2249 resultaten.
De warmte in mijn lichaam
hartenkreet
3.0 met 20 stemmen
4.173 De warmte in mijn lichaam loopt op
als ik aan hem denk
vingers traag over mijn lijf
spannende gedachten passeren
zijn rug spieren sterk strak sensationeel
een borstkast breed glimmend
met twee mooie harde tepels
benen keihard, behaard en mega atletisch
zijn gelid stijf hard en uitnodigend
ogen die stralend, ondeugend kijken
naar mij zodat…
Kaalslag
netgedicht
2.0 met 7 stemmen
917 Tergend traag zet hij een wankele schrede
over de verzengend savanne, leeg en gortdroog
een kaalgevreten paradijs zonder hoog
of laag, zonder beschutting, nergens vrede
turend tast hij naar de randen van de vlakte
terwijl zijn rafelig spoor verdwijnt in zwakte
Nog even blikt hij naar wat passeerde
hij zou het, zonder aarzelen, zo weer doen…
Fataal verdriet
hartenkreet
3.9 met 13 stemmen
1.256 Fatale druppels drijven op de waarheid,
traag wordt je bewegen.
Tot aan de rand van vandaag
werd je verdriet zo lang verzwegen.…
Valentijns snoepje
netgedicht
2.9 met 1958 stemmen
135.426 een rode doos met
kers in chocolade
ma cherie
bonbon bon ton
zoals jouw hartje bonkt
en mijn kater ronkt
in zijn trage droom
over zachte handen
die loom
het strelen
nooit verleren
dan pluk ik
rode kussen
van je mond
die ik beroeren wil
en nooit vergeten
dan ben ik
de chocolade-kers
die van je lippen snoept…
de wind speelt ...
hartenkreet
3.2 met 24 stemmen
1.693 de wind speelt
zachtjes door mijn haren
de avond valt
de maan staat laag
even alleen met
mijn gedachten
zielsgelukkig
de tijd gaat traag
de wind speelt
zachtjes door de bomen
de nacht verruilt
zich voor de dag
de zon die nu toch
langzaam opkomt
tovert meteen
een stralende lach
de wind streelt
zachtjes langs mijn lichaam
en troost…
Blote lenteluchten
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
883 De tuin ontpopt, is uitgehuild
nu het licht het duister wegknaagt
groeit traag, maar vastberaden
het ondergronds vertrouwen
naar de blote lenteluchten
Een weg terug, een naar beneden,
afgesneden voor het geschrokken
jonge knoppengroen
elke stap gezet in het volle leven
voorgoed gezet, nooit meer overdoen
De tred van spitters, wieders,…
Ik weet nog
netgedicht
4.6 met 14 stemmen
1.021 van
verdorrend hout
door herfst getooid
legde jij mijn hoofd
tegen je schouder
bedekte mijn haren
met de kom van je hand
ik vertelde je over
lage wolken en
over mijn dwalende blik
naar een kale tuin
in het gedempte licht
zoende jij mijn ogen
raakte mijn wangen
met een rode gloed
en voor de eerste keer
knielde de winter traag…
schaduw echoot mijn beweging
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
629 de voordeur laat me uit
galmt vriendelijk geluid
van kettingen en sloten
vrijheid die zij buitensluit
tralies zijn nooit echt gebroken
ramen kijken op me neer
donker in hun blikken
ogen zullen nooit verschijnen
alleen een trage armzwaai
gezichtsloos achter de gordijnen
het vage licht valt vuil
verzuipt de kleur van klinkers
die…
op haar voorplecht
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
792 tegen patrijsglas
kolkt woest water
we gingen overstag
zij met een
verbeten lach
ik stond niet
aan het roer
maar zekerde
de zeilen
en wachtte af
als altijd was
de wind aflandig
oploeven ging traag
we voeren weer
de koers opstandig
ankerden ook
buitengaats
er was voor ons
geen plaats te vinden
bij wisseltij en
dubieuze winden…
de fietser
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
581 neemt zijn eenzame tijd onder
de verre witte bergwolken
geen schilder maakt ze zo
hij begroet de trage koeien
tijdloos herkauwend in ’t groen
in de schaduw van de meidoorn
in de verte de kalme stroom
de ijssel met daarover het pontje
naar de mooiste overkant
hij begroet de einderzoekers
en voorzichtig brengt hij hen
waar ze vandaan…
Gevallen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
533 sterren de duisternis
De kou verknipt de felle kleuren
De wind de stilte, de dromerige rust
En ik wacht
Onveranderlijk, onvermurwbaar
Hoop op het knakken van
Mijn botten, ruggengraat in stukken
Gebroken en verlaten lichaamsdelen
Verlangen naar de gepijnigden
Hopen op een plekje tussen
De gevallenen
Ik weet
Dat ik dan pas thuis ben
Trage…
Zapp-poëzie
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
619 Je hebt goddank twee goede longen want
Een vrouw beminnen is
Fietsen op de Mont Ventoux
Nauw zichtbaar wiegen
In eindeloze deining
Door zolderramen langs de lucht bewegen
Langzaam over verdronken sterren varen
Traag door oneindig laagland gaan
Vliegen als een schaduw
Een vrouw beminnen is
Een daad van bevestiging
Van al de dingen…
Begrafenis
gedicht
2.6 met 23 stemmen
12.003 Verlaat het rijk van de rot
waar monden die koud zijn als was
rond de tafel kauwen op
wat van je rest - handen
klapwieken trage motten rond
je schedel, liefde duizelt als sigarenrook
omhoog tussen de onscherpe messen
van woorden - en ga de tuin in.
Daar lopen ze ook. Ze zijn jong
hun dunne armen wit en onhandig.
Ze zien je niet.…
Waar de tijd blijft
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
570 dagen van weleer
Met de tijd zelf is niets mis
maar ben niet altijd bij de tijd
ontsnapt soms aan m'n aandacht
en hij gaat zonder mij voorbij
Wat ik niet bewust meemaak
en mij niet kan herinneren
doet de gevoelsduur verkleinen
Doornroosje ontwaakt na 'n eeuw
haar gevoelstijd ging snel als
ze denkt dat ze één nacht sliep
Trage…
Drift
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
651 vannacht
als wolken dromen rijgen
rond een volwassen maan
en verlangen
in jouw rusteloze lichaam waakt
zullen mijn vingertoppen zacht
het vurig dagen raken
traag
zoals de zon stijgt
om de baren warm te strelen
zal mijn mond
jou tot verloren drijven
in een bevend eb en vloed
maar ik zal volgen
en me toevertrouwen
aan het ritme van…
Toch blijf ik van de heide dromen
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
593 De tranen komen nu, het trage weten
van wat voorgoed verloren lijkt te gaan -
hoe moet ik dan die andere droefheid heten
die niemand ook maar even kan verstaan?
Ik zal dan maar mijn eigen leed vergeten
en verder kijken dan de daagse waan.…
Het zwart van wit
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
588 bolgeblazen wangen vreten zich
door ’t opgehoopte sneeuw, geen dwang
of snelle gang maar slechts een trage tred
die zich voortsleept door de wallen van dit bestaan
-het zwart van de aarde met hier en daar
een grijze pluim, al wat rest is nog wat as -
de dood ontsiert en pleegt ons te gedenken
dat we slechts stalagmieten zijn en het octrooi…
LEZEN
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
592 Over de bijbel gebogen
zijn de zinnen harde gestalten
uitdagend of werend
langzaam aan vervagen ze dan
tot traag zwevende schimmen
die door elkaar heen dringen
allerlei gedachten oproepen
lust om steeds verder te zoeken
al peinzend nieuwe beelden te vinden
van zichzelf een vraagteken maken
het boek dicht willen klappen
mogen deze vele…
Verdiepingen
gedicht
3.0 met 16 stemmen
5.280 Daar weer bovenop de trage voetstappen
die steeds luider klinken, een toilet
dat alles schoonspoelt, met een reuzevaart,
bij wijze van een geurig intermezzo.…
onweersbui in huis.
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
617 de ochtendjas is vandaag geel,
beweegt traag over de grond,
zwiept het stof weg.
twee vogels komen thuis
in haar gezicht.
ze pikken van het putje zomer
geuren naar honing warmte,
halen een prille glans op,
armen sluiten een regenboog
om haar tenger middel.…
Ik zweet
netgedicht
4.0 met 21 stemmen
811 de wind waait warme lucht
aangedreven door groene stroom
het is draaiend chroom
dat op stand twee in mijn gezicht zucht
dichters kennen dan een trage gang
waarin een voor hen onbekend verschijnsel optreedt
dat in mensentermen meestal transpireren heet
zichtbaar bij een overmatige inspanningsdrang
een gevoel van geluk maak ik mij eigen…
Eenheid in de liefde
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
561 Bij het vallen van de avond
wandelde ik langs de rand van het bos
met aan de andere kant de akkers
over een stoffige landweg
Ik wist niet wat mij bezielde
ik dacht na over van alles en nog wat
en liep verder, mijn lief, totdat
ik onder een bladerdak doorliep
Er viel een veertje naar beneden
het was een moment in de eeuwigheid
zo traag…
Rond Oktober
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
534 Gekneveld stuifzand wringt
de jongste vloed uit het zwierige duin
stormachtige buien knijpen traag
het oude, zwakke licht uit de dagen
de eeuwige branding verslindt gulzig
vermaalt smeulende zomersporen tot schuim
een eindeloze en gapende leegte vult
de uit schemer opgetrokken herfstdagen
alles wat stranden steeds stempelt
sterft gestadig…
WILD SCHUIM
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
518 De woeste branding
van de wereldzee "leven"
springt brullend op
tegen rotskust en klippen
wil het harde lot
dat onafwendbaar schijnt
tarten _ verwinnen
maar
stort vernederd in elkaar
woelt krullend door zich heen
om straks weer aan te vallen
moede golven rollen
traag tussen de stenen
zijn dan bezadigd water
in nauwe ruimtes
overhuiven…
pappa
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.236 Maar kijk omhoog naar de trage hemel en
je ziet de vogels vliegen, dus alsjeblieft,
vergeet ons niet, pappa.
We zijn je dochters en al zo lang
volwassen, vergeet ons niet nog een keer.…
het geluid van tijd(2)
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
535 zie de tijd
hij komt steeds weer
in elke bloem die verwelkt
ik keek door het raam en heb hem toegesproken
als een vallende ster, onvoorbereid
ik ben een wens in jouw handen
een woord met trage vleugels
dat in overgave herbegint
zie de tijd
er is geen seconde die klaagt
vertraagt tot antwoord
al slaat de torenklok twaalf maal
over een nevelend…
Een lege plek om te blijven
gedicht
3.3 met 226 stemmen
29.066 Geef mij maar de brede, trage rivieren,
de bewegingen die je niet ziet maar vermoedt,
de drinkende wilgen, de zinloze dijken,
een doodstille stad aan de oever.
Geef mij maar de winter, het armoedige
landschap, de akker zonder het teken van
leven, de kracht van de krakende heide.…
SCHORS
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
567 Ik ben om jou heen
in gedachten terug
naar jouw geboorte
waar jij ontkiemde
traag ouder werd
nu trekken wij met elkaar op
in weer en wind
is het niet alleen maar
betasten over jouw ruwe huid
waaraan ik voel
dat jij nog steeds leeft
groene aarde
die ons in leven houdt
laat mij je omhelzen
sterf niet door ontbossing
begrijp jouw…
Alziend
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
474 Harde winterdagen hebben het zonlicht omgebracht
het oog reikt niet ver
het zicht is lang geleden met de zwaluwen vertrokken
ergens waaien als duistere banieren
ruwe manen in de poolwind
vlokkerig buitelt de nacht over de vlakte
alles valt stil in onontgonnen werelden
dan raken de muren behaard
traag bewegen ze zonder te scheuren
naar de…
de zevende dag
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
510 de wijzer volgt traag
een vaste baan hoog
tipt de klok de tijd aan
een aanstromende trap
licht een man uit het gat
van het perron
het zonnig carillon dringt
door de ijzeren kap
van het station
reizigers wachten naast hun
bagage gedachten weggestopt
in een plastic tas
hijskranen hebben het werk
afgebouwd de hele dag is
aan god…