geur
van bloemen
zagen wij steeds
minder insecten
die wiegend
op de golven van
warme zomerse
tinten net genoeg
honing konden
vergaren om te leven
wij schrokken
van het hete zand
dat pijn deed aan de
voeten uitgeloogd
op de scherpste kant
we verdwaalden…
Wat ik tegenkwam
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
598 madeliefjes met hun witte sprietjes zich ontdeden van de koude grond
Hoe een onbekende uit een busje naar
me zwaaide alsof we een verbond
Hoe een vrouw haar mobiel uitliet en hond
Hoe hij blij, opspringen wou naar mij
en zij die hem nog net op tijd verbiedt,
zich excuseert
Hoe daarachter iemand met drie honden
ze gaat opzij met hen voor mij
Ik roep…
Teugelloos
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
539 ik zwem in het water
en roep je woordeloos aan
zie mij eens, in deze vrijheid
ik verword hier tot een muze
van jouw dromerig bestaan
spreek niet over later
dan ben ik weg uit jouw tijd
maar nu drijf ik op rimpels
water, lichtblauw getint
alsof de hemel mijn glimlach bemint
ja, ik ben ik, ik voel me bevrijd
als ik terugkeer naar het stenig…
""lang leve de koning""
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
488 zonder
persoonlijk rekening te
houden met de mens
waar nog een stukje
persoonlijke ruimte was kon
hij dat op een narcistische
wijze vrijblijvend vullen met
talenten en liefhebberijen
het leven moet voor
deze door opvoeding en
opleiding gemankeerde mens
een echte hel zijn geweest in
weerstand tegen het systeem
sadistisch lijkt de roep…
Kille wintermist
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
428 verlangende lichaam
....verbergt onder collectieve angst
........dat nog steeds gegijzeld wordt
........door de veelkoppige draak van
........de arrogante schreeuwers die ons
........in hun belang een oorlog in jagen
............dat mij alleen laat staan naast
............de kazerne en de nieuwe golfbaan
............van de zakenlui, ik roep…
stille schreeuw
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
237 Ik roep je in de stilte van kathedralen,
waar echo s vallen als tranen op steen –
en hoor alleen mijn eigen hart,
dat breekt als een viool onder oneindige vingers,
toch blijft het spelen, speelt tot het laatste snik.…
Onderweg naar niets en nergens
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
348 mist
boven de graanvelden op het platteland
een gevoel van valse hekserij komt in mij op
nu ik uitgelaten over de rulle zandwegen galoppeer
op een blind paard dat niet kan schrijven
ik heb een persoonlijke brief in mijn rugzakje
alsof er een heks is die met me wil praten
zonder hevige angst of ernstig overdrijven
“kom pacifisten laat uw roep…
Dit is een vrij land
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
37 Dit is een vrij land
en dat moet zo blijven
Er dreigen gevaren -
het bekende lijstje:
oorlog, revolutie, armoede
reactionairen, vakbonden, en
linkse critici, stokers
met hun grote spotprenten
die wij, de president, aanklagen
wegens opruiing en samenzwering
tegen de staat, ons land
ons geweldige land
We manen de posterijen
en roepen…
Tussen Euphrates en Tigris
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
1.189 binnen bloedt en beeft
zal fluisteren; mijn jongetje, slaap zacht
nee, lieveling, je hoeft niet bang te dromen
van duivels die je sprookjesland in komen
want immer houdt je engel toch de wacht
slaap jij nu maar, mijn prinsje zonder schuld
in bloementuinen van ons aardse paradijs
want mama is toch hier en papa komt meteen
als jij hem roepen…
school der poëzie
gedicht
3.9 met 35 stemmen
13.778 Nog ik, die in deze bundel woon
Als een rat in de val, snak naar het riool
Van revolutie en roep: rijmratten, hoon,
Hoon nog deze veel te schone poëzieschool.
--------------------------------------------------------------------
uit: 'Verzamelde Gedichten' van Lucebert (1924-1994)…
En nooit meer zal ik drinken
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.603 Roep ik ontzet
De nood is nu toch minimaal acuut
De laatste strohalm zie ik snel verdwijnen
Al zwetend word ik wakker… naast m’n bed…
Rembrandt's passie
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
832 in het koninklijke blauw en roodgeel en goud,
toont zich Oktober, stille maand van de herfst,
voorzichtig glurend langs bronsgroene bladeren,
traag en verstild tekent het silhouet van
een ijle vlucht kraanvogels zich af, je hoort
ze hoog en ver roepen, langs het pastelblauw
van deze vroege, ja bijna droeve avondlucht;
mijn vriend, de Noordenwind…
Droom
gedicht
3.5 met 41 stemmen
15.912 .'
De koekoekklok roep onomatopeeën
en u werd onverstaanbaar. O, toch noem ik
uw naam in het gebed dat ik niet opzeg.
--------------------------------------
uit: 'De schipbreukeling', 1996.…
ik en hij, hij de gothic
hartenkreet
4.1 met 38 stemmen
1.740 ik en hij
hij de gothic
gothic is slecht
gothic is lelijk
wordt mij gezegd
maar nee,
hij is mooi
zijn mooie zwarte haren
zijn lieve gebaren
dat zie ik
zij niet
in hun vooroordeel-droom-wereldje
dromen zij weg
gedachteloos
roepen zij dingen
niet horend
hoe kwetsend het is
voor mij
voor mijn vrienden
die ik nooit zal voorstellen
thuis…
engelen in vermomming
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
900 Hoor het roepen van onze alomtegenwoordige
vrienden om deel te nemen aan het hemelse koor.
Til de sluier op en wees weer thuis met al
je broeders en zusters.…
Fata morgana
hartenkreet
3.6 met 10 stemmen
1.421 Luister, met heldere ogen,
Liefste
Nu het nog kan
Naar de traag stromende geheimen
van de kristallen rivier
De roep van de ochtendvogel
Eenzame nostalgie
Vergeefs verlangen
naar verloren dromen
Luister, glimlachend
naar de lichtende galm
aan de horizon
waarachter het vermoeden schuilt
van ach, het zal zo mooi zijn
het wenkende paradijs…